Sanctions against Israel mark a turning point in international political antisemitism

Fiamma Nirenstein

Elly Schlein, leader of Italy’s Democratic Party, in Turin in February 2023. Credit: Mike Dotta/Shutterstock.

The great temptation for left-wing forces to fish in the waters of the new antisemitism in search of votes is nothing new. It costs little; the Jews pay the price.

In Rome, there is an eagerness to cast aside the common sense demonstrated by the Italian government, in coordination with Germany, and embrace this easy and politically rewarding line—this time by following Britain in imposing sanctions against Israel. Ignorance and double standards provide the backdrop.

The ambition to embrace a new crusade against Israel emerged immediately after British Foreign Secretary Ed Miliband, announcing sanctions concerning Judea and Samaria, told Parliament that Israel is engaged in the ethnic cleansing of Palestinians and attempting to erase the two-state solution.

This, of course, ignores repeated Palestinian rejections of peace proposals and the reality created by the Oct. 7, 2023, Hamas massacre.

At the same time, British politicians have presented themselves as champions of human rights while ignoring monstrous violations committed by Iran, Hezbollah and Hamas.

Now that Britain has announced sanctions on products from Judea and Samaria, and has been followed by a procession of European countries driven by the pursuit of left-wing votes and fear of their growing Muslim populations, the parliamentary group leaders of Italy’s Democratic Party (PD), Five Star Movement (M5S) and Green and Left Alliance (AVS) on the Chamber of Deputies’ Foreign Affairs Committee have demanded urgent consideration of legislation imposing similar sanctions.

Angelo Bonelli, co-leader of AVS; Elly Schlein, leader of the Democratic Party; Giuseppe Conte, leader of the Five Star Movement and a former Italian prime minister, and others have signed on. Indeed, they consider it “shameful” that Italy, of all countries, is missing from this campaign.

The document speaks of “illegal occupation” and offers other banal examples of the ignorance of those who wrote it. It also demonstrates the irresponsibility of a move whose primary consequence will be to further fuel mass antisemitism.

We have already seen another demonstration of this phenomenon at a protest against legislation addressing antisemitism, where Hamas and Hezbollah flags were brought into Parliament. Only ISIS was missing.

Why is the path of sanctions wrong?

First, those responsible for violent acts should be punished. But contrary to the propagandist image being presented, they constitute a fraction of the roughly 500,000 Israelis living in Judea and Samaria, a population representing a wide variety of cultural and social backgrounds. Most condemn violent extremists and are themselves the targets of thousands of Palestinian terrorist attacks each year.

Israel prosecutes its own criminals. Some are in prison; others are standing trial.

But Judea and Samaria are not territories “illegally occupied” by Israel. The area was occupied by Jordan, whose annexation received almost no international recognition, until Jordan attacked Israel in the 1967 Six-Day War and was defeated.

After repeated Israeli attempts to exchange land for peace, the Oslo Accords of 1993 and 1995 divided Judea and Samaria into Area A, under Palestinian control; Area B, under Palestinian civil control and Israeli security control; and Area C, under Israeli control.

Israel has the right under those agreements to build in Area C, which also includes the E1 area between Jerusalem and Ma’ale Adumim. Some of the greatest conflicts arise when Palestinians attempt to expand into Area C.

Expelling Jews from Judea and Samaria would risk producing the same disastrous result as Israel’s 2005 withdrawal from the Gaza Strip—the creation of the conditions that eventually produced Yahya Sinwar and Oct. 7.

There is another British mistake. It concerns the safety of Britain’s own citizens.

Israel has helped protect Britain from serious terrorist threats. In 2015, for example, British authorities discovered three tons of ammonium nitrate stored by Hezbollah-linked operatives in London after receiving information from Israel.

On the basis of what unfounded prejudices should a relationship encompassing security, science and culture be dismantled?

Associating Israel with “ethnic cleansing” and “genocide” is a lie. Forcing Israel to surrender is unthinkable.

Israeli Foreign Minister Gideon Sa’ar, with Israel’s decision to close the British Consulate in eastern Jerusalem, has delivered the first clear response. But the larger answer must be equally clear.

Neither Miliband nor Schlein will draw the borders of a Palestinian state. It is absurd to imagine that they can. Only Israelis and Palestinians can negotiate those borders; they cannot be imposed from London, Rome or anywhere else.

