---

Anti-Zionists who condemn antisemitic crimes are gaslighting us

Jonathan S. Tobin

---

People hold signs during a vigil outside the Australian Consulate in New York City on Dec. 14, 2025, following a terrorist attack in Bondi Beach where two gunmen opened fire on a Chanukah event, killing 15 people and injuring dozens of others. Photo by Alexi Rosenfeld/Getty Images.

Last week’s stabbing attack against two Jews in London’s Golders Green neighborhood was just the latest instance of what even local police agreed was an “epidemic” of antisemitic crimes. It was just one of many such incidents in the United Kingdom, the United States, continental Europe and Australia over the course of the last 31 months in which Jews were subjected to violence merely for being conspicuously Jewish.

Since the Hamas-led Palestinian Arab attacks on Israeli communities on Oct. 7, 2023, such incidents have become commonplace. The connection between the two is not a coincidence. That’s because the Oct. 7 attacks were the spark for a global surge of Jew-hatred. It’s rooted in the idea that the war to destroy Israel—for which the atrocities of Oct. 7 were just a trailer for what would happen to the rest of the Jewish state should Hamas and its allies triumph—was a righteous cause that enlightened progressives should support.

And in the name of this supposedly righteous cause of ending the one state on the planet that is Jewish, where half of the world’s Jews just happen to live, a lot of harm is being done to Jews elsewhere.

They don’t want to be called ‘antisemites’

The curious thing about the people who support these awful ideas is that they don’t wish to be considered antisemitic.

Listen to those like leftist podcaster Hasan Piker and former MSNBC host Mehdi Hasan, who openly support Hamas, and they’ll tell you that while they support the destruction of Israel, they want to assure Jews in the Diaspora that they have nothing to fear from them. Or, at least, not as long as they don’t support Israel.

They are adamant in asserting that anti-Zionism—a movement that denies rights to Jews that no one would think to deny to any other group or people—is not the same thing as antisemitism. Indeed, like New York City Mayor Zohran Mamdani, they are proud of their public advocacy against the Jewish state and their nonstop floating of lies about it committing horrible fictional crimes while denying or rationalizing the actual crimes committed against it and its people.

At the same time, they deny that this has anything to do with the unprecedented worldwide increase in acts of Jew-hatred. Piker was at pains to make this argument in, of all places, JTA, which was once the respected primary source of news about the Jewish world. He claims that he’s trying to fight antisemitism while leading the charge in favor of demonizing the Jews of Israel and their supporters abroad.

Making common cause with right-wing Jew-haters, like former Fox News host and current podcaster Tucker Carlson—their moral equivalent at the other end of the political spectrum—says the same thing. That was exhibited this past weekend, when he attempted to explain himself in a largely friendly interview with The New York Times.

Demonizing Jewish rights

What it boils down to is the claim that the war on the Jewish state is not a war on the Jewish people or Judaism.

That is why college students and their professors chanting for Jewish genocide (“From the river to the sea”) and terrorism against Jews everywhere (“Globalize the intifada”), or demonstrators on the streets of American cities, could believe that they were not behaving indecently—that they were simply doing the right thing. If you’ve been indoctrinated by toxic leftist ideologies to believe that Israelis and Jews are “white” oppressors of Palestinians who are victimized “people of color,” then anything, even a genocidal war, done to them can be rationalized.

This mindset, in which Israel and Zionism are demonized and delegitimized, is the reason why so many left-wing activists and ideologues, especially those who masquerade as mainstream journalists, have spread Hamas propaganda that amounts to blood libels about Israelis committing “genocide” against Palestinian Arabs in Gaza.

Those smears are the core content of what Israeli journalist Matti Friedman dubbed “Gazology,” or what legal scholar and author Alan Dershowitz calls “Palestinianism.” They are both ways of describing an international movement aimed not at uplifting this populace, but of singling out Israel and the Jews as a malevolent global force that is symbolic of all the world’s ills. It’s a long-told sinister fantasy: Their eradication will magically liberate the oppressed people and causes in the world.

That is why Jews are being assaulted and murdered in the name of “Free Palestine” in the streets of England, Australia, and, yes, the United States.

The people who are most prominent in publicizing the ideas that help to incite such crimes, however, are indignant at the claim that what they are doing is antisemitic.

Redefining antisemitism to exonerate the Jew-haters

Their problem is that their advocacy—not to mention the name-calling they indulge in—falls directly into the category of behavior cited in the International Holocaust Remembrance Alliance’s working definition of antisemitism. And, of course, that’s why antisemites and their enablers and apologists consistently oppose the IHRA.

Carlson’s platforming of Holocaust denial is an example of Jew-hatred labeled in the definition. But so do his claims, similar to his left-wing equivalents like Piker, that Israelis are the new Nazis. More than that, their repudiation of the right of self-determination to Jews in their own homeland is inherently antisemitic, judging it by double standards not applied to any other nation. Another classic antisemitic trope is their claims that American Jews who support Israel are guilty of “dual loyalty.”

Let’s also be clear that what Carlson on the right, along with what Piker and Jewish apologist writer Peter Beinart are doing on the left, is not “criticism” of the State of Israel and its government. Like all Americans, Israelis publicly criticize their governments for one reason or another all the time. Criticism of the actions of Jerusalem or of Prime Minister Benjamin Netanyahu and his cabinet is not antisemitic. But claiming that Zionism—the national movement of the Jewish people aimed at securing their rights to live in peace, security and sovereignty in their ancient homeland—is not only racist but uniquely illegitimate when compared to the rights of any other people is indeed an expression of Jew-hatred.

Israel and Judaism

How can they justify this?

