Przechodnie pod budynkiem uszkodzonym w wyniku uderzenia irańskiej rakiety. Środkowy Izrael, 7.04.2026 r. (Fot. REUTERS/Florion Goga)

---

To nie Żydzi, lecz Arabowie byli i są największymi krzywdzicielami Palestyńczyków

Jan Hartman

---

Izrael, ta twierdza syjonistycznych najeźdźców i okupantów, to kraj meczetów, falafeli i języka arabskiego, bo miliony Palestyńczyków są tam u siebie, ciesząc się prawami obywatelskimi i politycznymi, o jakich reszta muzułmanów Bliskiego Wschodu może tylko pomarzyć.

Siedemnaście lat temu ukazał się w „Tygodniku Powszechnym” mój artykuł, który zatytułowałem „Zrozumieć antysemitę”. Pisząc go, wykrzesałem maksimum empatii i zrozumienia dla tych, którzy, ulegając być może wpływom pewnych przesądów, mimo wszystko nie chcieliby być antysemitami. Sądziłem więc, że nie należy się od nich odwracać, a za to spokojnie z nimi rozmawiać, przyznając im prawo do swoich emocji.

Arabowie wypędzani z Hajfy, 1948 Fot. Domena publiczna

Trochę bardziej się denerwowałem, gdy na studenckich imprezach w Amsterdamie czy w Paryżu słuchałem mantry o Żydach, którzy w jakiejś chorej zemście za Holokaust „robią to samo” Palestyńczykom, co im niegdyś robili Niemcy.

Ale cóż, nie takie wszak rzeczy słyszysz w izraelskich kawiarniach, gdy obok ciebie palestyńscy studenci gwarzą sobie z zagranicznym stypendystami, albo na palestyńskiej wycieczce, na którą można się udać spod Bramy Damasceńskiej w Jerozolimie. Kiedyś mieszkałem w Izraelu przez pół roku, to się naoglądałem i nasłuchałem.

Nasłuchałem się też muezinów, bo akurat mój pokoik na Uniwersytecie Hebrajskim w Jerozolimie wychodził na meczet. Bo trzeba wiedzieć, że Izrael, ta twierdza syjonistycznych najeźdźców i okupantów, to kraj meczetów, falafeli i języka arabskiego, bo miliony muzułmanów – dziś bodajże pół na pół definiujących się jako Arabowie bądź Palestyńczycy – są tam u siebie, ciesząc się prawami obywatelskimi i politycznymi, o jakich cała reszta muzułmańskich mieszkańców Bliskiego Wschodu może tylko pomarzyć. Dysonans poznawczy? A, to już nie moja wina.

Przez długie lata moja cierpliwość była wielka, a przy tym nieco narcystyczna. Z łagodnym uśmiechem mówiłem do siebie: Jak to dobrze, że palestyńscy adwokaci, lekarze, profesorowie czy posłowie mogą sobie publicznie wygadywać, jakim to potwornym reżimem jest państwo Izrael, które pozwala im wygadywać, jakim to potwornym reżimem jest państwo Izrael, które pozwala… i tak dalej.

W sumie było to nawet w swej absurdalności zabawne, tym bardziej że potakiwali im na wszelkie sposoby wspierający „sprawę palestyńską” izraelscy lewicowi idealiści, na przykład ci z kibuców pod granicą z Gazą, później okrutnie wymordowani przez swoich „serdecznych przyjaciół” i „gości”.

Od Egiptu po Jordanię. Nie Żydzi, ale Arabowie najbardziej krzywdzą Palestyńczyków

I tylko niech w waszych głowach nie zalęgnie się myśl, jakobym wierzył w jakąś palestyńską sielankę w Izraelu i nie miał pojęcia o doznawanych przez Palestyńczyków krzywdach. Nie, nie i jeszcze raz nie.

Izrael ma bardzo wiele na sumieniu, gdy chodzi o traktowanie Palestyńczyków. Zwłaszcza na terenach zdobytych na Jordanii i Egipcie, czyli na Zachodnim Brzegu i w Gazie, jakkolwiek daleko mu do tej wrogości, jaką okazują im kraje arabskie i Arabowie, którym wszak nie mogło się spodobać, że pół wieku temu na masową skalę zaczęli się odżegnywać od narodowości arabskiej.

A jednak setki tysięcy ludzi doznawały i wciąż doznają różnych form dyskryminacji ze strony Izraela i Izraelczyków, a tragedia, jaką było zawładnięcie Gazą przez krwawych dżihadystów z Hamasu, znęcających się bez litości nad terroryzowaną przez siebie ludnością, w dużej mierze zawiniona jest przez Izrael.

Do dawnych win trzeba zresztą doliczyć te nowe, związane z wojną w Gazie, podczas której dochodzi do bombardowań, zabójstw i wyburzeń, których nie da się uzasadnić strategią i taktyką wojny sprawiedliwej. Nie mamy jeszcze wiarygodnej wiedzy na ten temat, lecz większość niezależnych ekspertów twierdzi, że w Gazie miały miejsce zbrodnie wojenne. Oby winni im wojskowi zostali ukarani. Choć stopniowa destrukcja praworządności w Izraelu oraz udział skrajnej prawicy w rządzie dają powody, by obawiać się tego, czy procesy będą w pełni uczciwe.

To samo dotyczy licznych skarg na tortury, które składają palestyńscy więźniowie. A do tego jeszcze trzeba dodać panoszenie się prawicowych ekstremistów na Zachodnim Brzegu, urządzających „zajazdy” na palestyńskich sąsiadów, na co izraelskie organy ścigania patrzą przez palce. Miejmy nadzieję, że tegoroczne wybory doprowadzą do prawdziwej zmiany i naprawienia zepsutego izraelskiego państwa prawa.

.
2005, Havat Skali, jedno z żydowskich nielegalnych osiedli na Zachodnim Brzegu Daniel Ventura/Wikipedia na licencji C.C.4.0

Jednakże to nie Żydzi, lecz Arabowie zawsze byli i pozostają największymi krzywdzicielami Palestyńczyków, nie mówiąc już o tym, żeby mogli im robić nadzieje na przekazanie jakichkolwiek kontrolowanych przez siebie terenów pod ich własne państwo. Takie oferty padały wyłącznie – i wielokrotnie – ze strony Zachodu oraz Izraela i w kilku przypadkach, wbrew sowieckiej i arabskiej propagandzie, były naprawdę hojne i uczciwe.

A były odrzucane wyłącznie z tego powodu, że celem fundamentalistycznych reżimów na Bliskim Wschodzie, nie mówiąc już o palestyńskich organizacjach terrorystycznych, było nie stworzenie państwa palestyńskiego obok państwa żydowskiego, lecz całkowite wyeliminowanie tego drugiego. O to właśnie chodzi w radośnie rozbrzmiewającym na ulicach Warszawy i Berlina haśle: „From the river to the sea, Palestine will be free”. To używane od wielu dekad zawołanie terrorystów jest niczym innym jak wezwaniem do eksterminacji i wie to każdy, kto choć odrobinę orientuje się w tych sprawach.