And no sanctions campaign can erase a fundamental historical truth: The Jewish people are not strangers in Judea and Samaria. Their roots there reach back thousands of years. Whatever the future of this land may be, it cannot be decided over the heads of the Jews whose history, identity and destiny are bound to it.

Fiamma Nirenstein is an Italian-Israeli journalist, author and senior research fellow at the Jerusalem Center for Security and Foreign Affairs (JCFA). An adviser on antisemitism to Israel’s Ministry of Foreign Affairs, she served in the Italian Parliament (2008-2013) as vice president of the Foreign Affairs Committee. A founding member of the Friends of Israel Initiative, she has written 15 books, including October 7, Antisemitism and the War on the West, and is a leading voice on Israel, the Middle East, Europe and the fight against antisemitism.

What if the Palestinians Don’t Want Two States, Mr. Miliband?

Jonathan Sacerdoti

Britain’s Foreign Secretary Ed Miliband speaks at the House of Commons in London, Britain, Sept. 8, 2026. Photo: HOUSE OF COMMONS/Handout via REUTERS

Britain’s Foreign Secretary Edward Miliband told the House of Commons on Tuesday that securing a two-state solution to the Israeli-Palestinian conflict “in its fullest form” is “the North Star of this government’s policy.” He then announced the means: an import ban on Israeli settlement goods, sanctions on anyone who finances or builds them, a ban on advertising them, a formal British declaration that the “occupation” itself is unlawful, an arms embargo that lasts as long as that so-called occupation does, and a coalition of European states lining up alongside him.

Every one of those measures is aimed at one party. Not a single one is aimed at the other. To Israelis: “You will face the full force of UK sanctions.” To the Palestinian Authority, in the same statement: “I urge the Palestinian Authority to accelerate reform.” Urge. That is the entire consequence attached to the side that will supposedly be running this new state.

Which brings us to the question no British foreign secretary has been willing to ask for 50 years. What if the Palestinians do not want two states, and never have?

It is not a rhetorical question. It has an answer, which is a matter of record. In 1937, the Peel Commission proposed partition; the Jewish leadership accepted it as a basis for negotiation and the Arab leadership rejected it flat. In 1947, the United Nations proposed partition again; the Jews accepted, the Arabs refused, and five Arab armies invaded to settle the matter by other means. For the 19 years that followed, Jordan held the West Bank and Egypt held Gaza, and in all that time nobody — not the Arab League, not the residents, not a single British foreign secretary — proposed establishing a Palestinian state on either territory. The land was available. The state was not wanted.

The Palestine Liberation Organization (PLO) was founded in 1964, three years before Israel controlled one inch of the West Bank or Gaza. Whatever it was formed to liberate, it was not the territories Miliband now says are the obstacle. After the Six-Day War, the Arab League met at Khartoum and issued its famous three noes: no peace with Israel, no recognition of Israel, no negotiations with Israel. Nothing ambiguous there.

Then came the era of serious offers, and the record is worse, not better. At Camp David in 2000, Israeli Prime Minister Ehud Barak offered Palestinian leader Yasser Arafat a state on virtually all of Gaza and the overwhelming majority of the West Bank, with a capital in Jerusalem. Arafat declined and revealingly made no counteroffer. What he made instead was the Second Intifada: bombing buses, cafés, a Passover seder — roughly a thousand Israelis murdered.

In 2008, Israel’s Ehud Olmert went further still, offering territory equivalent to nearly the whole West Bank, land swaps for the rest, a divided Jerusalem, and international trusteeship over the holy sites. Palestinian Authority President Mahmoud Abbas never gave an answer. Not a refusal — an absence.

In 2014, the talks led by US Secretary of State John Kerry collapsed.

In 2020, the American plan for peace was rejected before it was published.

And in 2005, Israel actually did the thing Britain now demands. It withdrew from Gaza completely: every soldier, every settlement, every settler, some of them dragged from their homes by their own army. There was no occupation left to complain about, no checkpoint, no settler. What grew there was Hamas, tens of thousands of rockets, and eventually Oct. 7, 2023 — the invasion, the mass rape, the murder, the abduction of grandmothers. That is not an argument about borders. It is an answer to the question of what a Palestinian entity does with sovereignty when it gets it.