They do so by attempting to redefine Jewish identity in a way that strips it of one of its essential elements. It is not merely a set of theological concepts. It is composed of the Torah and the Hebrew bible, combined with the age-old set of works that interpret the scriptures in the oral law that has been handed down in the Mishna and Gemara, known as the Talmud. But it is also composed of Jewish peoplehood and the connection of that people to the land of Israel. To claim that the land is not integral to Judaism and Jewish identity is to demonstrate illiteracy about the faith and history of the Jews.

Yet that is exactly what a generation of anti-Zionists, who repeat talking points written by Soviet propagandists in the 1960s and 1970s, is doing. So brazen are they that those like Max Strasser, the anti-Zionist Jew who is the “Ideas” editor of The New York Times, are actually prepared to mock the idea that the role of Israel in Judaism is nearly as integral to it as circumcision, as he did in a recent book review.

Strasser’s point (like that of Beinart, Piker and Carlson) is essentially to claim that the only way to be a “good” Jew is to pretend that the Jewish connection to their homeland is a modern invention of racist fascists. They ignore the fact that it is noted throughout the Torah, as well as part of the liturgy that religious Jews have invoked three times a day when they prayed for millennia.

Still, to justify this rewriting of history and Judaism to suit their politics and ideologies, they must do more than that. To defend this shameless set of lies, they must also accuse Israelis of being, in Strasser’s formulations, “monsters” that moral people—Jewish and non-Jewish alike—abhor.

That is why Israel’s moral and legal war of defense against genuine genocidal monsters, like the Palestinian Arab supporters of Hamas and the other terrorist groups that comprise their national movement, must be falsely portrayed as “genocide.” That is why the sole democracy in the Middle East must be libeled as a form of “apartheid,” and its American supporters smeared as conspiracists who are determined to drag America into wars against its interests.

Stripped of their disingenuous moral preening about human rights, anti-Zionists and their claim to be concerned about antisemitism can be seen for what it is: a disingenuous smokescreen whose purpose is to conceal backing for a cause that has one purpose. And that is the destruction of Israel and the mass murder of half of the world’s Jews.

The pre-Shoah debate

The debate about Zionism inside the Jewish world before the creation of the modern-day State of Israel was different from what is now asserted by the anti-Zionists. As Jonathan Brent, the head of the YIVO Institute for Jewish Research—the home of the archives of the pre-Holocaust European Jewish world—told me in a podcast interview, the debate among Jews prior to 1939 was not about an Israel that didn’t yet exist.

At that time, the arguments between the socialist Bund (extolled by anti-Zionists like Strasser), which wanted the largely Yiddish-speaking Jewish population to have autonomous rights in Eastern Europe, and Zionists were about how best to preserve Jewish life. Jews faced existential threats from Nazis and Communists, as well as traditional forms of Jew-hatred rooted in the Christian religion and its institutions. As it turned out, the hopes of the Bundists for Jewish survival in Europe died in the Nazi death camps and the Soviet gulags. Zionism provided the only viable path for Jewish survival, even though its triumph came too late to save European Jewry.

To oppose Israel’s existence now, whether in the name of an extinct Jewish movement or fashionable leftist ideologies rooted in toxic ideas about race, is not merely to ignore this basic history. It involves the contemplation of, if not actually cheering for, a new Holocaust in which more than 7 million Jewish lives would be snuffed out to accommodate the Arab and Islamist intolerance for any non-Muslim sovereign entity in the Middle East, coupled with Marxist opposition to Jewish nationalism.

Seen clearly, it’s easy to understand why the mainstreaming of anti-Zionism in liberal outlets like the Times, as well as left and right-wing podcasts hosted by Piker and Carlson, has been accompanied by an increase in the targeting of Jews for violence. Anti-Zionism is not distinct from antisemitism; it is just a variant of it.

The denial of the connection between the two—and the resulting violence that is its inevitable corollary—is not any more of an intellectually coherent argument than the efforts of the likes of Strasser, Piker or Carlson to define Judaism or antisemitism in a way that exonerates their hateful advocacy. It is nothing more than gaslighting and should be treated as such. News outlets like The Times that attempt to portray this compendium of hoaxes and conspiracy theories as an enlightened cause or a well-meaning difference of opinion that deserves a hearing aren’t just wrong. They are as intellectually and morally bankrupt as those who are actually carrying out the antisemitic assaults and murders that they self-righteously claim to deplore.

---

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

---

---

Liban faktycznie stał się protektoratem Iranu. Konsekwencje dla jego mieszkańców są katastrofalne. Na zdjęciu: Zwolennicy Hezbollahu organizują antyrządowy protest 11 kwietnia 2026 roku w Bejrucie w Libanie. (Zdjęcie: Chris McGrath/Getty Images)

---

Liban: od “Szwajcarii Bliskiego Wschodu” do marionetki Iranu

Khaled Abu Toameh
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski

---

Gdy rząd libański przygotowywał się do udziału w rozmowach z Izraelem w Waszyngtonie, prowadzonych przy mediacji USA, Hezbollah — wspierana przez Iran organizacja terrorystyczna — ogłosił swój werdykt: żadnych negocjacji, żadnych kompromisów. Tylko wojna.

Rozmowy, które odbyły się 14 kwietnia, mają na celu zapewnienie “długoterminowego bezpieczeństwa północnej granicy Izraela”, przy jednoczesnym wsparciu wysiłków Libanu na rzecz “odzyskania pełnej suwerenności nad swoim terytorium”.

