Archives

Here Is Concrete Proof the Palestinian Authority Is Continuing ‘Pay-for-Slay’ to Terrorists

Nov4

Here Is Concrete Proof the Palestinian Authority Is Continuing ‘Pay-for-Slay’ to Terrorists

Itamar Marcus

European foreign ministers talk over lunch at the offices of the honorary Consul of the Federal Republic of Germany in Geneva, Switzerland June 20, 2025, before meeting with Iran’s Foreign Minister Abbas Araghchi to discuss Iran’s nuclear program. Photo: Fabrice Coffrini/Pool via REUTERS

Despite the Palestinian Authority (PA)’s ongoing claims that it has stopped rewarding imprisoned terrorists and the families of “Martyrs,” Palestinian Media Watch (PMW) can report that on Saturday, Oct. 25, at 10:00 AM, the PA post offices paid terrorists’ salaries and stipends to families of terrorist “Martyrs.”

Because the PA has told the donor countries that it stopped the Pay-for-Slay program, the PA made no official announcements and it delayed the payments so that everyone, even the terrorists’ families, would think that the program had ended.

On Saturday, however, the PA did pay the salaries.

This was one of the conversations between “Pay-for-Slay” recipients on social media following the payment:

Good evening, everyone, for those whose salaries are above 5,000 [shekels], how much did they send you today as a percentage of the payment?

[Answer 1]: “3,000.”

[Answer 2]: “50% of the salaries and [those making less than 2,000 received] the full amount. FYI, the salary is for June.”

The 50% payment is the same percentage the PA had paid all its employees earlier this month. Due to its financial crisis, since 2019, the PA has not paid full salaries to its employees.

This payment did not come as quickly or as easily for the terrorists’ families as it usually does. The long delay in paying the salaries likely occurred because many donor countries are waiting every month to see if the PA would stick to its promises and would stop rewarding terror.

Here is the timeline for a rollercoaster two weeks in the PA areas: 

Sun Oct. 12

PA pays salaries to its employees. As stated, due to the financial crisis, the PA paid only 50% of the employees’ salaries, with a minimum of 2,000 shekels. The salaries are for July — two months late.

Mon Oct. 13

Families of “Martyrs” and terrorist prisoners expect and are waiting for salaries, which are usually paid in the post offices the following day, but there is no announcement.

Tues-Wed Oct. 14 -15

Families of terrorists start criticizing the PA.

Thurs Oct. 16

Families of “Martyrs” in Jordan and Syria receive their monthly payments.

The PA is silent about payments to terrorists’ families in the PA areas.

Mon Oct. 20

Small demonstrations are held against the PA in Ramallah by families of terrorists. One threatens violence: “Either we live with honor, or we die with honor.”

Tues Oct. 21

Demonstrations are held in all major cities against the PA.

Wed Oct. 22

Families of “Martyrs” in Lebanon receive their monthly payments.

The PA’s silence through official sources creates the impression that it stopped “Pay-for-Slay” and many Palestinians assume the program has ceased. One demands payment: “It’s either us or us” — meaning the PA has no choice but to pay them.

Thurs Oct. 23

Post office workers tell people unofficially that salaries will be paid on Saturday: “Salaries will be paid but there will be no official announcement.” Even though post offices are usually closed on Saturday, the PA will send special staff.

Fri October 24

11:23 AM: An announcement is issued quoting a private message by a Commission of Prisoners official, who would not make a public announcement himself: “Good morning. Tomorrow, Saturday, the prisoners’ salaries will be paid at the post office after 10:00 AM. Employees of the Prisoners’ Affairs Authority will also be on duty to facilitate the distribution of salaries. Have a blessed Friday.”

2:35 PM: A second report quoting an official in the PA-funded Prisoners’ Club is issued: “Salaries of families of Martyrs, injured, and prisoners will be paid tomorrow Saturday in the post offices.”

Sat Oct. 25

8:12 AM: First reports that salaries are paid. “The salaries of the prisoners, the wounded, and the Martyrs have arrived at the post office” [Qabatiya Around the Clock, Telegram channel, Oct. 25, 2025].

During the day, all salaries are paid as usual in all the post offices. Families report that they were paid 50% of full salary, just like the employees.

PMW comment

The remaining 50% is not canceled but is owed. The PA has pledged that when it has enough money, it will pay back all employees and terrorist prisoners. The monthly PA pay slips include a column showing the amount owed to the employee.

The Palestinian Authority could not publicly announce that it was paying the salaries, since it had already deceived donor countries by claiming on September 1, 2025, that the program had officially ended.

On September 25, 2025, the French Foreign Ministry announced that it believed the PA’s claim: “We welcome the reforms already underway by the PA, including: The abrogation of the prisoners’ payment system, that is now effective.” [emphasis added]

The PA’s silence may also have been an attempt to trigger anti-PA demonstrations so they could claim to the donors that they stopped the program.

The EU, on June 23, 2025, pledged €150 million to the PA to help it pay salaries.

€150 million have been allocated to support the Palestinian Authority in ensuring the delivery of key public services, including the payment of salaries of teachers, civil servants, and healthcare workers. The financial support is linked to the implementation of the reform agenda.

