Iran, Hamas i danse macabre

Khaled Abu Toameh
Tłumaczenie: Magdalena Donajko

Iran przekazywał pieniądze Hamasowi, ponieważ ugrupowanie terrorystyczne podzielało dążenie Iranu do zniszczenia Izraela i zastąpienia go islamskim imperium. Stosunki pomiędzy Iranem a Hamasem załamały się kilka lat temu, gdy przywódcy Hamasu odmówili wsparcia dla popieranego przez Iran syryjskiego dyktatora Baszara Asada. Na zdjęciu powyżej: przywódca Hamasu Chaled Maszaal (z lewej) naradza się z irańskim „Najwyższym Przywódcą” Alim Chameneim w 2010 roku (źródło: Urząd Najwyższego Przywódcy)

Irańczycy i Hamas wykorzystują ostatnie dni administracji Obamy w celu przywrócenia dobrych stosunków i utorowania drogi dla Teheranu, żeby mógł jeszcze bardziej się wtrącać w konflikt izraelsko-palestyński.

Ośmielony przez ramowy układ nuklearny ze światowymi mocarstwami, Iran pozwala już sobie na ingerowanie w wewnętrzne sprawy Arabów, zwłaszcza Irakijczyków, Libańczyków, Syryjczyków, Jemeńczyków i niektórych krajów Zatoki Perskiej.

Obecnie wydaje się, że nieskuteczna polityka administracji Obamy na Bliskim Wschodzie wzmocniła apetyt Irańczyków, do tego stopnia, że są przekonani, że mogą poszerzyć swoje wpływy również na Palestyńczyków.

Wojna domowa w Syrii nadwyrężyła w ciągu ostatnich kilku lat stosunki pomiędzy Hamasem i Iranem. Odmowa Hamasu wspierania reżimu Baszara Asada – głównego sojusznika Iranu w regionie – doprowadziła do wstrzymania przez Irańczyków pomocy finansowej i wojskowej dla islamistycznego ruchu w Strefie Gazy. Jednak ostatnie sygnały wskazują na to, że Iran i Hamas idą w kierunku swego rodzaju danse macabre – co z pewnością pozwoli Teheranowi na zostanie ważnym graczem w konflikcie izraelsko-palestyńskim.

To, oczywiście, źle rokuje dla każdego przyszłego procesu pokojowego pomiędzy Izraelem a Palestyńczykami. Iran ma tylko jeden cel: wyeliminowanie „syjonistów” i osłabienie umiarkowanych i postępowych arabskich muzułmanów.

Byłoby dobrze, żeby nowa administracja USA bardzo poważnie potraktowała ten powrót Iranu do konfliktu izraelsko-palestyńskiego, ze względu na jego następstwa dotyczące nie tylko perspektyw dla pokoju, ale także dlatego, że oznacza ono doprowadzenie do silnego wzrostu przemocy i ataków terrorystycznych na Izrael.

Wypowiedź wysokiego funkcjonariusza Hamasu, Osamy Hamdana, który odpowiada za „spraw zagraniczne” islamistycznego ruchu, dostarczyła w tym tygodniu dowodu na ponowne wysiłki Iranu w celu infiltracji palestyńskiej sceny. Hamdan, pytany o stosunki Hamasu z Iranem, miał odpowiedzieć, że ma powody do optymizmu.

„Stosunki pomiędzy Iranem a Hamasem są obecnie w trakcie rewitalizacji i idą w dobrym kierunku”, ogłosił Hamdan. Po czym przeszedł do wyjaśnienia, że sformułowanie „idą w dobrym kierunku” oznacza, że Iran „nadal wspiera opór” wobec Izraela:

„Dobre stosunki pomiędzy Iranem a Hamasem trwały przez 25 lat. Bez wątpienia, każdy błąd w tych relacjach wpływa na nie negatywnie. Jednak związek ten ma zdolność odradzania się. Związek ten opiera się na wspieraniu oporu i sprawy palestyńskiej”.