Nearly three years on, and a year after the ceasefire, Hamas has not decommissioned a single weapon. The Palestinian Authority has not held a legislative election since 2006, and its president is in the 22nd year of a four-year term. It still pays salaries to imprisoned terrorists and stipends to the families of dead ones — a policy Miliband did not mention once, in a statement of several thousand words about
“peace.”

If a Palestinian state is ever to exist, there is exactly one design for it that survives contact with the evidence, and it was set out by the man Miliband treats as the villain of the piece. In his Bar-Ilan speech of 2009, Benjamin Netanyahu publicly accepted a demilitarized Palestinian state, on terms he summarized simply: all the powers to govern themselves, none of the powers to threaten Israel. No army. No control of airspace. No military alliances with Israel’s adversaries. An Israeli presence along the Jordan Valley as a security buffer. Palestinian refugees resettled in a future Palestine rather than inside Israel. And a binding, unambiguous recognition of Israel as the nation-state of the Jewish people.

Each one of those conditions exists because its absence has already been tested to destruction. Borders and airspace left unsupervised produce smuggled rockets — not a prediction but Gaza’s history, many times over. A right of return exercised into Israel rather than into Palestine does not produce two states; it dissolves one, which is rather the point of proposing it. And recognition of Israel as a Jewish state is demanded precisely because 90 years of refusal have demonstrated that the quarrel was never really about where the line goes. Self-government yes; sovereign war-making no.

Anyone who finds those terms intolerable is not arguing for a Palestinian state. They are arguing for a rematch. And a people who will consent to exist only if they are also permitted to threaten the existence of their neighbor have not made the case for a state; they have made the case against one. A country whose animating purpose is the unmaking of another country is not a nation waiting to be born. It is a war with a flag — and not worth one more drop of blood, or one more decade of diplomacy, to deliver.

So let us put the uncomfortable proposition plainly. Statehood, everywhere else on earth, is something a people demonstrates a capacity for: the ability to govern, to hold elections, to keep agreements, to refrain from massacring their neighbors. Here alone, in the Palestinian territories, it is treated as an entitlement that no amount of conduct can forfeit and no amount of conduct is required to earn. Ninety years of refusals, three wars of annihilation, two intifadas, the largest slaughter of Jews since the Holocaust — and the British position is not merely unchanged but hardened, with the sanctions falling on the people who were invaded.

Keir Starmer, remember, already recognized the ‘State of Palestine,’ waving it into existence with the flourish of a man opening a garden center. There are, then, already two states for Britain’s Labour Party. What did Britain receive in exchange? Nothing was asked for and nothing was given. No disarmament, no election, no end to pay-for-slay. Recognition was handed over as a reward for Oct. 7 and produced precisely the improvement you would expect. Miliband’s answer to that failure is a larger version of it.

A policy which has failed continuously since 1937 is not made viable by British anger. A solution requiring the enthusiastic participation of a party which has refused it at every opportunity is not a solution at all. It is a wish, dressed as a plan, enforced against the only participant who ever said yes. In reality, there is no two-state solution to this problem because there is no solution at all to a problem which nobody will even have the courage to describe accurately. People who want solutions should stick to crossword puzzles.

You can’t navigate in a new world with an old map. Miliband chose his metaphor better than he knew. A North Star is a fine thing to steer by, but something by definition you never reach. It gives you your latitude and never your longitude. It is invisible from half the planet. And it disappears altogether under cloud.

Sailors understood these limits, which is why they built chronometers, then radio beacons, then satellites, and stopped betting the ship on a single point of light. Only in the Foreign Office is a man still on deck at midnight, rejecting the progress of modern developments and staring up into the overcast, insisting the star is there somewhere and that this amounts to knowing where he is.

(Zdjęcie: Brendan Smialowski/AFP via Getty Images)

ONZ w drodze ku nieznanemu

Amir Taheri
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski

Antonio Guterres, sekretarz generalny Organizacji Narodów Zjednoczonych, wkrótce zacznie opróżniać swoje biurko i szykować się do emerytury, a oceny jego kadencji wahają się od “znośnej” po “przeciętną”. Są również tacy, którzy wysoko cenią jego żarliwą obronę Palestyńczyków oraz krytyczne stanowisko wobec izraelsko-amerykańskiej wojny przeciwko Islamskiej Republice Iranu. Są też tacy, którzy potępiają go właśnie za te kontrowersyjne stanowiska.