[EU Commission for the Middle East, North Africa and the Gulf]

Given the fungible nature of funding to the PA, when that pledge is paid by the EU, the PA will simply use it to pay the EU-acceptable salaries and will then have enough non-EU money left to pay terrorists their backpay.

If the EU wants to stop being a terror facilitator, Palestinian Media Watch urges the EU to suspend the transfer of all payments until the PA stops funding terror.

The PA pays terrorists more than $30 million/month based on its last published budget, which was before the Gaza War. Since then, the number of terrorist prisoners has more than doubled from 4,500 to 9,100, and there are thousands of new families of terrorist “Martyrs.”

The PA is waiting anxiously for that European money to cover its EU-acceptable expenses, so it has enough money to pay these terror rewards as soon as possible. The EU, which has staked its diplomatic reputation on the PA’s fraudulent claims of ending Pay-for-Slay, must now stand firm as long as the PA continues rewarding terrorists.

The author is the Founder and Director of Palestinian Media Watch, where a version of this article first appeared. 

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Głębokie zmiany, czy biznes jak zwykle? Po wojnie Izrael staje przed wielkim wyborem

Nov3

Ludzie cieszą się w dniu, w którym Hamas uwalnia zakładników przetrzymywanych w Strefie Gazy od czasu śmiertelnego ataku Hamasu z 7 października 2023 r. (Fot. REUTERS/Shir Torem)

Głębokie zmiany, czy biznes jak zwykle? Po wojnie Izrael staje przed wielkim wyborem

Kacper Max Lubiewski

Dwa lata po ataku Hamasu wielu Izraelczyków głęboko w sercach wstydzi się wojny w Gazie – jej nieefektywności, niesprawiedliwości i skali zniszczenia, które przyniosła.

Kacper Max Lubiewski (ur. 2004) – dziennikarz, autor reportażu o izraelskiej lewicy ,,Smolanim”, student historii i socjologii na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie. 

Gdy przyleciałem do Tel Awiwu z końcem września, spodziewałem się podobnego widoku do tego, którego pamiętałem z początku roku.

Wojna w Gazie trwała wtedy w najlepsze i choć wielu Izraelczyków było nią zmęczonych, żyło w strachu i niepewności o bezpieczeństwo swoje, jak i zakładników, to wszyscy zdawali się robić, co mogli, żeby tego po sobie nie pokazywać. Izraelczycy mają to chyba we krwi, że im bardziej się boją o swoje życie, tym odważniej z niego korzystają; każdy alarm rakietowy i każdy zamach terrorystyczny oznaczają co najwyżej przełożenie na później planów na wspólny obiad lub wyjście plażę, a nie panikę czy rozpacz. Am Israel Chai – jak mówią Izraelczycy i Żydzi ku pokrzepieniu serc. “Naród Izraela żyje”.

Zmiana nastrojów w Izraelu. “Różne rodzaje smutku”

Widziałem Izrael na różnych etapach tej wojny, jak i przed nią. Zasadnicze podejście zawsze było takie samo; być może jest źle i jest się czego bać, ale skupmy się na tym, co tu i teraz, na tym, że dane nam jest zjeść razem posiłek i że możemy razem spędzić czas. Społeczeństwo izraelskie działało jak dobrze naoliwiona maszyna. Izraelczycy potrafią robić dobrą minę do złej gry i jak nikt potrafią rozmawiać o rzeczach przerażających, jednocześnie udając, że niczego się nie boją.

Tym razem było inaczej. Izraelskie społeczeństwo w przeciągu zaledwie kilku miesięcy zmieniło się nie do poznania. Moi przyjaciele i dalszy znajomi, a także osoby, które kojarzyłem z widzenia i te, które spotkałem po raz pierwszy na ulicach Tel Awiwu, przeprowadzając wywiady uliczne – wszyscy oni wyglądali na zrezygnowanych, bez nadziei i głęboko smutnych.

Nie był to jednak smutek pierwszych miesięcy po 7 października – wtedy Izraelczycy opłakiwali 1200 zamordowanych i obwiniali polityków za ich los. Smutek po ataku Hamasu był dziwnie dynamiczny, bo towarzyszyły mu gniew, poczucie zemsty i szok. Smutek ostatnich kilku miesięcy był zaś pusty: Izraelczycy nie mieli już cierpliwości, żeby udawać, że wszystko będzie dobrze. Powoli zaczęli akceptować, że być może wcale tak nie będzie.

Na dwa tygodnie przed ogłoszeniem zawieszenia broni przez Donalda Trumpa rozmówcy mówili mi, że wojna w Gazie nigdy się nie skończy i że będzie to ich nowa rzeczywistość.

Wymiana ognia z Iranem, upór i wytrzymałość Benjamina Netanjahu i jego rządu oraz zdolność Hamasu do stałego przeobrażania się mimo wykorzystania pełni sił izraelskiej armii złamały ducha wielu Izraelczyków.

Izraelczycy próbowali sobie poradzić z przytłaczającym poczuciem beznadziei na różne sposoby. Część z nich wpadła w nihilistyczną dziurę; nie chodziła na protesty, przestała śledzić wiadomości i niepewnie wypowiadała się na temat przyszłych wyborów. – Ja po prostu chce żyć swoim życiem – mówiło wielu, często odmawiając dalszej rozmowy, mimo że Izrael jest narodem, który nie przestaje politykować oraz chętnie odpowiada na pytania dziennikarzy.