W rzeczywistości, Hamas i Iran nie różnią się znacząco pod względem ideologicznym i strategicznym. Oba dzielą wspólny cel – zniszczenie Izraela i zastąpienie go islamskim imperium. Oba podmioty są również zaangażowane w „walkę zbrojną” przeciwko Izraelowi i stanowczo sprzeciwiają się jakimkolwiek kompromisom.

Kryzys pomiędzy obiema stronami w sprawie wojny domowej w Syrii jest zaledwie drobnym, taktycznym sporem. Jeśli chodzi o realną agendę, czyli zniszczenie Izraela i przeprowadzanie ataków terrorystycznych, Iran i Hamas nadal są w pełnym sojuszu.

Inny znak wyraźnego zbliżenia pomiędzy Iranem a Hamasem przyszedł w postaci raportów, o tym, że ruch islamistyczny wyznaczył nowego lidera w Strefie Gazy blisko związanego z Teheranem. Według tych doniesień tymczasowe zastępstwo Ismaila Hanijji jako zarządzającego Strefą Gazy powierzono Emadowi El Alamiemu, który wcześniej służył jako pierwszy emisariusz Hamasu w Teheranie. Hanija w ostatnich miesiącach został przeniesiony ze Strefy Gazy do Kataru. Na tym etapie nie wiadomo, kiedy i czy Hanija powróci do Strefy Gazy. Niektórzy Palestyńczycy przypuszczają, że Hanijja może zastąpić przebywającego w Doha Chaleda Maszaala na stanowisku szefa „Biura Politycznego” Hamasu. Jeśli tak się stanie, wówczas El Alami, który jest uważany przez wielu Palestyńczyków za agenta Iranu, stanie się stałym de facto władcą w Strefie Gazy.

Dojście El Alamiego do władzy z pewnością ułatwi jeszcze bardziej ambicje Iranu na stanie się znaczącym graczem w konflikcie izraelsko-palestyńskiego przez wpływ na Strefę Gazy. Oznacza to, że Hamas może oczekiwać w najbliższych tygodniach i miesiącach zwiększonych dostaw pieniędzy i broni. Taki napływ znacznie przybliży prawdopodobieństwo kolejnej wojny między Hamasem i Izraelem. Irańskie miliony nie zostaną użyte przez Hamas na budowę szkół i szpitali, czy dostarczanie rozpaczliwie potrzebnych miejsc pracy dla Palestyńczyków w Strefie Gazy. Broń dostarczana przez Iran nie będzie wyłącznie przechowywana w magazynach i tunelach Hamasu oraz pokazywana podczas parad wojskowych.

Iran oczekuje wyników: Hamas ma wykorzystać pomoc finansową i wojskową w celu wznowienia ataków na Izrael i „wyzwolenia całej Palestyny, od rzeki Jordan po Morze Śródziemne”.

Kiedy przywódcy Hamasu mówią o irańskim poparciu dla palestyńskiego „oporu”, oznacza to zamachy samobójcze, ataki rakietowe i inne formy terroryzmu. Mówią z całkowitą jasnością, że planują wznowienie irańskiego wsparcia dla „ruchu oporu” – a nie dla dziesiątek tysięcy bezrobotnych i biednych Palestyńczyków żyjących pod rządami Hamasu w Strefie Gazy. Dobre samopoczucie Palestyńczyków żyjących pod jego rządami jest ostatnią rzeczą, jaką Hamas zawraca sobie głowę.

Irańczycy, ze swej strony, wydają się być bardzo chętni do wznowienia swojej roli jako aktywatorów i fundatorów każdego ugrupowania, które ślubuje wyeliminowanie Izraela. Jeśli chodzi o Iran, nie ma nic lepszego niż posiadanie dwóch organizacji terrorystycznych pełniących funkcję pełnomocnika przy granicach Izraela – Hezbollahu na północy i Hamasu na południu.