Mimo wszystko do niedawna większość Izraelczyków wierzyła w rozwiązanie dwupaństwowe, popierając palestyńskie dążenia niepodległościowe. I jeśli te dążenia nie zostały zrealizowane, to nie z winy Izraela, lecz z winy sponsorowanych przez Arabów i Irańczyków organizacji terrorystycznych. To one torpedują proces budowy państwa palestyńskiego, a naród palestyński jest zakładnikiem bliskowschodnich dyktatur, które cynicznie posługują się nim w swojej walce z Izraelem, unikając bezpośredniej konfrontacji.

7 października 2023 Hamas ruszył na wojnę z Izraelem

Antysemitów udających przyjaciół Palestyńczyków tak naprawdę nic a nic Palestyńczycy nie obchodzą. Nie obchodzi ich upodlenie Palestyńczyków w Libanie, Syrii i w Jordanii, gdzie zresztą stanowią większość obywateli. Palestyńczycy interesują antysemitów wyłącznie jako ofiary faktycznych bądź domniemanych krzywd ze strony Izraela, bo stwarzają doskonały pretekst dla „bezpiecznego” wyrażania wrogości wobec „syjonistów”, połączonego z pełnymi oburzenia zapewnieniami, że nie ma to nic wspólnego z antysemityzmem

Protest antyizraelski na placu Defilad Fot. Mateusz Skwarczek / Agencja Wyborcza.pl

Albowiem antysemityzm – dawniej wypisywany na sztandarach – stał się po drugiej wojnie światowej wstydliwy i niegodny postępowego przedstawiciela klasy średniej. Trzeba więc go manifestować w tak załgany i zakamuflowany sposób, żeby dało się samemu uwierzyć, że się go w sobie nie ma.

Dziś tych idealistów wierzących, że Palestyńczycy, Arabowie i Persowie kiedyś zgodzą się na istnienie dwóch państw: żydowskiego i palestyńskiego, została garstka. Na Bliskim Wschodzie nikt oprócz Żydów nie dawał Palestyńczykom nadziei i nikt oprócz nich realnie nie popierał wolnej Palestyny. Jeszcze do niedawna chciała tego wręcz większość Żydów – w Izraelu i w diasporze.

Pamiątką po tym idealizmie, zresztą zmieszanym z jakąś głupią kalkulacją obliczoną na osłabienie Organizacji Wyzwolenia Palestyny, jest Gaza w krwawym uścisku Hamasu.

W roku 2005 doszło bowiem do niebywale ekscentrycznej akcji pod znakiem „dajmy Palestyńczykom całkowitą wolność w Gazie”, a polegającej na tym, że izraelskie wojsko siłą wysiedlało Żydów ze Strefy Gazy, burząc ich domostwa i synagogi. Była to jakaś absurdalna czystka etniczna à rebours, jakiej świat nie widział. A że był to teren wyrwany przez Izrael spod kontroli egipskiej, Izrael poczuwał się do tego, by rozpiąć nad nim parasol ochronny. I tak zaczął się jakiś obłędny taniec z mordercami.

Z pomocą Izraela Hamas – wówczas jeszcze znacznie spokojniejszy – objął władzę w Gazie, z roku na rok coraz wyraźniej ukazując prawdziwe oblicze. Zaczął się hamasowski terror – mordowanie nieposłusznych Palestyńczyków i regularne krwawe zamachy w Izraelu, który przez lata ledwie na nie reagował.

A równolegle cały Zachód, czyli Europa, USA i Izrael, dosłownie zasypywały Gazę pomocą materialną. Te pieniądze przejmował coraz bardziej radykalny i coraz hojniej sponsorowany przez Arabów Hamas, budując sieć tuneli i zbrojąc się na wojnę z Izraelem. Ostatecznie ruszył na nią 7 października 2023 roku.

.
Ujęcie z kamery przedstawiające uzbrojonego Palestyńczyka prowadzącego mężczyznę podczas festiwalu muzycznego Supernova w pobliżu kibucu Reim na pustyni Negew w południowym Izraelu, 9 października 2023 r. Fot. AFP/East News

W Gazie wychowano całe nowe pokolenie ludzi, którzy od przedszkola byli uczeni, że zabicie żydowskiej kobiety i żydowskiego dziecka jest chwalebnym aktem męczeństwa, za które idzie się do nieba. Patologiczna nienawiść do Żydów stała się spoiwem społeczeństwa Gazy i podstawą jego więzi z krwawym reżimem, który nim rządził. I rządzi nadal.

Kaszuba, Ślązak, protestant może być Polakiem. Ale polski Żyd?

Ja też już nie wierzę w rozwiązanie dwupaństwowe, czyli w wolną Palestynę. Tak jak nie wierzę w dobrą wolę antysemitów, by stopniowo wyzwolić się z uprzedzeń. Wszystko się we mnie zmieniło w ciągu ostatnich dwóch lat, gdy spłynąłem na margines życia wraz z brunatną falą nienawiści, która przelała się przez Zachód i przez Polskę po straszliwym pogromie z 7 października 2023.

Pogromie, w którym terroryści z Hamasu wraz z tłumem cywilów w zapamiętałym szale mordowali żydowskie dzieci, kobiety i mężczyzn, spełniając to, co przed dekady obiecywano w okrzykach dobywających się z tysięcy gardeł Gazańczyków demonstrujących ekstatyczny entuzjazm, ilekroć któremuś z terrorystów udało się przedrzeć do Izraela i zamordować jakiegoś Żyda.

Zawsze mnie zdumiewało, że te wciąż powtarzające się obrazki zbiorowej ekstazy z powodu mordów na niewinnych ludziach nie wzbudzały na Zachodzie żadnych emocji. Skoro tak, to i ja wzruszałem ramionami. A bo miałbym być gorszy?

A przecież wiedziałem, jaki jest powód tej zdumiewającej obojętności. Żyjąc w środowisku głęboko niechętnym Żydom, sam nasiąkasz taką niechęcią, a przynajmniej na nią obojętniejesz. Niestety, bardzo wielu polskich Żydów, będących wszak Polakami, odznacza się taką ambiwalencją. A wielu spośród nich okazało się dziś po prostu antysemitami.

Po 7 października maski opadły, a z ludzkich dusz powyłaziły głęboko skrywane sprzeczności, kompleksy i przesądy. Przed oczami polskich Żydów przeszedł zdumiewający korowód złamanych oportunistów, zaprzańców i zdrajców, z przerażeniem w oczach bełkoczących wszystkie hamasowskie mantry. Nic już nie będzie pośród polskich Żydów takie samo. Żyjemy jak małżeństwo po zdradzie.

To, że 7 października stał się paliwem nienawiści do Żydów i wizerunkową podporą dla terrorystów, przebrało czarę goryczy – nie tylko w mojej duszy. Zrozumiałem, zrozumieliśmy, czym naprawdę jest antysemicka nienawiść kipiąca w słowach, które w tysięcznych powtórzeniach słyszymy od polityków i działaczy lewicy, od dziennikarzy i zwykłych ludzi.