.
Bracia bliźniacy Gali i Ziv Bermanowie trzymają plakat ze swoim zdjęciem, wracając do domu po opuszczeniu szpitala po uwolnieniu z niewoli w Strefie Gazy w kibucu Beit Guvrin w Izraelu, 19 października 2025 r. Fot. REUTERS/Hannah Mckay

Izrael po zakończeniu wojny. “Wielu nie powie tego na głos”

Izraelczycy w trakcie trwania tej wojny stracili rozeznanie. Nie tylko nie wiedzieli, jaka jest prawda, ale też czy prawda w ogóle istnieje. Z jednej strony hebrajskojęzyczne media odgrodziły ich grubym murem od wszelkich doniesień o potencjalnych zbrodniach w Gazie, ale z drugiej nawoływanie do międzynarodowego bojkotu Izraela nie przestawały dudnić w ich uszach. Izraelczycy, ogólnie rzecz biorąc, chcą widzieć siebie jako część progresywnego i nowoczesnego świata, więc gdy ten zaczął na szeroką skalę grozić zerwaniem współpracy kulturalnej, gospodarczej i politycznej, do Izraela wdarło się poczucie kryzysu, który wykracza poza 7 października.

Dwa lata po ataku Hamasu wielu Izraelczyków głęboko w sercach wstydzi się wojny w Gazie – jej nieefektywności, niesprawiedliwości i skali zniszczenia, które przyniosła.

Wielu z nich nie powie tego na głos lub w żaden formalny sposób, bo Izraelczycy w swoim wojsku widzą samych siebie, więc nigdy nie będą gotowi oskarżyć IDF o zbrodnie. Wolą mieć nadzieję, że następne wybory, kilka reform i zmiana przywództwa sprawią, że IDF znowu będzie armią, z której mogą być dumni. Tą, która momentalnie rozprawiła się z Hezbollahem, kładąc kres jednej z najgroźniejszych organizacji terrorystycznych na Bliskim Wschodzie, czy syryjskimi bojownikami, gdy ci z zimną krwią mordowali Druzów, a nie tą, która być może popełniła ludobójstwo w Gazie.

Wizja Netanjahu, który opisywał Izrael jako kolejną Spartę, krainę oddzieloną i niezależną od świata, jest dla wielu, jeśli nie większości Izraelczyków, zupełnym koszmarem.

Wielu Izraelczyków swoją beznadzieję i rozpacz przekuła w aktywizm; ale ostatnio mniej więcej połowa protestujących aktywnie skandowała czy klaskała. Duża część gigantycznych protestów w całym kraju, których uczestnicy domagali się powrotu zakładników i zakończenia wojny, i których zdjęcia obiegły świat, składała się z dziesiątek tysięcy osób stojących w ciszy, zapłakanych lub ledwie znajdujących w sobie siłę, by trzymać transparent.

Znam dziewczynę, która rzuciła studia, żeby codziennie móc przychodzić na Plac Zakładników i która była na każdej demonstracji od samego początku do samego końca. Izrael ostatnich kilku miesięcy był państwem ciągłego napięcia między stanami manii i wybuchami energii a napadami społecznej depresji i zrezygnowania.

Ludzie gromadzą się na 'Placu Zakładników' w oczekiwaniu na powrót izraelskich zakładników, porwanych przez Hamas 7 października 2023 r.Ludzie gromadzą się na ‘Placu Zakładników’ w oczekiwaniu na powrót izraelskich zakładników, porwanych przez Hamas 7 października 2023 r. Fot. REUTERS/Ronen Zvulun

Izrael ma nadzieję na wyjście z głębokie kryzysu

Jak wyglądał moment powrotu zakładników? Z jednej strony można było jeszcze dostrzec niepewność i strach na twarzach przechodniów, kiedy neurotycznie odświeżali ekrany telefonów, czekając na dobre wieści. Inni pozwolili już sobie na powrót do tego, z czego Izraelczycy byli znani przed rozpoczęciem wojny – spontanicznych i głośnych piosenek na ulicach, tańców z nieznajomymi i skandowania “Am Israel Chai”. Gdy rozmawiałem z protestującymi na Placu Zakładników w dzień przylotu prezydenta Trumpa, większość opisywała przede wszystkim ulgę. Izraelczycy na ulicach Tel Awiwu byli radośni, pełni nadziei i wdzięczni wszystkim, dzięki którym zakładnicy wrócili do swoich domów. A jeszcze kilka dni wcześniej nadzieja na lepsze jutro na ziemi między rzeką a morzem zdawała się zupełnie zniknąć.

Przypomniałem sobie wtedy słowa Sariego Nusseibeh, palestyńskiego intelektualisty i byłego negocjatora pokojowego, który na moje pytanie o to, skąd bierze nadzieję w miejscu, w którym tak ciężko ją znaleźć, powiedział, że w tej części świata nadzieja nie byłaby pierwszą, która wstała z martwych.

Dokładnie tak opisałbym uczucia w Izraelu trzy tygodnie po zakończeniu wojny. Choć porozumienie między Hamasem a Izraelem nadal wisi na włosku, ciała nie wszystkich zakładników zostały zwrócone, a Palestyńczycy dopiero zaczynają budować swoje życia na nowo wśród ruin, to Izraelczycy pytani o to, czy mają nadzieję na wyjście z kryzysu, który opanował Bliski Wschód przez ostatnie dwa lata, odpowiadają twierdząco.