W telewizyjnym wystąpieniu sekretarz generalny Hezbollahu, Naim Qassem, nazwał rozmowy “bezcelowymi” i ponownie potwierdził, że jego organizacja nie złoży broni. Odnosząc się do wypowiedzi premiera Izraela Benjamina Netanjahu, że broń Hezbollahu musi zostać zlikwidowana, a Izrael dąży do rzeczywistego porozumienia pokojowego z Libanem, Qassem oświadczył:

“Nie spoczniemy, nie zatrzymamy się i nie poddamy. Pozwolimy, by pole walki przemówiło samo za siebie. Pozostaniemy na nim do ostatniego tchu”.

Qassem dodał:

“Odrzucamy negocjacje z uzurpującym bytem… Wzywamy do historycznej i heroicznej postawy poprzez odwołanie tego spotkania negocjacyjnego”.

Wafiq Safa, wysoki rangą przedstawiciel Hezbollahu, powiedział agencji Associated Press, że jego organizacja odmówi podporządkowania się jakimkolwiek porozumieniom wynikającym z bezpośrednich rozmów Libanu z Izraelem:

“[J]eśli chodzi o rezultaty tych negocjacji między Libanem a izraelskim wrogiem, w ogóle nas one nie interesują ani nas nie dotyczą… Nie jesteśmy związani tym, na co się zgodzą”.

Te wypowiedzi nie są jedynie retoryką. Stanowią deklarację, że to Hezbollah, a nie rząd libański, zdecyduje, czy Liban pójdzie na wojnę, czy wybierze pokój.

Dzisiejszy Liban niewiele przypomina kraj, którym kiedyś był.

Przed wojną domową w latach 1975–1990 Liban znany był jako “Szwajcaria Bliskiego Wschodu”. W latach 60. i 70. cieszył się znacznym dobrobytem, surowymi przepisami o tajemnicy bankowej oraz reputacją bezpiecznego, neutralnego centrum finansowego dla kapitału regionalnego i międzynarodowego. Jego sektor bankowy należał do najbardziej zaawansowanych w świecie arabskim. Przyciągał inwestycje zagraniczne i uczynił z Bejrutu jedno z wiodących centrów finansowych świata.

Francuski dziennikarz Julien Ricour-Brasseur napisał w 2021 roku w “Middle East Eye”:

“Libańczycy, którzy nie chcą podejmować desperackiej próby przeprawy przez Morze Śródziemne, tłumnie udają się do urzędów, by uzyskać wizy do jakiegokolwiek możliwego miejsca. Szukają czegoś poza morzem, gdzie kusi blask zieleni — zielone światło nadziei — i dolara…

Historia Libanu mogłaby zaczynać się tak: Dawno, dawno temu istniało państwo znane jako Szwajcaria Bliskiego Wschodu. I szczerze mówiąc, na tym historia się kończy”.

Liban wyróżniał się także różnorodnością wyznaniową i pluralizmem religijnym — miejscem, gdzie liczne społeczności muzułmańskie i chrześcijańskie współistniały w ramach stosunkowo otwartego systemu politycznego. Jego geografia — łącząca ośnieżone góry nadające się do sportów zimowych z wybrzeżem Morza Śródziemnego — czyniła go ważnym celem turystycznym. W szczytowym okresie Liban miał jeden z najwyższych poziomów PKB na mieszkańca w regionie i był postrzegany jako oaza stabilności w burzliwym regionie Bliskiego Wschodu. Ten Liban jednak już nie istnieje.

Dekady wojny domowej, korupcji i paraliżu politycznego były głównymi siłami napędzającymi jego upadek. Jednak pojawienie się Hezbollahu jako uzbrojonego państwa w państwie oraz jego powtarzające się wojny z Izraelem w imieniu irańskich patronów są kluczowymi czynnikami, które przyczyniły się do załamania Libanu.

Liban jest obecnie państwem upadającym. W 2022 roku Organizacja Narodów Zjednoczonych napisała:

“Destrukcyjne działania politycznych i finansowych przywódców Libanu odpowiadają za zepchnięcie większości społeczeństwa w ubóstwo, co stanowi naruszenie międzynarodowego prawa praw człowieka — powiedział w opublikowanym dziś raporcie specjalny sprawozdawca ONZ ds. skrajnego ubóstwa i praw człowieka, Olivier De Schutter…

‘Bezkarność, korupcja i nierówności strukturalne zostały wbudowane w zepsuty system polityczny i gospodarczy zaprojektowany tak, by zawodzić najuboższych — ale nie musi tak być’ — powiedział De Schutter, niezależny ekspert powołany przez Radę Praw Człowieka ONZ.

‘Elity polityczne wiedziały o nadchodzącej katastrofie przez lata, ale niewiele zrobiły, by jej zapobiec. Osoby dobrze powiązane wyprowadzały nawet swoje pieniądze za granicę…

‘Polityka banku centralnego doprowadziła w szczególności do spirali spadku wartości waluty, zniszczenia gospodarki, wymazania oszczędności życia wielu ludzi i pogrążenia społeczeństwa w ubóstwie'”.

Co gorsza, Liban faktycznie stał się protektoratem Iranu. Konsekwencje dla jego mieszkańców są katastrofalne.

Hezbollah wciągnął Liban w dwa zgubne konflikty z Izraelem w ciągu zaledwie ostatnich trzech lat.

Pierwszy miał miejsce po inwazji Hamasu na południowy Izrael 7 października 2023 roku, kiedy Hezbollah rozpoczął ostrzał Izraela z terytorium Libanu jako “front wsparcia” dla swoich sojuszników terrorystycznych w Strefie Gazy.

Druga wojna, którą Hezbollah rozpoczął przeciwko Izraelowi, nastąpiła po izraelskich i amerykańskich atakach na cele irańskie w czerwcu 2025 roku. Hezbollah ponownie rozpoczął ataki rakietowe i dronowe na Izrael w “geście solidarności” z irańskim reżimem. Obie rundy walk przyniosły mieszkańcom Libanu kolejne zniszczenia, przesiedlenia i załamanie gospodarcze.