Iran wpiera już inne ugrupowania terrorystyczne w Strefie Gazy, takie jak Palestyński Islamski Dżihad i Al-Sabireen. Ale w porównaniu z Hamasem, który ma dziesiątki tysięcy uzbrojonych bojówkarzy i silną frakcję wojskową, Ezaddin Al Kassam, są to małe ugrupowania. I nic nie może powstrzymać Iranu przed rozszerzeniem kontroli nad Strefą Gazy poprzez Hamas, zwłaszcza w obliczu polityki administracji Obamy łaskawej nie tylko w stosunku do Irańczyków, ale również Bractwa Muzułmańskiego.

W najbliższych miesiącach Hamas planuje przeprowadzenie tajnych wyborów, żeby wybrać następcę Chaleda Maszaala. Zejście Maszaala ze sceny ma również ułatwić wysiłki Iranu w celu infiltracji Strefy Gazy. Wszyscy trzej kandydaci, którzy są uważani za potencjalnych następców Mashaala – Ismail Hanijja, Musa Abu Marzouk i Jehja Al Sinwar – zobowiązali się do naprawienia relacji swojego ruchu z Iranem.

Największymi przegranymi, po raz kolejny, będzie prezydent Mahmud Abbas i jego Autonomia Palestyńska (AP) na Zachodnim Brzegu.

Funkcjonariusze AP nadal wyrażają głębokie zaniepokojenie wtrącaniem się Iranu w sprawy palestyńskie, a zwłaszcza jego finansowym i militarnym wsparciem dla grup terrorystycznych w Strefie Gazy, a nawet niektórych częściach Zachodniego Brzegu. Jednak obecność Izraela na Zachodnim Brzegu jak dotąd udaremniała powtarzające się próby Iranu ustanowienia tam władzy swoich marionetek. Abbasowi, jeżeli chce uniemożliwić Iranowi i jego zwolennikom obalenie swojego reżimu, a być może zaciągnięcia jego samego na centralny plac w Ramallah i powieszenia jako zdrajcy, nie pozostaje nic innego niż współpraca z Izraelem.

Abbas i jego wyżsi rangą współpracownicy są jednak bardzo zaniepokojeni zintensyfikowanymi wysiłkami Iranu w celu infiltracji palestyńskiej areny. W zeszłym tygodniu podczas wykładu w Bahrajnie, Sekretarz Generalny OWP, Saeb Erekat, uderzył na alarm, mówiąc:

„Iran nie ma prawa ingerować w wewnętrzne sprawy Palestyńczyków. Iran musi respektować specyfikę naszego kraju. Mamy nadzieję, że Iran będzie koncentrować się na ponownym umieszczeniu Palestyny na mapie i nie będzie interweniować przez to czy tamto ugrupowanie”.

Ale to ostrzeżenie może nie przekonać słabnącej administracji Obamy, która oczywiście nie podziela powszechnego już wśród Arabów i Palestyńczyków niepokoju, że Iran stanowi poważne zagrożenie dla stabilności i bezpieczeństwa regionu, w tym dla Izraela. Być może nowa administracja USA będzie widziała Iran i jego machinacje wystarczająco wyraźnie i zdecyduje się na uniemożliwienie Iranowi i ugrupowaniom terrorystycznym będącym jego marionetkami, dalszego topienia regionu we krwi.

Khaled Abu Toameh – urodzony w 1963 r. w Tulkarem na Zachodnim Brzegu, palestyński dziennikarz, któremu wielokrotnie grożono śmiercią. Publikował między innymi w “The Jerusalem Post”, “Wall Street Journal”, “Sunday Times”, “U.S. News”, “World Report”, “World Tribune”, “Daily Express” i palestyńskim dzienniku “Al-Fajr”. Od 1989 roku jest współpracownikiem i konsultantem NBC News.