Izraelczycy są zjednoczeni w poglądzie, że nie wolno im wrócić do systemu, który przyzwolił na Atak 7 października, ale trwa oczywiście zażarta dyskusja – czy na wzrost Hamasu pozwoliła lewicowa polityka wyjścia z Gazy, czy prawicowa polityka braku procesu pokojowego z Palestyńczykami? Na ile jeszcze w ogóle rozróżnienie na prawicę i lewicę jest jeszcze w Izraelu pomocne w zrozumieniu tutejszej politycznej rzeczywistości?

Według prawie każdego sondażu przeprowadzonego w tym roku koalicja Benjamina Netanjahu straci władzę w kolejnych, prawdopodobnie przyspieszonych wyborach. Gdy pytam Izraelczyków o to, kogo woleliby na jego miejscu, rzadko uzyskuję jasną odpowiedź; od jednego przechodnia słyszę, że w Izraelu politycy robią, co mogą, żeby tylko nie dostać stanowiska premiera – jest to po prostu za trudna praca.

Inni mają nadzieję, że ruch na rzecz powrotu zakładników, stowarzyszony najsilniej w instytucji Forum Rodzin Zakładników, przeistoczy się w siłę, która będzie miała wpływ na wygląd kolejnego rządu. Te przewidywania przypominają czas protestów przeciwko przejęciu sądów przez Netanjahu, kiedy komentatorzy dopatrywali się w liderach ruchu możliwych przyszłych polityków; niestety, Atak 7 października skazał wielu z aktywistów na zapomnienie.

Adina Perez i Shira Perez reagują podczas pogrzebu swojego brata, izraelskiego żołnierza Daniela Shimona Pereza, który zginął podczas śmiertelnego ataku Hamasu 7 października 2023 r., a którego ciało zostało porwane i później zwrócone Izraelowi w ramach wymiany więźniów. Fot. REUTERS/Ronen Zvulun

Nowy rozdział w historii Izraela. Od beznadziei do ulgi

Przenikliwy smutek i beznadzieja, które widziałem nawet na kilka dni przed ogłoszeniem zawieszenia broni, w naturalny sposób ustąpiły miejsca radości i uldze. Nie moją intencją jest oceniać, jak Izraelczycy radzą sobie ze swoją traumą, ale w ostatnich kilku miesiącach Izrael doszedł do poważnego wewnętrznego kryzysu, który miał realną szansę długofalowo zmienić etos społeczeństwa. Z tego poczucia słabości mogła narodzić się siła.

Dzień powrotu zakładników oddał Izraelczykom utęskniony spokój, ale widząc, jak wielu z nich stara wrócić do wiecznie pogodnego i odważnego business as usual boję się, że przynajmniej dla części z nich koniec wojny oznaczać będzie niewykorzystanie najważniejszej lekcji płynącej z doświadczenia całkowitej beznadziei i żalu. 

Mam nadzieję, że się mylę i że izraelskie społeczeństwo zrobi wszystko, żeby wykorzystać energię, jaka wybuchła w społeczeństwie po powrocie zakładników, do zadania sobie najgłębszych z pytań. Izrael musi sobie odpowiedzieć, co jest dla niego najważniejsze i co jeszcze jest w stanie poświęcić w imię obrony własnych wartości. A przede wszystkim – jakiej przyszłości chce dla kolejnych pokoleń.

Powrót zakładników z Gazy może otworzyć nowy rozdział w historii Izraela. Oprócz oczywistej debaty o odpowiedzialności izraelskich władz za atak Hamasu (Netanjahu aktywnie blokuje powstanie komisji, która ma zbadać tę sprawę) czy przyszłości rządu, na tapet wracają też tematy, które zupełnie zniknęły ze społecznej agendy, takie jak polityka gospodarcza czy edukacja.

To okazja, żeby przyjrzeć się kwestiom, które w przeszłości były odkładane od wielu dekad na później (jak kwestia obowiązkowej służby Żydów ultraortodoksyjnych) czy takim, które w Izraelu były dotychczas wstydliwym tabu (w jaki sposób zatrzymać Izraelczyków, którzy emigrują na stałe).

W głosach Izraelczyków słychać optymizm i gotowość do pracy; czują, że najważniejsze dopiero przed nimi.

Redagował Michał Olszewski 

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

British Jewish Leaders Call for Comprehensive Gov’t Strategy on Antisemitism Following Deadly Yom Kippur Attack

Nov3

British Jewish Leaders Call for Comprehensive Gov’t Strategy on Antisemitism Following Deadly Yom Kippur Attack

Ailin Vilches Arguello

People react near the scene, after an attack in which a car was driven at pedestrians and stabbings were reported at a synagogue in north Manchester, Britain, on Yom Kippur, Oct. 2, 2025. Photo: REUTERS/Phil Noble

Following the deadly Yom Kippur terrorist attack in Manchester earlier this month, Jewish leaders in Britain are calling on the government to crack down on rising antisemitism, demanding a comprehensive national strategy to protect the community amid an increasingly hostile environment.