Schemat jest już jasny: Hezbollah wybiera śmierć i zniszczenie, a Libańczycy płacą za to cenę.

Utworzony, finansowany i uzbrojony przez reżim irański Hezbollah nadal działa jako najpotężniejszy pośrednik Iranu na Bliskim Wschodzie. Jego przywódcy deklarują lojalność nie Libanowi, lecz mułłom w Iranie. Jego arsenał nie znajduje się pod kontrolą państwa libańskiego. Decyzje o wojnie i pokoju dyktowane są przez regionalną strategię Iranu, a nie przez interesy narodowe Libanu.

Choć nie były to formalne negocjacje pokojowe, spotkanie w Waszyngtonie w tym tygodniu sygnalizowało możliwy krok w kierunku bardziej uporządkowanego dialogu i normalizacji między Izraelem a Libanem.

Pokój między Libanem a Izraelem przyniósłby przede wszystkim korzyści mieszkańcom Libanu. Ustabilizowałby kraj, otworzył drogę do odbudowy gospodarczej, przyciągnął inwestycje i rozpoczął proces odwracania dekad upadku państwa. Co ważniejsze, przywróciłby Libanowi to, co Hezbollah mu odebrał: zdolność działania jako suwerenne państwo realizujące własne interesy narodowe.

Wezwanie przywódcy Hezbollahu do odwołania rozmów w Waszyngtonie odzwierciedla obawy tej organizacji terrorystycznej, że dyplomacja mogłaby się powieść i że Liban mógłby zacząć uwalniać się spod wpływów reżimu irańskiego. Dla mieszkańców Libanu pokój z Izraelem mógłby oznaczać coś bardziej podstawowego: szansę na odzyskanie swojego kraju z cyklu wojny, śmierci i zniszczenia. Dopóki ta rzeczywistość się nie zmieni, Liban pozostanie uwięziony nie tylko w konflikcie z Izraelem, ale także w głębszym kryzysie suwerenności, tożsamości i przetrwania.

---

Khaled Abu Toameh jest nagradzanym dziennikarzem mieszkającym w Jerozolimie.

---

---

---

The dawn of a new world order

Melanie Phillips

---

U.S. forces patrol the Arabian Sea near M/V Touska after the Iranian-flagged vessel attempted to violate the U.S. naval blockade, April 20, 2026. Credit: U.S. Navy.

Most people in America are against the war with Iran, as they are in Britain, too.

Very few, however, actually understand why this war is as necessary as it is unavoidably complex.

Few seem aware that Iran has been actively at war against America for the past 47 years. Few seem to grasp that Iran’s fanatical Islamic regime has killed hundreds of U.S. servicemen, perpetrated numerous attacks on U.S. bases, committed countless terrorist atrocities and taken Americans hostage.

Few grasp that U.S. and Israeli intelligence had discovered that Iran was poised to create both a nuclear bomb and a missile arsenal so enormous and so buried underground that no one would ever be able to tackle the mortal threat posed by the regime.

Instead, the American and British public have been fed a remorseless mainstream media narrative framed entirely by obsessive hatred of U.S. President Donald Trump and Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu. This presents the war as a reckless choice into which Trump was bounced by Netanyahu, that it was always going to be a disaster, and that it’s already been lost.

Israel, however, which is desperate for the Iranian regime to be prevented from ever harming it again, fears that Washington is once again leaving it hanging out to dry. The Israeli public thinks that Trump’s ceasefire—and then its extension—shows that he hasn’t got the commitment to see this thing through. They fear that he seeks to make a deal he can call victory, but that will leave the Tehran regime in a position where it can rearm and come back even more deadly than before.

Others, though, think that Trump is displaying strategic brilliance. They point out that he’s flipped the script over the Strait of Hormuz by turning Iran’s supposed chokepoint for the world into a deadly weapon against the regime itself.

America’s blockade of the Strait is causing Tehran to lose hundreds of millions of dollars a day in vital revenue, while the buildup of oil will potentially cripple the oil wells themselves and put them out of further use.

The fact is that this war is neither won nor lost. Both sides say they have the upper hand. Everything depends on Trump. His repeated outbursts on Truth Social, which often seem to contradict each other, are giving many people severe emotional whiplash.

No one knows how this is going to end. But it’s very alarming that opposition to the war in America is feeding into a growing general public animus against Israel.

Public opinion shows that the majority of Americans are now more sympathetic to the Palestinian Arabs than to the Israelis. In a Pew Research Center survey conducted in March, 60% of U.S. adults held an unfavorable view of Israel, including 80% of Democrats and 41% of Republicans.

This animus, reversing decades of general public support for Israel, is due to three things: the education system, social media and increasing political hostility on both sides of the aisle.

Some of this is due to the funding of anti-Israel materials in the education system by Qatar. But mostly, it’s due to the Marxist, “anti-colonialist” and anti-Western orthodoxy that has been standard in the universities for years, which has now infused the K-12 syllabus in schools and frames Israel falsely as a colonialist oppressor.

With the education system having widely replaced teaching how to think with what to think, young people have become vulnerable to the enormous pressure of the fashionable consensus. This is disseminated, in turn, by social media, which presents cranks and oddballs as having credibility, and who are accordingly believed by the credulous and ignorant.

At the same time, the political world is increasingly abandoning the rational center ground for extremism. The left has entered into an unholy alliance with Islamists in the common aim of overturning the West—even though their intended replacement societies are the polar opposite of each other—and of hatred of Israel, the Jewish people and Judaism.