IDF strikes IS target in Syria, day after killing 4 IS-affiliated terrorists following clash

JUDAH ARI GROSS AND TIMES OF ISRAEL STAFF

Military says it took out compound used as base for attack on IDF troops Sunday by members of Khalid ibn al-Walid Army in Golan Heights

An Israel Air Force F-16 fighter jet fires off flares during a demonstration on December 31, 2015. (Hagar Amibar/Israel Air Force/Flickr)

The Israeli Air Force struck a military target belonging to the Islamic State terror group on the Syrian side of the southern Golan Heights overnight Sunday-Monday, the military said in a statement Monday morning.

The raid came after an Israeli airstrike killed four members of an Islamic State-affiliated terrorist group in southern Syria on Sunday morning, following a clash near the border. No Israeli soldiers were injured in the exchange, the army said.

The military said that the additional airstrike Monday was also in response to the attack on Israeli forces on Sunday when, while conducting an “ambush operation,” according an Israel Defense Forces spokesperson, soldiers from the Golani Brigade’s reconnaissance unit had come under attack from small arms fire after crossing the security fence with Syria while remaining inside Israeli territory. They returned fire, but soon came under attack from mortar shells.

The IDF said Monday that the target in the overnight airstrike was an “abandoned UN building that has been used by the Islamic State as an operations center along the border in the southern Syrian Golan Heights,” adding that “the compound was the base for yesterday’s attack against IDF forces.”

“This is an additional response to yesterday’s attack, and it is aimed at preventing the terrorists from returning to the installation which poses a significant threat,” the IDF said.

The IDF “will not hesitate to act against terror groups that operate against the State of Israel,” the statement added.

In its immediate response to the attack on Sunday, the Israel Air Force targeted a truck “that had some sort of machine gun on top of it” and killed the four terrorists who were riding in it.

“It was a short exchange, but it was productive,” IDF spokesperson Lt. Col. Peter Lerner said.

The incident Sunday occurred at approximately 8:30 a.m., east of the Avnei Eitan community in the southern Golan Heights, the army said.

According to the IDF, the four men were members of the Khalid ibn al-Walid Army, formerly known as the Yarmouk Martyrs’ Brigade, a terrorist group in Syria that is connected with the Islamic State.

“The army will not tolerate any impairment to its sovereignty and will respond severely to any attempt to damage it,” the army said in a statement.

The army would not go into details about the Golani reconnaissance unit’s ambush, saying only that it was “planned by operational intelligence.”

The incident was the first major confrontation between Israeli forces and Islamic State affiliated terrorists in the Golan, though Israel has clashed with other fighters on the Syrian side of the border several times.

Speaking at a weekly government meeting shortly after the incident, Prime Minister Benjamin Netanyahu promised that Israel “won’t allow Islamic State figures or other enemy actors, under the cover of the war in Syria, to set up next to our borders.”

Both the IS-affiliated Khalid ibn al-Walid Army and the Jabhat Fateh al-Sham, formerly the al-Nusra Front, which is linked to al-Qaeda, have actually been present on Israel’s borders for years, though they and the IDF had maintained a “live and let live” relationship until Sunday.

The Syrian Golan has been the site of intense fighting in recent years between Assad regime forces and the Jabhat Fateh al-Sham, though the front on the border with Israel has been relatively quiet in recent months after seeing intense bouts of violence.

Israeli officials fear Hezbollah and Iran’s al-Quds Force, which are allied with Syrian leader Bashar Assad, are aiming at using the area to open a new front against Israel in any future conflict.

Since March 2011, when the war broke out, dozens of mortars have landed in Israeli territory as a result of spillover fighting. The IDF often responds to fire that crosses into Israel by striking Syrian army posts.

Israel maintains a policy of holding Damascus responsible for all fire from Syria into Israel regardless of the source.

The UN Blames Israel…for Saving the World

   HonestReporting

DYMITRA LICHACZOWA I LESZKA KOŁAKOWSKIEGO NAUKI JAK ŻYĆ (SZKIC)

Andrzej de Lazari

Ko z nas nie szuka odpowiedzi na pytania: Jak żyć? Co jest w życiu ważne? Czym jest szczęście? Czym jest dobro, prawda, piękno?