On Tuesday, the Board of Deputies of British Jews, the Jewish Leadership Council, and the Union of Jewish Students issued a joint statement proposing a set of guidelines and policy recommendations for the government to tackle anti-Jewish hatred.

Together with other communal organizations, including the Community Security Trust, the document sets out policy priorities in four key areas: policing and security, extremism, civil society, and schools and universities.


.
Amid a persistent surge in antisemitic incidents, Jewish leaders said this document should serve as a foundation for continued efforts, while calling on the government, experts, and community partners to deepen discussion and collaboration to root out antisemitism in British society.

“Following the awful Yom Kippur attack at Heaton Park Synagogue we have seen a series of welcome announcements from the government,” Phil Rosenberg, president of the Board of Deputies of British Jews, said in a statement.

“However, these measures on their own will not be sufficient to meet the long-term society-wide challenge of confronting antisemitic hatred. We need to see a Comprehensive Government Strategy on Antisemitism,” he continued.

On Yom Kippur, the Day of Atonement and holiest day of the year in Judaism, a man identified by police as Jihad al-Shamie, 35, drove a car onto the grounds of the Heaton Park Hebrew Congregation synagogue in Manchester, northern England, and went on a stabbing spree, leaving two Jewish men dead and at least three others critically injured.

The attack occurred as the congregation gathered to observe Yom Kippur and ended seven minutes later, when police shot the assailant dead.

Shortly after the attack, UK Prime Minister Keir Starmer announced an emergency £10 million boost to Jewish communities to strengthen security at synagogues and schools, marking a record high in funding to safeguard religious institutions.

The Jewish community in Britain has faced a troubling surge in antisemitic incidents and anti-Israel sentiment since the Hamas-led invasion of and massacre across southern Israel on Oct. 7, 2023.

Last month, the British nongovernmental organization Campaign Against Antisemitism (CAA) released research conducted by YouGov which showed that those characterized as embracing “entrenched” antisemitic attitudes in the UK had grown to 21 percent, the highest figure on record, showing a jump from 16 percent in 2024 and 11 percent in 2021.

The survey came after the Community Security Trust (CST), a nonprofit charity that advises Britain’s Jewish community on security matters, published a report in August showing there were 1,521 antisemitic incidents in the UK from January to June of this year. It marked the second-highest total of incidents ever recorded by CST in the first six months of any year, following the first half of 2024 in which 2,019 antisemitic incidents were recorded.

In total last year, CST recorded 3,528 antisemitic incidents for 2024, the country’s second worst year for antisemitism and an 18 percent drop from 2023’s record of 4,296.

Jewish leaders have consistently called on authorities to take swift action against the rising wave of targeted attacks and anti-Jewish hate crimes they continue to face.

According to government statistics, religious hate crime has reached record levels, with Jewish people targeted more than any other group.

Among the proposed measures and policy guidelines, the joint document unveiled this week calls for sustained visible policing at synagogues and schools, tougher enforcement against violent rhetoric at protests, greater powers for authorities to shut down extremist organizations, and stricter rules to tackle harassment and incitement on university campuses.

Louis Danker, president of the Union of Jewish Students, called for stronger and more coordinated government action to tackle antisemitism and extremism on campuses.

“Extreme student groups have never been so emboldened to glorify terrorism and incite hate,” he said in a statement. “The government must act with urgency to break the culture of impunity, clarify universities’ obligations, and root out antisemitism from our campuses.”

Keith Black, chair of the Jewish Leadership Council, stressed that protecting Jewish life must go beyond physical security measures.

“We need sustained action to combat the root causes of antisemitism and extremism,” Black said in a statement.

“The murder of Melvin Cravitz and Adrian Daulby on Yom Kippur, the holiest day of the Jewish year, was a devastating blow to our community’s sense of safety and belonging in this country,” he continued.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

Chief Military Prosecutor Found Safe After Hours-Long Search

Nov3

Chief Military Prosecutor Found Safe After Hours-Long Search

i24 News and Algemeiner Staff

IDF Maj. Gen. Yifat Tomer-Yerushalmi, the second major general in IDF history. Photo: IDF Spokesperson’s Office.

The drama surrounding the missing Chief Military Prosecutor, Major General Yifat Tomer-Yerushalmi, ended Sunday evening when she was located safe and sound.

Authorities had launched an extensive search after she left a letter and her car was found abandoned near Tzuk Beach in Tel Aviv. Tomer-Yerushalmi was discovered sitting roughly 300 meters from the vehicle and later made contact with her husband. Her family reported her missing after losing contact with her since the morning hours.

Police confirmed: “Following the searches for a missing woman in the coastal area of Herzliya, it is now reported that the missing person has been found safe and sound.”

The IDF also issued a statement noting that Chief of Staff Lieutenant General Eyal Zamir had instructed the Operations Directorate to deploy all available resources to locate Tomer-Yerushalmi. Zamir remained in close contact with Police Commissioner Dani Levy throughout the search.