Last week, 40 of 47 Democrats voted for a resolution blocking the sale to Israel of bulldozers, while 36 opposed the sale of thousand-pound bombs—in the middle of a war in which America and Israel are fighting side by side.

The frontrunner in Maine’s Democratic Senate primary, Graham Platner, who has a Nazi-associated tattoo on his chest, wrote in 2014 of Hamas military tactics: “From a strictly professional standpoint, this was a damn fine looking and successful raid against a superior opponent. I dig it.”

The Republican Party is fracturing along similar lines, with a significant faction claiming that Israel drags the United States into foreign wars—a charge now given rocket fuel by the war against Iran—such as the 2003 war in Iraq.

This claim is idiotic and untrue. Israel’s prime minister at the time, Ariel Sharon, advised Washington against the Iraq war, while successive U.S. presidents have repeatedly restrained Israel from doing what it has needed to do to keep itself safe.

Now the left is joining the right in this particular canard. Last weekend, the former Democratic presidential candidate and U.S. vice president, Kamala Harris, spoke about the war to a Democratic convention, saying that Trump “got pulled into it by Bibi Netanyahu, let’s be clear about that.”

And Rahm Emanuel, the White House chief of staff under former president Barack Obama, said on Bill Maher’s TV talk show that there should be no more U.S. taxpayer support for Israel, which should “get the same deal that any one of our allies does,” and that the United States “should never spill any blood for the State of Israel’s security.”

This was an odious and twisted remark. American military assistance to Israel requires much of that funding to be spent on American-made defense systems. This means that the United States profits hugely from the aid flowing back into the American economy through supporting domestic manufacturing, defense jobs and technological development.

Other allies, such as Japan and Germany, have thousands of U.S. troops stationed on their soil at huge expense. And Israel is a unique ally in that it provides America with priceless intelligence, military expertise and technological developments.

These Democrats are singing from the same Jewish-conspiracy song sheet as the vicious Republican faction led by podcast host Tucker Carlson.

Disturbingly, U.S. Vice President JD Vance has refused to repudiate this faction. So if he becomes the Republican presidential candidate in 2028 against an anti-Israel Democrat, Israel’s supporters may feel presented with a choice between the devil and the deep-blue sea.

Israel’s governing class is all too aware of this deeply troubling American trajectory. Concern about Trump’s successor has meant that Israel has begun to develop its own arms industry to reduce its dependency on the United States. The Jewish state is also acutely aware that many American Jews are turning against it, since some three-quarters of them are signed up to the Democratic Party and to progressive ideologies that are anti-Israel and anti-West.

Israel is accordingly developing new partnerships, notably with India and Africa. Whatever the eventual outcome of the Iran war, it is clear that Israel has become the main regional power in the Middle East.

If the Tehran regime finally bites the dust, Israel will be at the heart of trade and infrastructure links that will hugely reduce the blackmail power of Russia, China and North Korea, the evil empire that has revolved around the Iranian regime.

Growing anti-Israel animus in the United States isn’t just a warning sign for American Jews. It suggests that America is going the same way as Europe, if more slowly. Britain and Europe are in the process of succumbing to Islamization and destroying their own historic culture and identity. If Republicans can’t hold the line for the defense of civilized values, then America will be lost.

This is an inflection point for civilization, and Israel is poised to become the fulcrum of a new world order.

Israel is very concerned that it may be losing America. America should be no less concerned that it’s losing Israel.

---

Melanie Phillips, a British journalist, broadcaster and author, writes a weekly column for JNS. Currently a columnist for The Times of London, her new book, Fighting the Hate: A Handbook for Jews Under Siege, has just been published by Wicked Son. Her previous book, The Builder’s Stone: How Jews and Christians Built the West and Why Only They Can Save It, was published in 2025. Access her work at: melaniephillips.substack.com.

---

---

---

Israel Estimates US Blockade of Strait of Hormuz to Slash Iran Oil Exports by 80%

Ailin Vilches Arguello

---

A vessel at the Strait of Hormuz, off the coast of Oman’s Musandam province, April 12, 2026. Photo: REUTERS

As Iran struggles to rebuild damaged military and energy infrastructure amid the current ceasefire, Israel estimates that a US naval blockade of Iranian ports will slash the regime’s oil exports by roughly 80 percent, nearly severing one of Tehran’s last remaining economic lifelines.

According to Israeli security assessments, the US closure of the Strait of Hormuz — a critical global energy chokepoint through which about one-fifth of the world’s oil supply passes — triggered an immediate and dramatic collapse in Iran’s revenue that will lead to a loss of more than $1 billion a month, Walla reported.

US President Donald Trump has claimed the regime is losing about $500 million a day as a result of the blockade. Some experts, such as Miad Maleki of the Foundation for Defense of Democracies think tank, have put the figure at roughly $450 million lost in daily economic activity for Iran.

Regardless of the specific amount, given that energy exports remain the backbone of the regime’s economy, what is left of oil revenues now amounts to little more than a fragile lifeline keeping Tehran temporarily afloat as financial pressure continues to mount.

Even with the naval blockade in place, Iranian authorities have managed to maintain a limited flow of exports by transporting oil from inland production fields to the Gulf of Oman through the multi-billion-dollar Gura–Jask pipeline, an overland route that moves roughly 300,000 barrels per day to global markets.

Israeli officials assess that the blockade and resultant shortfall for Tehran could set off a chain reaction of disruptions, including the shutdown of entire segments of the oil industry.

They also point to severe damage across Iran’s petrochemical and defense sectors, which together have cost an estimated 100,000 jobs at multiple levels, arguing that the cumulative impact is pushing the Iranian regime into a corner.