Wyciągnięta ręka została więc cofnięta, a rozumienie nie łączy się już u mnie ze zrozumieniem. Koniec złudzeń. Żydzi na Zachodzie żyć nie mogą, chyba że z całą gorliwością przyłączą się do rytuału wieczystego potępienia Izraela i bić się będą w piersi z powodu niekończących się zbrodni swoich ziomków.

Również w Polsce można być Żydem tylko warunkowo. Trzeba potakiwać rozmaitym bałamuctwom na temat stosunków polsko-żydowskich, oburzać się na „oskarżanie Polaków o antysemityzm” i zasadniczo „nie obnosić się” ze swoim żydostwem. Mile widziane są sentymenty, jakaś opieka nad cmentarzami czy organizowanie koncertów muzyki klezmerskiej, byleby chodziło o martwych Żydów i byleby można było powiedzieć, że współczesna Polska dba o pamięć o „mniejszości żydowskiej”.

Bo polski Żyd, choć praktycznie zawsze jest Polakiem i niczym się od innych Polaków nie różni, traktowany jest jako „przedstawiciel mniejszości narodowej”.

To nie pomyłka ani żadne nieporozumienie. To autentyczne przekonanie, że jak ktoś jest Żydem, to przecież nie może być jednocześnie Polakiem. Kaszuba, Ślązak, protestant z Wisły – owszem, ale Żyd?

Nie, ja już tak nie chcę. Furda tam tysiące nazistowskich wyzwisk pod moim adresem w internecie. Nie dbam o to. Ale nie będę się prosił o akceptację ani dawał się poklepywać po plecach, jaki to ze mnie porządny Żyd, co to o Polakach źle nie mówi i broni ich przed oszczercami. Dość już mamy w Polsce karierowiczów na prawo i lewo wydających wszystkim chętnym moralnym parweniuszom glejty poświadczające, że nie są antysemitami (a jedynie prawymi „antysyjonistami”).

Ich hasłem po 7 października stał rzucany Żydom w twarz bierno-agresywny truizm, że „nie każda krytyka Izraela jest antysemityzmem”. A ktoś twierdzi inaczej? Naprawdę? Akurat tak się składa, że polscy Żydzi są niemalże jak jeden mąż i jedna żona krytyczni wobec Izraela i poczynań armii izraelskiej w Gazie.

.
Październik 2025, Lublin, manifestacja solidarności z Palestyną i uczestnikami Globalnej Flotylli Sumud. Fot. Jakub Orzechowski / Agencja Wyborcza.pl

Ale to bez znaczenia. Choćbyś sto razy powiedział, że Izrael popełnia w Gazie zbrodnie, lecz mimo to sprzeciwił się ortodoksji propagandy Hamasu, a więc odrzucił któryś z punktów litanii: okupanci, ludobójcy, czystki etniczne, terror, głodzenie ludności, to i tak natychmiast zostaniesz przez lewicę medialną i polityczną potępiony jako bezkrytyczny poplecznik Netanjahu „broniący ludobójstwa w Gazie” oraz zaciekły „syjonista”.

Polski Żyd został wezwany do tego, aby głośno potępić Izrael i przyłączyć się do „propalestyńskich” inicjatyw, czyli marszów, bojkotów, apeli i rezolucji. Dokładnie tak samo jak w roku 1968, gdy żydowska bierność i niepotępianie Izraela oznaczały „syjonizm” i zdradę, za którą dostawało się „dokument podróży”.

Nie wiem, ilu Żydów wówczas poszło na kolaborację. Dziś takich jest wielu.

Widok byłych kolegów wijących się przed kamerami, wyduszających z siebie rytualne zaklęcia z hamasowskiej listy oszczerstw, budzi we mnie głębokie zażenowanie i odrazę.

To samo dotyczy również osób niebędących Żydami, lecz przez lata angażujących się w sprawy kultury żydowskiej – ich podpisy pod listami i rezolucjami krzyczącymi agresywnym przemilczaniem winy Hamasu za śmierć dziesiątek tysięcy Gazańczyków sprawiły, że coś we mnie pękło i umarło.

Nikomu już nie zaufam. Obraz tysięcznych tłumów idących z flagami palestyńskimi, opętańczo drących się na Izrael i domagających się zaprzestania działań wojennych wyłącznie od niego, jak gdyby Hamas był w tej wojnie niewinny, nie otaczał się ludnością cywilną jak tarczą, nie blokował ewakuacji i nie mógł zakończyć wojny w jednej chwili, był dla mnie szokiem.

A takie pochody miały miejsce również w Polsce, gdzie zresztą tylko raz odbyła się demonstracja solidarności z porwanymi Izraelczykami – mała i niemalże bez udziału Polaków niebędących Żydami.

Tak, ci ludzie na ulicach wykrzykujący hasła miłe dla ucha terrorystów i udzielający im w niedwuznaczny sposób poparcia każdego dnia czekali na paliwo dla swego „wcale nie antysemickiego” gniewu. A paliwem tym były wieści o zabitych cywilach, wieści podchwytywane chciwie, by tylko móc napawać się nienawiścią do Izraela i katarktycznym poczuciem, że „to nie ma nic wspólnego z antysemityzmem”. Wstrząsająca moralna ohyda – udawać gniew moralny i domagać się sprawiedliwości, osłaniając milczeniem winowajców co najmniej połowy dziejącej się tragedii.

Ulicy zaś towarzyszyła medialna kampania propagandowa. Wielkie redakcje wręcz wydelegowały spechejterów do nagłaśniania propagandy Hamasu i gromkiego przemilczania jego zbrodni (oczywiście z wyjątkiem jednorazowego incydentu z 2023 roku). To zapamiętanie w nienawiści doszło do jakiegoś obłędnego apogeum, gdy ogłoszono, że nie istnieje coś takiego jak „konflikt izraelsko-palestyński”. Bo przecież nie można nazwać trwającej dekady zbrodniczej agresji najeźdźców wymierzonej w niewinną, pokojową ludność takim neutralnym słowem jak „konflikt”!

W chwili, gdy pierwszy raz usłyszałem tę mowę nienawiści w pewnej ważnej liberalnej rozgłośni, również po raz pierwszy w życiu pomyślałem o opuszczeniu kraju.

Czym się różni 7 października 2023 w Izraelu od 11 września 2001 w USA

Restytucja propagandy sprzed 60 lat to już samo w sobie coś spektakularnego. Jednakże chyba nie to mnie i w ogóle nas, Polaków będących Żydami, boli najbardziej. Wiedzcie, że przeżyliśmy prawdziwy szok, widząc, jak masowa jest obojętność na najdzikszy antysemityzm, który znalazł dla siebie wyjątkowo szerokie ujście właśnie wtedy, gdy terroryści osiągnęli największy sukces w dziejach.