This incident follows a highly publicized controversy last Friday, when Tomer-Yerushalmi resigned as Military Advocate General following the leak of a video from the Tel Nof airbase. The leak, which she admitted approving to prevent misinformation, led to a criminal investigation against her on suspicion of obstruction of justice and providing false information to the Attorney General and Supreme Court. In her resignation letter, she stated:

“As the head of the Military Advocate General’s Corps, and out of a deep sense of responsibility toward the IDF, the unit, and my subordinates, I approved the release of material to the media to counter false propaganda against law enforcement bodies in the army. I bear full responsibility for any material that was released from within the unit. From this responsibility stems my decision to end my role as the Military Advocate General.”

Defense Minister Israel Katz announced plans to strengthen sanctions against Tomer-Yerushalmi, including stripping her of the rank of major general.

Earlier Sunday, Prime Minister Benjamin Netanyahu addressed the incident at the cabinet meeting, calling the leak “an enormous reputational blow to the State of Israel, the IDF, and our soldiers.” Netanyahu added that the episode represents one of the most intense public diplomacy attacks Israel has faced since its founding, emphasizing the need for an independent investigation.

In response to the reports of her disappearance, reserve soldiers had planned a demonstration outside her home but canceled it once news of her being found safe was confirmed.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

I w końcu: Uznajcie Palestynę, nie zważając na konsekwencje

Nov2

Ambasada Palestyny w Warszawie (Wikipedia)

I w końcu: Uznajcie Palestynę, nie zważając na konsekwencje

Sheri Oz

Niniejsze śledztwo analizuje, co w praktyce przyniosło 157 uznań państwowości Palestyny

Pokazałam w moim poprzednim artykule, że świat poświęca „Palestynie” więcej uwagi niż jakiejkolwiek innej nieuznawanej, samozwańczej jednostce państwowej — fascynacja ta wynika z poparcia dla sprawy, która nie wymaga żadnej odpowiedzialności (ponieważ winą obarcza się Żydów).

Tym razem pytam, co ta uwaga rzeczywiście przyniosła i co uznanie bez realnych podstaw może faktycznie zdziałać w świetle dotychczasowych światowych doświadczeń.

Od swojego powstania w 1945 roku z 51 państwami członkowskimi, ONZ rozrosła się do 193 krajów. Część z nich odniosła sukces, budując funkcjonujące instytucje i stabilne społeczeństwa. Inne pogrążyły się w wojnach domowych, autorytaryzmie lub trwałej zależności od pomocy zewnętrznej. Różnica rzadko leżała w samym momencie uznania, lecz raczej w istnieniu funkcjonującej infrastruktury państwowej jeszcze przed uznaniem.

Trwają wysiłki, by dodać Palestynę do grona państw suwerennych — ostatnio do grona 157 państw członkowskich ONZ, które uznały Palestyńskie Państwo, dołączyły Kanada, Francja, Australia i Wielka Brytania.

Wzorzec uznania państwowości Palestyny bez infrastruktury niezbędnej do jej realizacji stanowi kluczowy element zjawiska, które seria Ciche porzucenie państwowości palestyńskiej dokumentuje: państwa Zatoki Perskiej zwróciły się ku partnerstwom gospodarczym z Izraelem. Egipt i Jordania przedkładają bezpieczeństwo granic nad solidarność. USA i Europa oferują wsparcie retoryczne, unikając jednocześnie instytucjonalnego zaangażowania, jakiego wymagałaby realna państwowość. Uznanie bez fundamentów staje się doskonałym narzędziem tego porzucenia: symboliczne gesty, które zaspokajają potrzeby antyizraelskich odbiorców krajowych, jednocześnie uniemożliwiając powstanie realnego państwa.

Teatr uznań

Zwolennicy uznania twierdzą, że jest ono zarówno moralne, jak i praktyczne: stanowi prawo wynikające z prawa międzynarodowego, katalizator budowania państwowości oraz klucz do pokoju. Prezydent Francji Emmanuel Macron nazwał je „jedynym rozwiązaniem, które pozwoli Izraelowi żyć w pokoju”. Sekretarz generalny ONZ António Guterres powtarza, że państwowość palestyńska to „jedyna droga do trwałego pokoju”.

Prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmud Abbas argumentował, że Palestyna będzie wtedy negocjować „z pozycji państwa członkowskiego ONZ, którego terytorium jest militarnie okupowane przez inne”, osiągając „suwerenną równość”, która zmienia wszystko. W 1978 roku palestyński historyk Walid Khalidi pisał, że państwowość zapewni „psychologiczny przełom”, kończący „anonimową, widmową egzystencję Palestyńczyków jako narodu-nieistniejącego”. Te same psychologiczne motywy pojawiają się w niedawnym badaniu palestyńskich aktywistów.

Argumenty te mają silny oddźwięk wśród pro-palestyńskich środowisk, lecz nie odpowiadają na kluczowe pytanie: w jaki sposób zmienią one ministerstwa, które nie są w stanie same się finansować, granice, które nie znajdują się pod kontrolą Palestyńczyków, czy system polityczny z dwoma rywalizującymi rządami? Uznanie może wpłynąć na psychologię i status, ale nie na zdolność działania.

A dopóki Izrael pozostaje nieodzownym wrogiem, palestyńscy przywódcy są zwolnieni z odpowiedzialności za rządzenie — każda porażka staje się dowodem na ich ofiarność, a nie impulsem do reformy.