Prawdziwym problemem jest jednak spadek znaczenia i autorytetu stanowiska, które niegdyś uważano za najwyższą funkcję dyplomatyczną na świecie. Utworzono je w czasie, gdy powojenny porządek światowy zmierzał ku zimnej wojnie, wychodząc z założenia, że dyplomatyczny bufor pomiędzy dwoma wyłaniającymi się blokami będzie w stanie amortyzować wstrząsy i zapobiec kolejnemu konfliktowi zbrojnemu.

Jednym z kluczowych założeń było uczynienie wojny praktycznie niemożliwą, chyba że zostałaby ona specjalnie usankcjonowana przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. Kierowana przez USA interwencja na Półwyspie Koreańskim była pierwszą wojną usankcjonowaną przez Radę Bezpieczeństwa ONZ.

Jednak nawet wówczas sekretarz generalny ONZ Trygve Lie, norweski działacz związkowy, który został dyplomatą, otwarcie krytykował stanowisko Waszyngtonu – przyjmując taką postawę, aby pokazać, że sekretarz generalny nie jest jedynie bezwolną pieczątką Rady Bezpieczeństwa. Lie zajął również niezależne stanowisko podczas kryzysu związanego z nacjonalizacją irańskiej ropy, kiedy Wielka Brytania zagroziła inwazją na Iran.

Co ciekawe, ani USA, ani Wielka Brytania nie poczuły się dotknięte stanowiskiem Liego. Niepisana zasada głosiła, że sekretarz generalny ONZ musi być postrzegany jako instytucja stojąca ponad interesami państw członkowskich. Zasady tej mniej więcej przestrzegano, gdy Liego zastąpił szwedzki dyplomata Dag Hammarskjöld. Umożliwiło to Hammarskjöldowi aktywne wspieranie procesu dekolonizacji, zwłaszcza w Afryce Subsaharyjskiej – kwestii, którą interesował się szczególnie i która mogła doprowadzić do jego śmierci w tajemniczej katastrofie lotniczej, o którą obwiniano CIA i/lub belgijskich najemników.

Hammarskjöld spotykał się z krytyką za swoje niejednoznaczne stanowisko wobec szeregu tragicznych wydarzeń, w tym masowych protestów w zdominowanych przez Związek Radziecki Polsce i na Węgrzech oraz brytyjsko-francusko-izraelskiej inwazji na Egipt w 1956 roku.

Birmański dyplomata U Thant, który zastąpił Hammarskjölda, na nowo zdefiniował tę funkcję jako zasadniczo biurokratyczną. Nadzorował rozszerzanie działalności ONZ na nowe obszary, zatrudniał kolejnych pracowników i pomagał organizować kolejne konferencje.

Spośród następców U Thanta jedynie peruwiański dyplomata Javier Pérez de Cuéllar zdołał zakończyć swoją kadencję bez kontrowersji – by nie powiedzieć: skandalu. Austriak Kurt Waldheim, który początkowo popierał chomeinistyczny przewrót w Iranie, został zdemaskowany jako były nazistowski oficer uczestniczący w łapankach Żydów w Grecji. Egipcjanin Boutros Boutros-Ghali zdołał nastawić przeciwko sobie niemal wszystkich, wyciągając na światło dzienne kilka trupów z szafy, i ostatecznie poprzestał na jednej kadencji. Ghańczyk Kofi Annan dobrze się prezentował w niezwykle trudnych czasach, lecz ostatecznie jego reputację splamił skandal związany z irackim programem “ropa za żywność”.

Zgodnie z porozumieniem między państwami członkowskimi sekretarz generalny musi pochodzić z państwa innego niż pięć krajów dysponujących prawem weta w Radzie Bezpieczeństwa. W ubiegłym roku Zgromadzenie Ogólne zaostrzyło zasady i wprowadziło większą przejrzystość procesu wyboru sekretarza generalnego.

Zgodnie z tradycją następny sekretarz generalny powinien pochodzić spoza Europy i Azji, co pozostawia Amerykę Łacińską i Afrykę jako dwa główne obszary poszukiwań. Państwa Ameryki Łacińskiej wystawiły kilku kandydatów, ale tylko dwoje z nich ma profil odpowiadający wymaganiom tego stanowiska.