.
Wrzesień 2025, Poznań, baner ‘Juden raus!’ z podobiznami polityków. Fot. Łukasz Cynalewski / Agencja Wyborcza.pl

Wspomniałem już o swoim niegodnie obojętnym stosunku do faktu, że kolejne bomby podkładane przez palestyńskich terrorystów nikogo nie wzruszały. Tym razem jednak było inaczej. Tym razem ogarnęło mnie przerażenie, gniew, a w końcu gorzka rezygnacja. Dziki pogrom, w którym zaszlachtowano ponad tysiąc niewinnych ludzi, w tym setki dzieci, nie wzbudził prawie żadnych emocji. W Polsce na pewno nie w jednym choćby procencie takich jak 11 września pamiętnego roku 2001. Nawet śmierć Polaków z rąk terrorystów nikogo w Polsce nie obeszła.

Niech zgadnę. Nie wiem, ale na pewno nie dlatego, że byli Żydami i obywatelami Izraela. To byłaby wstrętna insynuacja.

Jednak zaszło coś jeszcze gorszego niż obojętność. Oto 7 października stał się kamieniem węgielnym dla haniebnej retoryki budującej wizerunek Hamasu jako niezłomnej i właściwie niezwyciężonej, dzięki swemu hartowi ducha i powszechnemu poparciu, organizacji zbrojnej walczącej o wolność Palestyny. Bo, owszem, „bojownicy Hamasu” imają się czasami metod terrorystycznych, lecz zasadniczo walczą w imieniu narodu palestyńskiego o jego słuszną sprawę.

Trzeba więc potępić eksces 7 października, lecz po wysłowieniu tego potępienia można już ująć w nawias feralny dzień i swobodnie przejść do oceny Hamasu jako legitymizowanych obrońców Gazy walczących ze zbrodniczą inwazją Izraela.

Słowem, Hamas może i przesadził, dopuścił się zbrodni, lecz walczy za Palestynę i racja w tej wojnie jest po jego stronie.

Tak oto powstała najbardziej przewrotna figura retoryczna w nowszych dziejach nienawiści do Żydów polegająca na potępieniu „jednego dnia z życia Hamasu” i wywiązaniu się tym sposobem z obowiązku potępienia terroryzmu, by następnie przejść już do porządku dziennego polegającego na bezkrytycznym i skwapliwym powtarzaniu każdego oszczerstwa, które Hamas i jego poplecznicy podsuną.

A głównym kryterium prawdziwości oszczerstw, którymi tysiące działaczy i dziennikarzy każdego dnia karmiły opinię publiczną Zachodu, było to, że zohydzają Izrael i Żydów, potwierdzając wszystkim wiadomy fakt, że Żydzi są źli, a ich państwo jest zbrodnicze.

.
Greta Thunberg i izraelski żołnierz. Statek, którym płynęła aktywistka do Strefy Gazy, został zatrzymany przez służby Izraela. Israel Foreign Ministry Via X

Tak! Nikt nie mówi tego wprost, lecz cały „mainstreamowy” dyskurs liberalnych mediów jest w oczywisty sposób prohamasowski, bo służy celom Hamasu i delegitymizuje cel strategiczny Izraela, jakim jest zniszczenie tej potwornej terrorystycznej organizacji. O, nie, jej status jest zupełnie inny niż Państwa Islamskiego vel ISIS czy Al Kaidy – bo tamci mordowali niewinnych muzułmanów i chrześcijan, ci zaś – Żydów.

Nie tylko z całą skwapliwością powtarzało się i nadal powtarza jeden do jednego wszystko, każdą podłą niedorzeczność, jaką wyprodukują propaganda Hamasu i akredytowani przy Hamasie „dziennikarze” i „działacze”, lecz przede wszystkim cała moc oburzenia i potępienia kierowana jest wyłącznie przeciwko Izraelowi i wyłącznie od Izraela żąda się ustąpienia.

Nie wiem, co trzeba mieć w głowie, żeby wspieranie celów Hamasu, z wycofaniem się Izraela z Gazy na czele, a więc i pozostawieniem Hamasu w spokoju, nazywać działaniem „propalestyńskim”.

Życzenie Palestyńczykom, aby Izrael pozostawił ich na pastwę Hamasu, jest chyba najgorszym, czego w ogóle można im życzyć.

To czysty obłęd. Nienawiść ogłupia do tego stopnia, że „propalestyńscy” działacze i komentatorzy dosłownie „zapomnieli” choćby udawać minimum bezstronności i obiektywizmu w swych ocenach moralnych i z tego tytułu pro forma wezwać Hamas do poddania się i zwolnienia zakładników, a więc do uczynienia czegoś, co natychmiast zakończyłoby wojnę, a co jednocześnie jest jego oczywistym moralnym obowiązkiem. Nie! Do kapitulacji wzywany jest wyłącznie Izrael.

Podobne wyłączenie funkcji intelektualnych i moralnych ma miejsce w związku z masowym udawaniem, że nie zna się różnicy znaczeniowej między „dokonać ludobójstwa” a „zabić wielu ludzi”.

Każdy „propalestyński” hejter, nawet jeśli wypiera ze świadomości diaboliczną strategię Hamasu dekującego się w szpitalach i biorącego ludzi na zakładników, to przecież wie, że w Gazie nie ma obozów zagłady, egzekucji ani innych przejawów ludobójstwa.

Są ofiary cywilne, których można było uniknąć, są ekscesy i zbrodnie wojenne, lecz nie ma niczego, co choćby przypominałoby realizację ludobójczych haseł Hamasu skierowanych przeciwko Żydom.

Antysemici już wiedzą: Żydzi wymordowali kobiety i dzieci

Długo jeszcze nie będziemy wiedzieć, jak dokładnie przebiegała wojna w Gazie i kto jakie popełnił zbrodnie. Niezależne świadectwa i wiarygodne, poddane krytycznej analizie, przydatne dla sądów dane dopiero są zbierane. Jednak antysemici wszystko już wiedzą: Żydzi bestialsko wymordowali ponad 70 tysięcy Palestyńczyków, w większości kobiet i dzieci.

Nie wiem, co trzeba zrobić ze swoją inteligencją i moralnością, aby oślepnąć kompletnie na powszechnie znane kryteria oceny sposobu prowadzenia wojny przez biorącą w niej udział armię. To wielka sztuka, sztuka zidiocenia z nienawiści.

.
Izraelscy żołnierze Israel Defense Forces, CC BY-SA 2.0

Dla porządku więc przypomnę, że liczba zabitych sama w sobie nie pozwala na żadne oceny. Trzeba poznać wiele danych, na czele z tą, jaka jest proporcja ofiar uzbrojonych i cywilnych, jakie podjęto środki ochrony ludności cywilnej, jak wyglądał przebieg działań zbrojnych w porównaniu z innymi konfliktami o podobnym charakterze – w tym przypadku: wojna miejska z przeciwnikiem kryjącym się pośród cywilów – a przede wszystkim: czy istniały alternatywne i mniej krwawe scenariusze realizacji celu strategicznego wojny.