Palestyna nie przypomina żadnego udanego nowego państwa

Historia pokazuje, że uznanie bez fundamentów nie przynosi suwerennej trwałości — niezależnie od tego, jak państwo powstało. W porównaniu z warunkami, które umożliwiły funkcjonowanie innych nowych państw, Palestynie brakuje jakiejkowiek kluczowej podstawy:

  • W przeciwieństwie do państw zdekolonizowanych, Palestyna nie odziedziczyła instytucjonalnych struktur. Indie i Indonezja przejęły po koloniach biurokrację, sądy i systemy podatkowe umożliwiające natychmiastowe funkcjonowanie. Pakistan również, choć cierpiał z powodu słabej spójności. Nawet Zimbabwe, mimo że później upadło, zaczęło z odziedziczonymi strukturami administracyjnymi z układów z Lancaster House. Turcy osmańscy, Brytyjczycy, Jordańczycy i Egipcjanie nie pozostawili Palestyńczykom żadnego spójnego dziedzictwa administracyjnego.
  • W przeciwieństwie do kontrolowanych procesów transformacji, Palestyna nie przeszła przez okres wymuszonego budowania instytucji. Liban początkowo osiągnął stabilność dzięki paktowi narodowemu o podziale władzy, choć później pogrążył się w wojnie domowej. Namibia osiągnęła sukces dzięki latom nadzorowanego przez ONZ procesu przejściowego, wyborom i rozbrojeniu. Gdy darczyńcy próbowali powiązać swoją pomoc z reformami edukacyjnymi i innymi, Autonomia Palestyńska nic nie zrobiła i nie poniosła żadnych konsekwencji. Uznanie zostałoby przyznane bez choćby cienia przygotowania instytucjonalnego.
  • W przeciwieństwie do udanych secesji, Palestyna nie posiada zjednoczonych instytucji, wyraźnej kontroli terytorialnej ani historii reform. Bangladesz, mimo że narodził się z wojny i głodu, zbudował funkcjonujące instytucje powiązane z reformami. Słowenia odniosła sukces dzięki kontroli terytorium i integracji regionalnej. Palestyńska Autonomia rządzi częścią Zachodniego Brzegu, podczas gdy Gaza znajduje się pod kontrolą Hamasu — brak wspólnego systemu prawnego czy jednolitego dowództwa sił zbrojnych.
  • Niektórzy mogą twierdzić, że podzielona władza Palestyny przypomina Jemen, który mimo istnienia konkurencyjnych rządów jest nadal uznawany międzynarodowo. Ale Jemen pokazuje bezsens uznania bez jedności: świat nadal nazywa go jednym państwem, mimo że w praktyce stanowi rozdrobniony krajobraz konkurujących reżimów.
  • Nawet gdyby świat uznał Gazę i Zachodni Brzeg jako dwa oddzielne państwa, problemy nie znikną. Do 7 października Gaza miała kontrolę terytorialną, ale brakowało jej zdolności gospodarczej i legitymacji. Autonomia Palestyńska ma na papierze ministerstwa, sądy i legislaturę — ale są one rozproszone i zależne od darczyńców. Uznanie nie przekształci ich w suwerenne instytucje — tylko utrwali istniejące dysfunkcje.
  • W przeciwieństwie nawet do nieudanych secesji, Autonomia Palestyńska nie ma podstawowej kontroli terytorialnej, jaką miały Sudan Południowy czy Erytrea przed uznaniem. Sudan Południowy pogrążył się w wojnie domowej już po dwóch latach, mimo wcześniejszej kontroli terytorium i zjednoczonego przywództwa.

Choć argument prawny o prawie do samostanowienia jest formalnie poprawny, nie stwarza on instytucjonalnej infrastruktury, jakiej wymaga realna suwerenność. Konferencja z Montevideo określiła minimalne kryteria państwowości, ale historia pokazuje, że spełnienie ich — jak w przypadku Sudanu Południowego, Erytrei czy Liberii — przynosiło legalną suwerenność, ale niekoniecznie jej funkcjonalność. Pytanie nie brzmi, czy Palestyna może zostać ogłoszona państwem w teorii, lecz czy takie państwo przetrwa w praktyce.

Nawet Palestyńczycy, tacy jak Samer Sinjlawi czy Yousef Munayyer, przyznają, że obecne wysiłki na rzecz uznania to głównie „ćwiczenia performatywne”.

Idealne rozwiązanie dla tych, którzy Palestynę porzucają

Dla wszystkich aktorów analizowanych w serii Ciche porzucenie, uznanie Palestyny bez fundamentów stanowi idealny wynik. Państwa Zatoki mogą deklarować solidarność, jednocześnie zacieśniając więzi gospodarcze z Izraelem. Egipt i Jordania zaspokajają nastroje społeczne, zachowując stabilność granic. Europejscy liderzy mogą sygnalizować postępowe wartości bez podejmowania zobowiązań dotyczących bezpieczeństwa lub przyjmowania uchodźców. Politycy amerykańscy unikają konieczności wyboru między konkurującymi grupami wyborców.

Wszyscy skutecznie „zarządzają” kwestią palestyńską, a państwowość Palestyny pozostaje na zawsze aspiracją, nigdy realizacją.