Jednym z nich jest Rafael Grossi, argentyński dyrektor generalny Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej. Jego problem polega na tym, że Javier Milei, obecny prezydent Argentyny, nie jest jego zwolennikiem. A ponieważ Milei należy do faworytów prezydenta USA Donalda Trumpa, może to również oznaczać niechęć Waszyngtonu.

Była prezydent Chile Michelle Bachelet Jeria stoi przed podobnym problemem. Nowy prezydent Chile José Antonio Kast znajduje się po przeciwnej stronie politycznego spektrum i również jest blisko związany z Trumpem, który uważa Bachelet za zaciekłą lewaczkę.

Afryka ma dwóch kluczowych kandydatów.

Pierwszym jest były prezydent Senegalu Macky Sall, orędownik tak zwanego “globalnego Południa”. Państwa europejskie odnoszą się do Salla z nieufnością, choćby z powodu jego zabiegania o względy Władimira Putina w samym środku wojny na Ukrainie. Co gorsza, Sall musi zmierzyć się z senegalskim wymiarem sprawiedliwości w związku z szeregiem zarzutów dotyczących jego kontrowersyjnej prezydentury. Jeszcze do zeszłego miesiąca Dakar niechętnie odnosił się do poparcia jego kandydatury.

Drugim liczącym się kandydatem z Afryki jest Olara Otunnu, ugandyjski ekonomista, którego życiorys obejmuje pracę w organizacjach międzynarodowych. Wisienką na torcie w tym CV jest krótka znajomość z byłym prezydentem USA Billem Clintonem w minionych czasach. Pytanie brzmi, czy Uganda jest w stanie zmobilizować poparcie dla Otunnu poza własnymi granicami.

Niektórzy członkowie zabiegają o to, aby na stanowisko sekretarza generalnego wybrano kobietę. Pomysł ten pojawił się po raz pierwszy, gdy była premier Pakistanu Benazir Bhutto była faworytką na to stanowisko. Sama jednak wykluczyła się z rywalizacji, woląc próbę odzyskania stanowiska premier Pakistanu. Została zamordowana, gdy była na drodze do osiągnięcia swojego celu w Islamabadzie.

A co, jeśli przed wrześniowym posiedzeniem Zgromadzenia Ogólnego w Nowym Jorku pojawi się czarny koń?

Mówi się o dwóch innych kobietach.

Jedną z potencjalnych kandydatek mogłaby być Audrey Azoulay, francusko-marokańska była dyrektor generalna UNESCO, która pełniła również funkcję francuskiej minister kultury. Mogłaby zdobyć poparcie zarówno Unii Afrykańskiej, jak i Unii Europejskiej, nie wspominając już o Lidze Arabskiej. Problem może jednak stanowić jej podwójne obywatelstwo. Tak czy inaczej, jej kandydaturę musiałby zgłosić Rabat lub Paryż – albo oba te miasta.

Drugą wymienianą możliwością jest Rebecca Grynspan Mayufis. Jako dyplomatka z Kostaryki – najmniej kontrowersyjnego państwa Nowego Świata – a zarazem kobieta, mogłaby skorzystać na szerokim konsensusie.

Nawet wtedy w ostatniej chwili magik może wyciągnąć z kapelusza królika. Zdarzało się to już wcześniej.

Niezależnie od tego, kto obejmie stanowisko, prawdziwe pytanie brzmi: czemu właściwie ma ono służyć? Przy wszystkich swoich niedociągnięciach Guterres nie był nawet konsultowany w sprawie żadnego z najważniejszych wydarzeń swojej kadencji, nie mówiąc już o zaoferowaniu mu choćby stołka przy stole najważniejszych graczy. Kierowanie przeciwko niemu osobistych ataków jest, delikatnie mówiąc, niesprawiedliwe.

Co może zrobić sekretarz generalny, kiedy państwa dysponujące prawem weta, takie jak Rosja i USA, wszczynają wojny albo – jak Chiny – grożą ich wszczęciem?

Jeśli funkcja ta ma być jedynie elementem dekoracyjnym, jak było w przypadku Kofiego Annana, wystarczy dowolny fotogeniczny, wielojęzyczny mężczyzna lub kobieta. Jeśli zaś do kierowania rozrośniętą i kosztowną machiną zapewniającą intratne posady potrzebne są zdolności menedżerskie, należałoby wyjść poza krąg dyplomatów i zwrócić się ku nowemu, młodszemu pokoleniu liderów biznesu.