Jednakże takich pytań „wcale-nie-antysemici” i prawi „antysyjoniści” w ogóle nie stawiają. Wolą udawać głupich, byleby tylko utrzymać wysoki poziom moralnego pobudzenia maskującego antysemicką nienawiść. To jest naprawdę szokujące: żadne liberalne medium w Polsce nie zadało sobie pytania, co właściwie Izrael miał zrobić po 7 października. Wiadomo, miał podkulić ogon i czem prędzej ogłosić uznanie państwa palestyńskiego!

---

---

---

There Are No ‘Moderates’: Regime Change in Iran Must Again Be a Priority for the Trump Administration

Con Coughlin

---

What would be unpardonable is if US President Donald J. Trump simply replaced a brutal Islamic dictatorship with an equally brutal non-Islamic dictatorship — as seen in other adversaries of the West such as Russia, China, and North Korea. Pictured: Vladimir Putin, Xi Jinping and Kim Jong Un attend a military parade in Tiananmen Square, Beijing on September 3, 2025. (Photo by Alexander Kazakov/Pool/AFP via Getty Images)

• What would be unpardonable is if US President Donald J. Trump simply replaced a brutal Islamic dictatorship with an equally brutal non-Islamic dictatorship — as seen in other adversaries of the West such as Russia, China, and North Korea.
• At the height of the violence in mid-January, Trump memorably told the Iranian protesters that “HELP IS ON ITS WAY”, while calling on the anti-regime activists to “seize control of your destiny.”
• Iran is still drawing out negotiations as it reconstructs its nuclear and missile sites.
• Meanwhile, concerns are growing that Trump is losing interest in the plight of ordinary Iranians. He has recently been stating that he no longer regards regime change in Iran as one of his major objectives. His message has regrettably “gone wobbly”…
• Such backtracking on the part of the US president — the beacon of freedom to the world — would leave the Iranian people at the mercy of pitiless thugs who would simply replace one form of state-sponsored repression with another, thereby denying the Iranian people their hopes of finally achieving freedom from their oppressors.
• The fear now, with the Trump Administration appearing to back away from its original demand of total regime change in Iran, is that… the regime’s hardliners will resort to acts of extreme violence to ensure their new dictatorship’s survival.
• As Trump has assured the hardliners that there will be no regime change, they know their power is secure — under no threat — so they are under no pressure to comply with Trump’s demands. All they need to do is remove whatever so-called “moderates” might still be around and in their way. There are, in fact, no moderates in the Iranian government, any more than there were in Nazi Germany’s government.
• The diplomatic standoff between the US and Iran should, at the very least, lead Trump to conclude that, so long as the IRGC and its hardline supporters have a say in the negotiations, the prospect of reaching an acceptable deal remains remote. If the American president is really serious about securing a deal, then he needs to deny the hardliners any say in Iran’s destiny and, as he originally promised, to help the Iranian people achieve a true regime change. It is the only way to achieve a peace that will last.
  

  ---

---

---

---

Israel Prepares for Possible Return to War in Gaza as Ceasefire Talks Stall, Hamas Rejects Disarmament

Ailin Vilches Arguello

---

Israeli soldier on guard in Gaza, February 2026. Photo: Jonathan Sacerdoti / The Algemeiner

As the Palestinian terrorist group Hamas continues to reject disarmament and further stalls progress on the US-backed Gaza ceasefire deal, Israeli officials are weighing contingency plans for a renewed military campaign should negotiations collapse entirely.

According to multiple media reports, the Israel Defense Forces believes the current negotiations are unlikely to result in either Hamas’s disarmament or the full demilitarization of the Gaza Strip, warning that the terrorist group is exploiting the diplomatic pause to rebuild its capabilities, consolidate control, and further entrench its governance in Gaza.

“Hamas is deliberately dragging its feet. It is exploiting attention on Iran and Lebanon and, in the meantime, is entrenching itself in the Gaza Strip — reasserting control over the territory, establishing governance structures, and rebuilding its military capabilities,” a military source told the Israeli news outlet Walla.

“As things stand, there are two possibilities: a US declaration that the negotiations have reached a deadlock and a return to fighting, or Washington pushing a partial, ‘perforated’ agreement on Israel that would significantly undermine our security interests and erode the operational gains achieved so far,” he continued.

As regional tensions continue to mount, Maj. Gen. Yaniv, commander of the IDF Southern Command, on Wednesday presented Israel’s political leadership with a new operational plan pushing the military to brace for a potential return to combat and initiate a wide-ranging reassessment of its ground maneuver strategy and operational approach.

For months now, the US-led Board of Peace has been conducting parallel negotiations with Israel and Hamas, attempting to tie the large-scale reconstruction of the war-torn enclave to the complete dismantling of the terror group’s weapons arsenal.

However, after continued failed attempts to reach an agreement, the Board of Peace will not hold Israel to the terms of last year’s ceasefire any longer if Hamas again rejects the proposed disarmament framework, according to a document obtained by The Times of Israel.

The board’s High Representative for Gaza Nickolay Mladenov has previously warned that Hamas’s refusal to disarm could trigger a resumption of the war. But now, the official is reportedly signaling that Israel would not be expected to halt military operations or guarantee humanitarian access to Gaza if the ceasefire framework collapses.

Hamas has consistently refused to relinquish its weapons, insisting that Israel must first fully comply with phase one of the ceasefire — including expanded humanitarian aid deliveries, full reopening of the Rafah crossing, and withdrawal of Israeli forces to the agreed Yellow Line — before any disarmament process can proceed.

For its part, Israel has warned that the Islamist group must fully disarm for the second phase of the ceasefire to move forward, pointing to tens of thousands of rifles and an active network of underground tunnels still under the terrorist group’s control.

If Hamas does not give up its weapons, Israeli officials have vowed not to withdraw troops from Gaza any further or approve any rebuilding efforts, effectively stalling the ceasefire agreement.

Under the ceasefire, the Israeli military currently controls over 50 percent of Gaza, while Hamas remains entrenched in the nearly half of Gazan territory it still controls, where the vast majority of the population lives.

In its latest counterproposal, the terrorist group said that any transfer of its weapons would only be possible as part of a wider process leading to the establishment of a Palestinian state.

As the second phase of the Gaza ceasefire agreement remains stalled, Israeli officials have warned that Hamas is quietly exploiting the pause in fighting to tighten its control over civilian life while simultaneously rebuilding its military capabilities behind the scenes.

Last month, local elections saw the Palestinian Authority (PA) record notable gains, with results appearing strong on the surface. However, experts warn the outcome actually reinforced Hamas’s political theater, projecting an image of shifting authority while the group effectively maintains its control on the ground.

According to a report by Israel’s Channel 14, although newly elected municipal figures are formally affiliated with Fatah, the party of PA President Mahmoud Abbas, the presence of Hamas-linked representatives still signals the group’s continued political penetration at the local level.

Beyond official political appointments, Hamas-linked personnel are widely believed to remain embedded within municipal administrative structures, enabling the group to maintain effective control over day-to-day governance away from public view.

At the same time, through checkpoints, strict regulation of goods, and control over key public institutions, including hospitals, the Palestinian terrorist group has been quietly reestablishing its civilian governance structures across the war-torn enclave, with its authority still visibly enforced on the ground.