Miraż uznania

Uznanie to politycznie tani gest. Zadowala aktywistów i państwa-darczyńców, świetnie wypada w przemówieniach dyplomatycznych. Ale nigdy nie zbudowało systemu podatkowego, funkcjonującej legislatury, sądów, służby zdrowia czy sieci energetycznej. W 2005 roku RAND oszacował, że budowa infrastruktury państwa palestyńskiego kosztowałaby 33 miliardy dolarów w ciągu 10 lat — dziś byłoby to ponad 50 miliardów. Faktyczna pomoc wynosi około 1,8 miliarda dolarów rocznie, z czego znaczna część ginie przez korupcję, wypłaty dla bojówek i pensje lub emerytury dla terrorystów — w zależności od liczby zabitych Żydów.

Uznanie nie zniweluje tej różnicy.

Historyczny werdykt

Dowody porównawcze są jednoznaczne: uznanie Palestyny bez instytucjonalnych fundamentów gwarantuje porażkę. Nowe państwa upadały z powodu słabych instytucji, wojen zastępczych, presji sekciarskich, wrogich sąsiadów lub kruchej gospodarki. Te czynniki mają większe znaczenie niż uznanie prawne.

Zwolennicy Palestyny twierdzą, że uznanie zainicjuje budowę państwa. Historia pokazuje coś przeciwnego: uznanie staje się celem samym w sobie, a nie początkiem rządzenia.

Nawet umiarkowane głosy palestyńskie uznają ten stan rzeczy. Samer Sinjlawi podkreśla, że „Palestyńczycy muszą odpowiedzieć na uzasadnione obawy bezpieczeństwa Izraela” oraz że „presja międzynarodowa nie przekona Izraelczyków, podobnie jak polityczny teatr uznań”. Jego zdaniem należy skupić się na „realnych reformach”, a nie na symbolicznych gestach.

Droga naprzód

Analiza porównawcza nie pozostawia złudzeń. Zwolennicy państwowości palestyńskiej mogą nadal dążyć do zewnętrznego uznania bez fundamentów i zaakceptować historyczne schematy porażki. Mogą pozostać uwięzieni w iluzjach udających postęp. Albo mogą otworzyć się na różnorodne palestyńskie głosy — nie tylko te najgłośniejsze i antyizraelskie — i odpowiednio dostosować swoje plany.

Izrael ma wybór: może dalej reagować jedynie na presję międzynarodową. Może utrzymywać status quo, skupiając się wyłącznie na zarządzaniu bezpieczeństwem. Albo może przejąć inicjatywę i ogłosić suwerenność nad Judeą, Samarią i Gazą — tworząc fakty dokonane, odzwierciedlające cały bieg historii.

Uznanie bez fundamentów to ostatni etap porzucenia — gest dyplomatyczny, który nie zmienia niczego w terenie, ale podtrzymuje ostrą antyizraelską retorykę.

Aneks

  • Dekolonizacja – dziedziczenie instytucji
    Fala dekolonizacji po II wojnie światowej przyniosła dziesiątki nowych państw. Wiele z nich odziedziczyło kolonialne biurokracje, sądy i systemy podatkowe, umożliwiające natychmiastowe funkcjonowanie. Inne n
  • Nie poradziły sobie — nie tylko z powodu słabych instytucji, ale także przez wojny zastępcze w czasie zimnej wojny czy „klątwę surowcową”. Uznanie samo w sobie nigdy nie wystarczało.
  • Warunkowa niepodległość – uznanie z wymogami
    Niektóre państwa uzyskały uznanie dopiero po spełnieniu określonych reform pod nadzorem zewnętrznym. Czasem to działało, czasem nie. Liban, choć miał ustalenia dotyczące podziału władzy, ostatecznie rozpadł się pod naporem demograficznych i sekciarskich napięć — pokazując, że zewnętrzny nadzór nie chroni kruchego społeczeństwa przed wewnętrznymi podziałami.
  • Secesje – sukces i upadek
    Uznanie przyznawano także oderwanym państwom — z mieszanymi rezultatami. Nawet gdy nowe państwa kontrolowały swoje terytorium, czynniki takie jak fragmentacja etniczna, wrodzy sąsiedzi czy brak podstaw gospodarczych często decydowały o ich trwałości.
  • Procesy pod nadzorem ONZ i państwa częściowo uznane
    Niektóre państwa powstały pod bezpośrednim zarządem międzynarodowym lub są tylko częściowo uznawane. Ich losy zależały od trwałości międzynarodowego zaangażowania: tam, gdzie opieka była długoterminowa, jak w Timorze Wschodnim, państwa pozostały kruche, ale pokojowe; tam, gdzie uznanie było sporne, jak w Kosowie, nierozwiązane spory ograniczały integrację mimo sprawnego rządzenia.

Link do oryginału: https://ozsheri.substack.com/p/recognition-of-palestine-without?source=queue

Israel Diaries, 26 października 2025


Sheri Oz

Urodzona w Kanadzie w 1951 roku, w wieku 26 lat wyemigrowała do Izraela, gdzie studiowała rolnictwo, po studiach wróciła do Kanady, studiowała psychologię. W 1986 wróciła do Izraela zajmując się psychoterapią rodzin. Autorka książki  Overcoming Childhood Sexual Trauma: A Guide to Breaking Through the Wall of Fear for Practitioners and Survivors

Sheri Oz prowadzi blog Israel  Diaries.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com