W swych poszukiwaniach odwołujemy się rzecz jasna do autorytetów. Ludzie wiary mają z tym mniej problemów – odpowiedzi znajdują w przykazaniach, „danych im” przez Boga, w którego istnienie wierzą. Trudniej niedowiarkom. Ci poszukują porady u intelektualistów, którzy odważyli się sformułować świeckie przykazania dobrego życia. Uczynili to m.in. Dymitr Lichaczow i Leszek Kołakowski. Zobaczmy, co nam radzą ci dwaj myśliciele z kultur, wydawałoby się dzisiaj, bardzo sobie dalekich.

Zacznijmy od Dymitra Lichaczowa. Bez wątpienia był nie tylko uczonym, ale również świeckim „starcem-nauczycielem” na miarę Lwa Tołstoja i Aleksandra Sołżenicyna. Uczył jak żyć i co jest w życiu ważne. I nadal naucza – młodzież i dorosłych! Moralne przykazania Dymitra Lichaczowa znajdziemy w Internecie w tysiącach linków dla rosyjskich szkół państwowych i parafialnych oraz w poradnikach jak żyć. Lichaczow stworzył dwa „zestawy” przykazań – jeden dla swojego środowiska, czyli dla rosyjskiej inteligencji, drugi dla dzieci i młodzieży

Zob. np.

ЧИТАЯ Д.С.ЛИХАЧЕВА: СЕМЬ УРОКОВ ИЗ ЖИЗНИ И КНИГ АКАДЕМИКА ДМИТРИЯ СЕРГЕЕВИЧА ЛИХАЧЕВА
ЧИТАЯ Д.С.ЛИХАЧЕВА. Семь уроков из жизни и книг академика Дмитрия Сергеевича Лихачева: Учебно-методическое пособие для учителей и учащихся гимназий, лицеев и средних школ / Православная Гимназия во имя Преподобного Сергия Радонежского. Новосибирск: Издательство НИПКиПРО, 2006. К 100-летию со дня рождения Д.С.Лихачева Рекомендовано экспертным советом НИПКиПРО для преподавателей, учителей и обучающихся лицеев, гимназий, общеобразовательных школ, образовательных учреждений системы дополнительного образования, системы профессионального образования Предисловие Урок 1.

PIERWSZY „ZESTAW” JEST DEKALOGIEM:

Nie zabijaj i nie rozpoczynaj wojen.
Nie myśl o swym narodzie jako o wrogu innych narodów.
Nie kradnij i nie przywłaszczaj sobie pracy brata swego.
Nie szukaj w nauce jedynie prawdy i nie korzystaj z niej dla zła lub korzyści.
Szanuj myśli i uczucia braci swych.
Czcij rodziców i prarodziców, i wszystko, co stworzyli, zachowaj i szanuj.
Czcij przyrodę jako matkę swą i pomocnicę.
Niechaj praca i myśli twe będą pracą i myślami wolnego twórcy, a nie niewolnika.
Niechaj żyje wszystko, co żyje, myśli się to, co się myśli.
Niechaj będzie wolnym wszystko, gdyż wszystko rodzi się wolnym[i].

czytaj dalej tu: DYMITRA LICHACZOWA I LESZKA KOŁAKOWSKIEGO NAUKI JAK ŻYĆ (SZKIC)

DID CASTRO EXCUSE ANTI-SEMITISM? SHOCKING DETAILS!

SETH J. FRANTZMAN

Fidel Castro was often praised for not being anti-Semitic. He had a “deep understanding” of the history of the Jewish people Benjamin Netanyahu once said. He told an inteviewer in 2010 that as a boy he had heard fellow Cubans blame “the Jews” for “killing God.”He condemned Iranian President Mahmoud Ahmadinejad and noted “Over 2,000 years they were subjected to terrible persecution and then to the pogroms.”