Hamas has also been reactivating internal security mechanisms to enforce day-to-day order, while conducting extensive intelligence operations aimed at identifying alleged collaborators with Israel and suppressing any opposition.

In an effort to reassert control and shore up its weakened position, the group has launched a violent internal campaign against armed militias and local gangs, targeting those it labels “lawbreakers and collaborators,” with the crackdown escalating into widespread clashes and violence as Hamas members move to seize weapons and eliminate remaining pockets of resistance.

Even after more than two years of war, the group is also rebuilding its military capabilities, including recruiting new operatives, conducting field and command-level training, restoring intelligence and surveillance networks, and reconstructing underground tunnel systems and weapons stockpiles.

---

---

---

Wprowadzające w błąd i nierzetelne

Dr Rinat Harash

---

Najważniejsze wnioski:

„The Guardian” twierdzi, że izraelscy żołnierze dopuszczali się napaści seksualnych na Zachodnim Brzegu, jednak jego stwierdzenie, że IDF „nie udzieliły odpowiedzi”, jest fałszywe.
Cała historia opiera się na raporcie organizacji pozarządowej mającej udokumentowane powiązania polityczne i afiliacje z Hamasem.
Anonimowe zeznania bez dat, dowodów i weryfikacji są przedstawiane jako fakty, co rodzi poważne pytania o standardy dziennikarskie.

Najnowszy reportaż w „The Guardian” o rzekomych napaściach seksualnych dokonywanych przez izraelskich żołnierzy na Zachodnim Brzegu ma wywołać szok. Przedstawia niepokojące świadectwa ujęte jako część szerszego wzorca nadużyć.

Jednak cała historia załamuje się w dwóch zasadniczych punktach: wprowadzającym w błąd twierdzeniu o reakcji izraelskiej armii oraz oparciu się na poważnie niewiarygodnym źródle.

Na końcu artykułu czytelnicy dowiadują się: „Siły Obronne Izraela nie odpowiedziały na pytania dotyczące zarzutów o nadużycia seksualne ze strony żołnierzy”.

Sugestia jest jasna: IDF zignorowały zarzuty.

To nieprawda.

Zapytane przez HonestReporting, IDF udzieliły szczegółowej odpowiedzi:

Twierdzenie o systematycznej przemocy seksualnej ze strony żołnierzy IDF jest bezpodstawne i oderwane od rzeczywistości.

Raport został opublikowany bez dania IDF jakiejkolwiek możliwości zbadania przywołanych w nim incydentów, co podważa wiarygodność przedstawionych w nim zarzutów. IDF działają zgodnie z obowiązującym prawem i wiążącymi procedurami oraz przywiązują najwyższą wagę do ograniczania szkód wobec ludności cywilnej i poszanowania godności ludzkiej we wszystkich działaniach operacyjnych.

Jeśli zostaną przedstawione wystarczające szczegóły wskazujące na wyrządzenie szkody lub odstępstwo od prawa i procedur, sprawa zostanie zbadana i odpowiednio rozpatrzona. Podkreślamy, że każda osoba, która uważa, że została poszkodowana przez obywateli Izraela, ma prawo złożyć skargę na policji izraelskiej, właściwej w takich sprawach.

Według jednostki rzecznika IDF reporterka Emma Graham-Harrison została poinformowana, że sprawa jest analizowana.

Przedstawienie tego jako „braku odpowiedzi” nie jest drobnym pominięciem. Wprowadza czytelników w błąd, sugerując, że armia odmówiła odniesienia się do zarzutów, podczas gdy w rzeczywistości je rozpatrywała.

HonestReporting skontaktowało się z „The Guardian”, domagając się sprostowania. W każdym profesjonalnym materiale odpowiedź strony, której dotyczą zarzuty, powinna być wyeksponowana, a nie ukryta lub pominięta.

Źródło obciążone problemami

Poza tym artykuł opiera się niemal wyłącznie na dokumencie opracowanym przez West Bank Protection Consortium, opisanym jako inicjatywa humanitarna kierowana przez Norwegian Refugee Council (NRC).

Taki opis sugeruje neutralność. Rzeczywistość jest bardziej złożona.

NRC nie jest niezależnym organem śledczym. Stanowi część sieci organizacji pozarządowych, które wielokrotnie poddawano analizie pod kątem stronniczości politycznej. Według NGO Monitor niektórzy członkowie NRC byli wcześniej ujawniani jako powiązani z Hamasem i PFLP — obiema organizacjami uznawanymi za terrorystyczne.

Żaden z tych kontekstów nie pojawia się w raporcie.

A gdy źródło zostaje właściwie zrozumiane, luki dowodowe stają się niemożliwe do zignorowania:

Zeznania są anonimowe
Nie podano dat ani miejsc
Nie złożono żadnych skarg
Nie przedstawiono dowodów kryminalistycznych
Brak niezależnej weryfikacji

Mimo to raport formułuje daleko idące wnioski, łącząc nawet rzekome nadużycia seksualne z wysiedleniem Palestyńczyków:

Inne zgłaszane formy przemocy obejmują oddawanie moczu na Palestyńczyków, wykonywanie i rozpowszechnianie poniżających zdjęć związanych i rozebranych osób, nękanie kobiet korzystających z toalet oraz groźby przemocy seksualnej wobec kobiet. Studia przypadków są anonimowe ze względu na stygmatyzację związaną z przemocą seksualną.

Zgodnie z raportem ataki o charakterze seksualnym przyspieszały wysiedlenie Palestyńczyków. Ponad dwie trzecie badanych gospodarstw domowych wskazało rosnącą przemoc wobec kobiet i dzieci, w tym molestowanie seksualne dziewcząt, jako punkt zwrotny w decyzji o opuszczeniu miejsca zamieszkania — podało konsorcjum.

Czytelnicy nie otrzymują więc potwierdzonego materiału reporterskiego, lecz łańcuch niezweryfikowanych twierdzeń przefiltrowanych przez upolitycznione ramy. Zwykle powinno to skłaniać do ostrożności. Jednak dla Graham-Harrison z „The Guardian” staje się to fundamentem narracji. Tym bardziej uderzające, że doświadczona reporterka, znająca surowe stanowisko IDF wobec naruszeń w swoich szeregach, zdaje się tej narracji nie kwestionować.

Tak nie powinno się prowadzić poważnych materiałów o przemocy seksualnej. Waga takich zarzutów wymaga najwyższych standardów weryfikacji — właśnie ze względu na ich konsekwencje. Przedstawianie ich bez należytej kontroli, przy jednoczesnym pomijaniu kluczowego kontekstu dotyczącego źródła i reakcji armii, nie jest odpowiedzialnym dziennikarstwem.

To nagłośnienie, które w tym przypadku służy określonemu celowi: od 2023 roku NRC opublikowała liczne raporty przedstawiające Izrael w skrajnie negatywnym świetle, często bez większego oddźwięku w głównych mediach międzynarodowych. Aż do teraz.