After repeated efforts to bring Iran back to the negotiating table, the Trump administration escalated pressure on Tehran earlier this month by imposing a naval blockade on vessels entering or leaving Iranian ports through the Strait of Hormuz, aiming to force a deal that would bring an end to the conflict.

Since the start of the war earlier this year, Iran has used control over the Strait of Hormuz as a major source of leverage, militarizing the waterway and sharply restricting maritime traffic through one of the world’s most critical shipping corridors.

Iran has also signaled it intends to maintain control over the strategic shipping lane even after the war ends, potentially imposing transit fees framed as compensation for wartime damage.

After Trump extended the ceasefire indefinitely on Tuesday to allow for renewed diplomatic efforts, it now remains to be seen whether Iran will agree to return to negotiations, as questions persist over whether both sides can bridge widening differences to restart talks.

According to The New York Times, US officials previously proposed a 20-year halt to Iranian uranium enrichment, which Iranian negotiators countered with a five-year suspension that Washington rejected. The White House has also reportedly insisted that Iran dismantle major enrichment sites and surrender more than 400 kilograms of highly enriched uranium.

Even as the regime faces one of its most severe economic crises in decades, Iranian authorities have continued pouring billions into rebuilding military and nuclear infrastructure and supporting regional proxy forces, prioritizing strategic confrontation with Israel over urgent domestic needs such as the country’s worsening water crisis.

The regime has spent billions of dollars supporting its terrorist proxies across the Middle East and operations abroad, with the Quds Force, Iran’s elite paramilitary unit, funneling funds to the Lebanese group Hezbollah, in defiance of international sanctions.

According to the US Treasury Department, Iran provided more than $100 million per month to Hezbollah in 2025, with $1 billion representing only a portion of Tehran’s overall support for the terrorist group, using a “shadow financial system” to transfer funds to Lebanon.

---

---

---

25 form antysemityzmu, które warto znać

Pat Johnson

---

To nie sprowadza się do „nienawidzę Żydów”. W rzeczywistości rzadko bywa aż tak jawne

Ja jestem antysemitą? No co ty.

To, co najbardziej mnie irytuje w absurdalnej mantrze „antysyjonizm to nie antysemityzm”, to fakt, że pokazuje ona, iż mówiący nie poświęcił ani sekundy na zastanowienie się nad problemem. To odpowiedź na poziomie przedszkolnym.

„Wcale nie!”

Jest to szczególnie frustrujące, ponieważ niemal zawsze pochodzi od ludzi, którzy w każdej innej kwestii pouczają wszystkich, że uprzedzenia i dyskryminacja to złożone, często wrodzone zjawiska, wymagające intensywnej analizy.

Dyskryminacja Żydów? Tu nie ma potrzeby nic badać. Zaprzeczać, zaprzeczać, zaprzeczać.

Jest też inny problem, który wreszcie zaczyna być dostrzegany. Mantra „antysyjonizm to nie antysemityzm” implikuje, że jedno jest nie do przyjęcia, a drugie — całkowicie w porządku.

To fałszywa dychotomia. Wszyscy przyzwoici ludzie zgadzają się, że antysemityzm jest złem.

Powinniśmy również zgodzić się, że antysemityzm to niebezpieczna, brutalna ideologia nienawiści, którą należy konfrontować i eliminować.

Przykład: wszystkie niedawne akty graffiti, wandalizmu i przemocy wobec Żydów i instytucji żydowskich w Ameryce Północnej i Europie, które wielu aktywistów przypisuje „grzechom” Izraela, nadal pozostają aktami graffiti, wandalizmu i przemocy wobec Żydów i instytucji żydowskich. Więc jaka, do cholery, różnica, do jakiej kategorii je przypiszemy? Ale mniejsza o to.

Ludzie, którzy zaprzeczają pandemii antysemityzmu w naszym społeczeństwie, rozumieją antysemityzm jedynie w jego najgłośniejszych formach: swastyki, pochodnie tiki, jawna nienawiść do Żydów.

Tymczasem znaczna część uprzedzeń, z jakimi dziś spotykają się Żydzi, działa o wiele ciszej. Przejawia się w założeniach, kulturowych odruchach i subtelnych podwójnych standardach, których ludzie często nawet nie są świadomi.

Nie zrozum mnie źle: ten drugi rodzaj łatwiej może w każdej chwili przerodzić się w przemoc. Ale jako czynnik codziennego życia oraz katalizator głęboko negatywnych, trwałych zmian społecznych, te inne formy są często niewidoczne, a równie niebezpieczne dla długoterminowego zdrowia naszej spójności społecznej, wielokulturowości i bezpieczeństwa Żydów.

Te postawy rzadko brzmią jak otwarta wrogość. W rzeczywistości często przedstawiają się jako neutralne, intelektualne, a nawet empatyczne.

Razem jednak tworzą atmosferę kulturową, w której antysemityzm rozwija się i rozszerza bez sprzeciwu.

Oto niektóre z jego przejawów.

1. Ukryty antysemityzm

To numer jeden nie bez powodu. Ludzie myślą, że jeśli nie nienawidzą Żydów, nie mogą być antysemitami. To tak nie działa. To nieprzeanalizowane założenia o Żydach, przyswojone poprzez kulturę, edukację lub narracje rodzinne. Twierdzę, że każdy, kto jest produktem cywilizacji zachodniej (pomijam tu cywilizację islamską, która wymaga osobnej encyklopedii), nosi w sobie nieprzemyślane wyobrażenia o żydowskiej władzy, bogactwie, chciwości i innych poważnie pokręconych rzeczach, które traktujemy jako oczywiste. Ludzie mogą szczerze odrzucać antysemityzm, a jednocześnie nosić odziedziczone stereotypy dotyczące żydowskiego wpływu, lojalności czy zachowań.