Most Jews fled Cuba when Castro came to power, dwindling from 15,000 to around 1,500 by 2014. One Castro entered the Soviet orbit the official anti-Zionist and anti-Israel line became common in Cuba, but most writers argue it did not flow over into anti-semitism. Only one anti-semitic incident, stone throwing at a synagoguge during the 1973 war, was recorded in decades. The AJC says that “the Castro brothers have not engaged in anti-semitism.” However, “despite shunning anti-Semitism and allowing hundreds of Cuban Jews to make Aliyah, the Castro brothers have consistently opposed Israel and its policies.”

“Still, Jews here could get kosher meat, a fact many here point to as a sign of the absence of anti-Semitism in Cuba,” claimed the JTA in 1996. The article claimed that the “revival” of Jewish religious worship stemmed in “part from a 1991 law passed by the Cuban National Assembly that allows Cubans to be members of the Communist Party and to participate in religious associations.” In 1999 a JTA article noted that 400 Jews had been allowed to immigrate to Israel. State Department spokesman James Rubin welcomed “The fact that members of the Jewish community have been allowed to immigrate to Israel is a step forward in Cuba’s overall religious freedom policy.”

Wait a sec, wasn’t Cuba free from anti-semitism? Castro was “reluctant to publicize special treatment arranged for the Cuban Jewish community,” the 1999 piece claimed.

The reality is revealed in an interesting report was revealed regarding an episode in 1994 in which Rabbi Yisrael Meir Lau attempted to get Castro to allow kosher meat into Cuba. An Israeli diplomat named Joel Barromi told Haaaretz writer Adi Schwartz in a 2006 interview surprising details. The Cuban leader had initially rejected Lau’s request to bring in kosher meat. “I told you that I am fighting against the phenomenon of anti-Semitism in my country…do you want to make my people anti-Semitic,” Castro asked. “We have the practice of allocating 150 grams of bread a day, but the Jews in Cuba would have meat? [The people] will have a horrible hatred for them, envy them tremendously and loot their homes if under such conditions you see to import kosher meat for the Jews, you yourself create the anti-Semitism that I have been stopping.”

This is the example of supposedly stopping anti-semitism, to threaten Jews that if they should want to eat kosher meat that they would “create” anti-semitism. Castro was at first admitting that he had starved his country by putting it on bread rations, but surely Cubans eat some meat. So why would some meat for Jewish people “make” them anti-Semitic? One wonders whether “envy” for Muslims eating Halal would create the same excuse for Islamophobia just because Muslims celebrate Eid by eating a sheep? According to articles the same Cuba that feared meat would force people to be anti-semitic, was welcoming to Halal food.

The real truth was that Castro wanted to sell himself as being the lone figure that could prevent anti-semitism, much like many other leaders who claim they are “friends” of the Jewish minority by “preventing” anti-semitism. But the reality of any society is that anti-Semitism shouldn’t need to be prevented. When there are only 1,500 Jews among 11 million people, why would there be any anti-Semitism? Can anyone imagine a leader claiming that if people of color ate meat that therefore racism would be acceptable? Of course not.

recomended by:
Leon Rozenbaum

Because of the low expectations for Cuba, the fact of there not being visible anti-semitism was somehow given as a badge and award for Castro, when the reality is any world leader should be expected to condemn anti-semitism. Why was Castro heralded for simply admitting the Holocaust happened?

The reality in Cuba was that Jews were deeply suppressed, unable to practice their religion for decades, denied kosher meat, and kept from immigrating and impoverished. The theory that these restrictions happened to other communities doesn’t make the treatment of Jews acceptable. The existence of racism against one group, doesn’t make it ok for another.

The reality is that Castro should not have been rewarded for threatening anti-semitism upon a tiny minority, and he should have been condemned for driving Cuba’s Jewish community and the rest of its people into penury.