Najnowszy raport pojawia się zaledwie kilka dni po szczegółowym śledztwie „Daily Mail”, które ujawniło seksualne wykorzystywanie kobiet w Gazie przez terrorystów Hamasu — materiale opartym na bezpośrednich świadectwach i relacjach z miejsca zdarzeń, który jednak nie zyskał porównywalnej uwagi.

Artykuł „Daily Mail” podważał dominującą narrację, podczas gdy tekst „The Guardian” ją wzmacnia.

Kontrast jest uderzający. Gdy zarzuty — nawet słabo udokumentowane — obciążają Izrael, są nagłaśniane. Gdy udokumentowane nadużycia obciążają Hamas, są marginalizowane.

Nie oznacza to, że nadużycia nie mogą mieć miejsca w strefach konfliktu. Mogą — i zarzuty zawsze należy traktować poważnie.

Jednak traktowanie ich poważnie oznacza zadawanie trudnych pytań:

Kto formułuje zarzut?
Jakie dowody go potwierdzają?
Jaka jest odpowiedź strony oskarżanej?

W tym przypadku pytania te są albo ignorowane, albo odpowiedzi na nie są wybiórcze.

Zamiast tego czytelnikom przedstawia się narrację opartą na anonimowości, ukształtowaną przez niewiarygodne źródło i pozbawioną kluczowego kontekstu — przy jednoczesnym pominięciu odpowiedzi IDF.

To nie jest dziennikarstwo śledcze.

To aktywizm przebrany za reportaż.

A gdy fundamenty są tak słabe, cała historia się rozpada.

---

Link do oryginału: https://honestreporting.com/misleading-and-unreliable-the-guardians-sexual-assault-story-unravels/

Honest Reporting, 23 kwietnia 2026

---

---

---

Who’s to blame for declining American support for Israel?

Jonathan S. Tobin

---

The fraying relationship between Israel and the United States. Credit: FOTOGRIN/Shutterstock.

The shift in U.S. public opinion is real and can’t be denied. Though polls still show a plurality of Americans are still on the side of the Jewish state and that the alliance with Washington has never been stronger, the decline in overall support has been precipitous. Since the Hamas-led Palestinian Arab terror attack on Israeli communities on Oct. 7, 2023, growing numbers of Americans, especially among the young, have decided that the Israelis are the perpetual bad guys in the ongoing conflict with the Palestinians. The joint U.S.-Israeli efforts to stop Iran from getting a nuclear weapon may have only accelerated this trend and the accompanying surge in antisemitism that has made itself felt in public discourse, as well as on college campuses and in the streets of American cities.

Predictably, this has led to a continual stream of articles from a variety of sources in the secular press and the Jewish world purporting to explain why this has happened. Some come from outlets that are intrinsically hostile to Israel and celebrate the collapse of what was once considered a bipartisan pro-Israel consensus. Others speak of this change with regret and claim to be motivated by a desire to make Israel popular again.

Internalizing myths about the Jews

But almost all of them are wrong. The mistake is not in recognizing that a problem exists. Rather, it is in imagining that there is much that the State of Israel or its U.S. supporters can do about it.

As with most discussions of antisemitism, which is what the increase in anti-Zionism truly is, the error is in assuming that the critiques of Israel are rooted in what it does or doesn’t do. Israel’s leaders and government are as flawed as those of any other country. But the shift in public opinion is a product of changes in American society, not the mistakes or even the alleged crimes committed by Israelis.

Accepting this terrible truth is as difficult for Israelis and their Jewish supporters as solving the intractable policy dilemmas that Jerusalem faces. Yet accept it they must if they are to avoid compounding the problem by making further blunders that will only make the situation worse.

Ironically, many Israeli and American Jews have internalized some of the most unfortunate tropes of traditional antisemitism. Jew-haters on the right and the left have treated the objects of their abhorrence as if they had supernatural powers to do harm to them. Marxists have imagined them as the not-so-secret force behind the alleged evils of capitalism, colonialism and imperialism. Right-wingers have conceived of them as the masterminds of a global Marxist plot against their national existence or their faith. Many adopt the self-contradictory claims of The Protocols of the Elders of Zion forgery, in which they are somehow part of both conspiracies.

For all of their justified scorn for the calumnies of antisemites, the truth is that many Jews have accepted this mindset, attributing to themselves the power to fix insoluble problems and to persuade people with minds that can’t be changed to see reason.

There is no solution

Just as many, if not most, Israelis and Jews once thought they had the power to win over the Palestinians via goodwill and far-reaching concessions; some are now ready to believe that they have the power to change American public opinion. They think that a change in government, a willingness to stop defending themselves or even by adopting clever public-relations strategies, the downward trend in support can be halted, if not reversed.

Of course, many have also finally come to grips with the fact that the conflict with the Palestinians can’t be ended even by the most generous of peace offers. As such, they ought to understand that the dynamic with respect to the successful mainstreaming of anti-Zionism is similar. Israelis don’t have this power. They never have and never will.

To point this out is not to say that Israel can’t do better at explaining itself to the world—or at least try to do so. Certainly, the current government and its predecessors haven’t consistently put forth much of an effort to do so. Nor is it the case that Israeli governments haven’t made mistakes. They have—and big ones, like any other government, including the world’s other democratic states.

But when you seriously examine the efforts to apportion blame for the current downturn in Israeli popularity, the explanations the critics provide are either inadequate or lead nowhere.

Pointing to Bibi and ‘genocide’

Some blame Prime Minister Benjamin Netanyahu for alienating Americans because of what they consider to be the extremism of his governing coalition or the policies it pursues. They say Israel has become too right-wing, nationalist and religious on his watch. They point to any infraction as corruption. They attribute it to statements of cabinet members like Itamar Ben-Gvir or Bezalel Smotrich, or the allegedly bad behavior of the Jews living in Judea and Samaria (“settlers” in the “West Bank”) or the rare Israeli soldiers who do something indefensible, like the one who desecrated a cross in Lebanon.

Others say Israel blundered by adopting a transactional approach to the United States. According to this argument, embracing Republicans, especially President Donald Trump, while taking umbrage at the Democrats’ positions was mistaken. The pro-Israel community’s willingness to be too critical of former President Barack Obama over his 2015 Iran nuclear deal and of President Joe Biden for his half-hearted backing of the war against Hamas—and slow-walking and even denial of the supply of weapons during the conflict—was, we are told, a misjudgment.

By applauding and working with Trump, the Israelis are alleged to have made a deal with the devil that will come back to haunt them when the Democrats inevitably come back into power. Belief in this thesis has only grown since Trump’s decision to join with Israel in attacking Iran, which the war’s critics blame on Netanyahu dragging him into a conflict that they assert isn’t popular or in America’s interests.

Most of all, they assert that the war Israel waged on the Hamas perpetrators of the Oct. 7 atrocities was too brutal and killed too many civilians in Gaza, where terrorists rule over some 2 million people. They make the same claims about efforts to prevent Hezbollah operatives in Lebanon from making northern Israel uninhabitable or to forestall Iran’s desire to eradicate the Jewish state. It is, they believe, all about the “genocide” Israel is supposedly committing against Palestinians. Stop killing innocent people, they say, and Israel will be better liked—or at least, less unpopular.