2. Nieświadome uprzedzenia wobec Żydów

Ściśle powiązane z punktem pierwszym. Przybierają formę subtelnego dyskomfortu, podejrzliwości, założeń lub stereotypów, których ludzie nie rozpoznają u siebie ani u innych. Jak inne formy nieświadomych uprzedzeń, często ujawniają się w natychmiastowych ocenach dotyczących żydowskich nazwisk, instytucji czy motywacji politycznych. To dlatego „psie gwizdki” ekstremistycznych polityków działają tak skutecznie. Gdy premier Manitoby niedawno oskarżył „klasę Epsteina” o podsycanie wojny na Bliskim Wschodzie, wielu ludzi nie musiało się zastanawiać, co miał na myśli. Powtórzył wielowiekowy stereotyp, że Żydzi odpowiadają za wszystkie wojny.

3. Antysemityzm kulturowy

W kulturze Zachodu — od Szekspira po współczesny stand-up — zakorzenione są narracje, które przedstawiają Żydów jako outsiderów, manipulatorów lub symbole moralne, a nie rzeczywistych ludzi.

4. Społeczny dyskomfort wobec żydowskiej tożsamości

Antysemityzm może przejawiać się jako niepokój innych, gdy Żydzi otwarcie wyrażają swoją tożsamość, religię lub troski wspólnotowe — szczególnie gdy koliduje to z dominującymi narracjami politycznymi. W ostatnich latach przybrało to formę twierdzeń, że sam widok Gwiazdy Dawida powoduje traumę.

5. Uprzedzenie wyjątkowości Żydów

Przekonanie, że Żydzi są wyjątkowo potężni, bogaci lub wpływowi, często maskuje się jako podziw, ale historycznie stanowi jedno z najtrwalszych źródeł myślenia antysemickiego.

6. Miękki antysemityzm

Ta forma uprzedzeń przedstawia się jako neutralny komentarz, krytyka polityczna lub troska. Wrogość jest na tyle subtelna, że można jej zaprzeczyć, gdy zostanie zakwestionowana. Słyszymy to często: od „Co? Nie mam ani krzty antysemityzmu w sobie. Jesteś przewrażliwiony” po „Nie to miałem na myśli!”.

7. Antysemityzm strukturalny

Zawsze istniały normy instytucjonalne i systemy społeczne marginalizujące Żydów, nawet bez jawnej intencji antysemickiej. Dziś — co zdumiewające — pojawia się on także w ruchach antyrasistowskich i strukturach DEI, które z założenia mają eliminować dokładnie ten rodzaj wykluczającego rasizmu, jaki stosują wobec Żydów.

8. Estetyczny dyskomfort wobec żydowskości

Niechęć wobec widocznych oznak żydowskiej tożsamości, takich jak nazwiska, symbole, język czy praktyki religijne, często postrzeganych jako „obce” lub zakłócające kulturowo.

9. Podwójne standardy wobec Żydów lub Izraela

Judaizm dał światu samą koncepcję „etycznego monoteizmu”. Za każdym razem, gdy Żyd (lub państwo żydowskie) nie osiąga moralnej doskonałości, bywa to przedstawiane jako dowód powszechnej żydowskiej niegodziwości. Stosowanie wobec Żydów — lub państwa żydowskiego — standardów moralnych, politycznych czy etycznych, których nie stosuje się wobec innych, jest formą rasizmu.

10. Resztkowy chrześcijański supersesjonizm

Utrzymująca się idea teologiczna, że judaizm jest przestarzały lub niepełny, ponieważ chrześcijaństwo go „zastąpiło”. Nawet w społeczeństwach świeckich to podejście nadal kształtuje postawy wobec żydowskiej tożsamości. Widzę to nawet u antyrasistowskich ateistów, których ukryte założenie brzmi: „Dlaczego ci ludzie po prostu nie zrezygnują z drobnych różnic, które sprawiają, że świat ich nienawidzi, i nie staną się tacy jak my?”

11. Niewidzialność żydowskiej traumy

Od zawsze bagatelizowano lub ignorowano doświadczenia Żydów związane z dyskryminacją i przemocą, zwłaszcza gdy nie pasowały do dominujących narracji politycznych o władzy i opresji. Od 7 października 2023 roku zjawisko to stało się bardziej jawne. Nie tylko umniejsza się cierpienie Żydów — często twierdzi się wręcz, że zostaje ono „wymazane” przez cierpienie palestyńskie. Co gorsza — i całkowicie nie do obrony — pojawiło się otwarte celebrowanie gwałtów, tortur, dekapitacji, dzieciobójstwa, palenia żywcem, porwań i masowych mordów Żydów jako rzekomo uzasadnionego „oporu”, godnego świętowania.

12. Wymazywanie różnorodności Żydów

Założenie, że Żydzi są jednolicie biali, bogaci lub politycznie jednorodni, ignoruje ogromną różnorodność etniczną, kulturową i polityczną społeczności żydowskich. Krytycy oskarżają Izrael — kraj w większości niebiały — o „apartheid” i o biały „kolonializm osadniczy”.

13. Życzliwy antysemityzm

„Pozytywne” stereotypy o Żydach — np. że są dobrzy z pieniędzmi lub wyjątkowo inteligentni — które nadal sprowadzają jednostki do karykatur. Mogą też szybko odwrócić się w negatywne: „inteligentny” łatwo staje się „przebiegły” czy „nie da się z nimi konkurować”.

14. Wykluczający filosemityzm

Stawianie Żydów na piedestale może ich dehumanizować równie mocno jak ich poniżanie — wyrażanie podziwu wobec Żydów w teorii przy jednoczesnym wykluczaniu ich z realnej wspólnoty politycznej czy społecznej.

15. Tokenizm w reprezentacji Żydów

Włączanie jednego żydowskiego głosu do dyskusji tak, jakby reprezentował wszystkich Żydów, lub eksponowanie marginalnych żydowskich opinii jako dowodu, że antysemityzm nie istnieje.

16. Warunkowa akceptacja Żydów

Akceptowanie Żydów społecznie lub politycznie tylko pod warunkiem, że tłumią pewne aspekty swojej tożsamości lub dostosowują się do dominujących oczekiwań kulturowych.

17. Nadmierna identyfikacja z żydowskim cierpieniem

Skupianie emocjonalnych reakcji nie-Żydów na Holokauście przy jednoczesnym marginalizowaniu doświadczeń żyjących Żydów.

18. Instrumentalizacja żydowskiej tożsamości

Wykorzystywanie historii, cierpienia lub tożsamości Żydów jako narzędzia retorycznego do wspierania innych — często sprzecznych — celów politycznych.

19. Selektywna solidarność z Żydami

Wspieranie bezpieczeństwa lub praw Żydów tylko wtedy, gdy jest to zgodne z własną ideologią polityczną.

20. Performatywne sojusznictwo

Publiczne gesty wsparcia wobec Żydów, które mają charakter symboliczny i nie idą w parze z rzeczywistym zaangażowaniem.

Bonus: dodatkowe wzorce

21. Test „dobrego Żyda / złego Żyda”

Akceptowanie Żydów, którzy popierają określone poglądy polityczne, przy jednoczesnym uznawaniu innych za nieuprawnionych lub moralnie podejrzanych.

Akceptowanie Żydów, którzy wyznają określone poglądy polityczne, przy jednoczesnym traktowaniu innych jako nieuprawnionych lub moralnie podejrzanych. To nie jest rola osób spoza danej grupy, by określać dopuszczalność jej członków. Pamiętacie, jak Joe Biden powiedział do afroamerykańskiej publiczności: „If you have a problem figuring out whether you’re for me or Trump, then you ain’t Black”? To było nie do przyjęcia. Ale przynajmniej jego niestosowna wypowiedź opierała się na pewnym trendzie demograficznym. Zdecydowana większość czarnoskórych wyborców popierała Bidena. Dziś w kręgach aktywistycznych „dobrymi Żydami” są ci, którzy zdradzają prawo swojego narodu do państwowości — znikomo mała część Żydów. Niemal jednomyślna większość, która jest syjonistyczna, zostaje przez antysyjonistycznych „progresistów” odrzucona jako „źli Żydzi”.

22. Odruch odwracania uwagi od antysemityzmu

Reagowanie na żydowskie obawy dotyczące antysemityzmu poprzez natychmiastową zmianę tematu na Izrael, władzę lub żydowskie przywileje. To samonapędzający się rasizm. Samo stwierdzenie: „Nie jestem rasistą, bo Żydzi faktycznie są potężni, uprzywilejowani i pociągają za sznurki globalnej polityki zagranicznej” jest — rzecz jasna — klasycznym antysemityzmem. Szach-mat.

23. Moralny ekscepcjonalizm wobec Żydów

Traktowanie żydowskiej samoobrony, solidarności wspólnotowej lub działalności politycznej jako wyjątkowo podejrzanych w porównaniu z analogicznymi zachowaniami innych grup. Solidarność w każdej grupie jest zrozumiała. Oczywiście większość osób homoseksualnych popiera równość małżeńską. Oczywiście większość kobiet popiera prawo do wyboru w kwestiach reprodukcyjnych. Ale kiedy Żydzi wspierają swoich, staje się to plemiennym spiskiem i dowodem „myślenia krwią”, jak ujął to kiedyś mój były przyjaciel.

24. Negacjonizm antysemityzmu

Odruchowe przekonanie, że antysemityzm nie może istnieć we własnym ruchu politycznym, prowadzące do natychmiastowego odrzucania żydowskich obaw. Dosłownie miałem znajomego, czołowego lewicowego aktywistę, który spojrzał na mnie ze zdumieniem, gdy mówiłem o lewicowym antysemityzmie, i powiedział: „Ale antysemityzm jest prawicowy”. Innymi słowy: skoro Hitler był antysemitą, a ja nienawidzę Hitlera, to nie mogę być antysemitą.

25. Historyczna amnezja wobec antysemityzmu

Przede wszystkim traktowanie antysemityzmu jako reliktu przeszłości, zamiast jako żywego uprzedzenia, które nadal ewoluuje w nowych formach, oznacza całkowite ignorowanie problemu.

Rozpoznawanie tych wzorców nie polega na oskarżaniu ludzi o nienawiść.

W wielu przypadkach osoby zaangażowane byłyby autentycznie przerażone, gdyby miały pomyśleć o sobie jako o antysemitach.

Jednak uprzedzenia nie przejawiają się wyłącznie poprzez nienawiść. W istocie można argumentować, że choć jest to najbardziej bezpośrednio niebezpieczna forma, to w dłuższej perspektywie wrodzone uprzedzenia i przykłady takie jak te przytoczone powyżej są bardziej podatne na przenikanie do organizmu politycznego i wywieranie trwałych, systemowych skutków.

Pierwszym krokiem w konfrontowaniu jakiegokolwiek uprzedzenia — w tym antysemityzmu — jest nauczenie się, jak je dostrzegać.

Mantra „antysyjonizm to nie antysemityzm” sprawia, że ta nauka nigdy się nie wydarzy.

---

Link do oryginału:

---

---