While these arguments make sense to Israel’s critics, they have it all wrong.

The rise of the right in the Jewish state wasn’t the product of a reactionary impulse within Israeli society. If Netanyahu, the Likud and its coalition partners have won most of the elections during the course of the last quarter-century, it’s because the peace process championed by the Labor Party and the left wing was exposed as a dangerous delusion. The Palestinians refused multiple offers of statehood in much, if not almost all, of the territory they claim. That destroyed the center-left’s hold on much of the Israeli electorate. That and Palestinian support for terrorism during the years of violence associated with the Second Intifada (2000-2005) and the atrocities of Oct. 7 ended belief in the possibility of a two-state solution among the overwhelming majority of the Israeli public.

To focus on alleged settler violence or other outlier actions is also to ignore the reality in which Israelis live. Even if a tiny minority of Israelis does things they shouldn’t, the entire discussion of such crimes is premised on a willingness to ignore the daily toll of Palestinian terrorism that exists in the territories. Nor is the problem the things said by Ben-Gvir or Smotrich.

Israelis would choose peace, even at the cost of territory, if they could. But you have to be disconnected from the reality of the Middle East to deny that the century-old war against the Jewish presence in the country is inextricably linked to the national identity of the Palestinians. There is no Palestinian partner for peace—and won’t be one until their political culture undergoes a sea change in which they will reject violence and accept that the Jews aren’t going to be wiped out or go away. Those Americans who cling to ideas like two states or imagine that there is anything any conceivable Israeli government can do to persuade the Palestinians to end that war simply haven’t been paying attention to the events of the last 25 years or choose not to do so for reasons of their own.

Israelis remain divided on whether they want Netanyahu to continue leading them after a total of 18 years in power. But they are not divided on the necessity of the wars their country has fought against Hamas, Hezbollah and Iran. The same critiques used against Netanyahu will be employed against his political opponents should they prevail in the elections that will be held in Israel later this year.

Nor should anyone upbraid Israelis for embracing Trump.

The Democrats changed, not Israel

It was not Netanyahu and Israel that turned on the Democrats. It was the Democrats who had increasingly abandoned the Jewish state. In the last generation, the Democratic Party, joined by the education system, the media and the arts, has been largely taken over by woke ideologues. The long march of the progressives through these institutions has helped indoctrinate a generation in the toxic ideas of critical race theory, intersectionality and settler-colonialism that all falsely label Israelis and Jews as “white” oppressors.

As such, everything they do is considered wrong. And everything their opponents, who are accorded the status of oppressed “people of color” and perpetual victims, do is deemed defensible, no matter how wrongheaded or evil. That belief has filtered down throughout the political system in ways that no amount of Israeli concessions or outreach can alter.

Israelis can do more to explain the realities of the Middle East to an American public that knows little of their own history, let alone that of the Jewish state and the Palestinians. But clever messaging, better use of social media or attempts to change the subject to a discussion of the great things Israeli genius has provided to the world are incapable of convincing those who have been taught to believe Zionism is racism to think otherwise.

While this was going on, the vast majority of Republicans remained pro-Israel and hostile to its Islamist enemies. Trump chose to be the most pro-Israel president to sit in the White House since the founding of the modern-day Jewish state. He has done so because he correctly views the alliance with Jerusalem to be in his nation’s interests and believes that stopping Iran is similarly essential to American security. The notion that Israelis and pro-Israel American Jews should have nevertheless rejected him is nonsensical. Only a nation of fools would embrace its foes and give the back of its hand to its friends.

Nor can Israel win back friends or lessen hostility by committing less “genocide” or being kinder to its enemies.

What’s the alternative?

That’s because Israel has not embraced a harsh form of militarism or committed “genocide” in Gaza or anywhere else.

To the contrary, it is its Iranian-backed foes—Hamas, Hezbollah, the Houthis—and their foreign cheerleaders and enablers that seek the destruction of the one Jewish state on the planet and the consequent genocide of half of all of the global Jewish population. The Israel Defense Forces employ rules of engagement and policies that do more to avoid civilian casualties than any other army. The casualties in Gaza are the result of Hamas leaders’ own efforts to sacrifice the population in their midst. The fact is that up to half of those killed are Hamas operatives, meaning that the ratio of civilians to combatants killed is lower than that of any urban combat in modern history.

The only alternative to the policies Israel has pursued in Gaza, Lebanon or Iran is to simply sit back and allow the genocidal terrorists who committed the Oct. 7 atrocities the impunity to do so again at a time of their choosing. That is something no rational government would do. Israel tried during the 17 years that Hamas has ruled Gaza as an independent Palestinian state in all but name to live with this murderous regime. The country learned on Oct. 7 that this was a mistake that would be paid for in the blood spilled during the largest mass slaughter of Jews since the Holocaust.

What those liberal journalists, foreign-policy establishment pundits, and Democratic activists and politicians who criticize Israel’s war policies apparently want is for the Jewish state to repeat that same blunder, regardless of the cost in Jewish lives.

It’s time to recognize that the problem isn’t with Israel but with its critics. More to the point, the issue is the woke war on the West. That has influenced a generation of young people to see Israel, Zionism and Jewish rights as somehow illegitimate. Nor is this limited to the political left. The same people who hate Israel tend to also take a dim view of America’s role in world affairs. As is the case with every other antisemitic conspiracy theory embraced by the left or the right, the issue isn’t what the Jews have or haven’t done. The problem is the lies and distortions that antisemites believe.

Israelis and Jews want to feel they have the power to alter the situation with gestures, policies or even just expressions of goodwill. That apparently can’t happen. Still, it’s wrong to blame them for the delegitimization and demonization of their nation and its rights.

What they can do

What can Israelis and the pro-Israel community do about this?

They have the power to stand with their friends and make themselves as strong as possible. They can make alliances wherever possible with those who want to be their friends and be more skillful in putting their best foot forward to the world, while explaining the facts about the conflict in which they are stuck whenever possible. They can support those seeking to defend the values of the West and the Judeo-Christian heritage that is the foundation of American democracy, as well as Zionism.

Equally important would be for friends of Israel to stop the breast-beating about their supposed sins and start playing offense by pointing out the lies being told about them. In particular, those who care about Israel and the facts should support independent media outlets that tell the truth about the conflict like JNS, rather than those that mainstream antisemitic pro-Hamas propaganda.

The information war that is being waged against Israel and the Jews is exacting a price in isolation that is far from insignificant. But the price of losing the actual war on the ground against genocidal terror regimes would be far higher. And those who counsel Israel to adopt policies that would lead to such a defeat are neither well-meaning nor wise.

It’s time for supporters of Israel to stop internalizing the false arguments that their opponents seek to impose upon them. Israel isn’t perfect and doesn’t have to be. But blaming it for the lies and acceptance of beliefs antithetical to Jewish life and the survival of Western civilization itself is neither logical nor productive. It means blaming the victims for the crimes of their persecutors. That’s a strategy that never worked throughout millennia of Jewish history, and it won’t do so now.

---

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

---

---