W przededniu Zgromadzenia Ogólnego świat – a wraz z nim zmiany na stanowisku genseka ONZ – nadal zmierza ku nieznanemu.

The new libel to destroy Israel

Melanie Phillips

Protesters demonstrate at Paris Square in central Jerusalem against attacks by extremist Jewish settlers on Palestinians in the West Bank, Sept. 2, 2026. Photo by Yonatan Sindel/Flash90.

Melanie Phillips, a British journalist, broadcaster and author, writes a weekly column for JNS. Currently a columnist for The Times of London, her new book, Fighting the Hate: A Handbook for Jews Under Siege, has just been published by Wicked Son. Her previous book, The Builder’s Stone: How Jews and Christians Built the West and Why Only They Can Save It, was published in 2025. Access her work at: melaniephillips.substack.com.

Tworzenie polityki: marksistowska tęcza i oddziały szturmowe motłochu

Peter Huessy

Na zdjęciu: pomnik Karola Marksa w Chemnitz w Niemczech. (Zdjęcie: Velvet/Wikimedia Commons)

Od czasów Karola Marksa komuniści i ich socjalistyczni pobratymcy zakładali, że zazdrość o sukces finansowy skłoni proletariat do przeprowadzenia rewolucji robotniczej w bogatych krajach Zachodu. Okazało się jednak, że nawet biedni chcą być bogaci.

W Ameryce, zamiast zamykać bogatych w łagrach albo zabierać im pieniądze, biedni próbowali wymyślić, jak samemu się wzbogacić.

Dzięki wolności rynkowej w Ameryce przeciętny amerykański pracownik niemal codziennie słyszy o jakimś zwyczajnym człowieku, który wynalazł jakiś gadżet albo wymyślił, jak sprzedać miliony sztuk tego samego produktu – i przy okazji się wzbogacił.

Jak zatem poprowadzić rewolucję, jeśli nie poprzez bunt robotników przeciwko bogatym albo – używając dzisiejszego języka – “oligarchom” i “miliarderom”?

W 1984 roku pastor Jesse Jackson stworzył “Rainbow Coalition” (“Tęczową Koalicję”). Biedni należeli do różnych ras, dlatego Jackson chciał, aby wszystkie rasy zostały włączone w to dążenie do dobrobytu. Wiele lat wcześniej Komunistyczna Partia Chin pod przywództwem Mao Zedonga zalecała, aby komuniści w wyborach w USA wykorzystywali tożsamość rasową – nie klasową czy ekonomiczną. Mao mógł rozumować, że skoro w USA ludzie należący do określonych ras byli w przeszłości uciskani, a niewolnictwo stanowiło dowód numer jeden, białą większość można było zaklasyfikować jako “ciemiężycieli”. Wystarczy dodać wszystkich pozostałych, włączyć kobiety, gejów, lesbijki i osoby biseksualne, a bez trudu wygrywa się konkurs na większość “uciskanych”.

Podsycanie antagonizmów rasowych to wielki biznes. Czterej pastorzy – Jesse Jackson, Jeremiah Wright, Al Sharpton i Louis Farrakhan – postawili sprawę jasno: żadnych kolonialistów, imperialistów ani syjonistów, a oznaczało to białych ludzi. Sam Jackson przewodził demonstracjom podkreślającym, że zachodnia “biała” cywilizacja “musi odejść”. Krótko mówiąc, do “Tęczy” dopuszczano wyłącznie “właściwe” rasy, grupy etniczne, kultury i płeć.

Niestety Sharpton, Joy Reid i burmistrz Nowego Jorku Zohran Mamdani mają dziś podatny grunt do szerzenia nienawiści opartej na rasowych podziałach.

W 1965 roku, dwadzieścia lat przed powstaniem “Rainbow Coalition” Jacksona, Stany Zjednoczone znacząco zmieniły swoje przepisy imigracyjne. Jednym z głównych zwolenników zmian był senator Ted Kennedy (demokrata z Massachusetts). Kluczowi autorzy ustawy, Emanuel Celler (demokrata z Nowego Jorku) i Phil Hart (demokrata z Michigan), stanowczo i wprost przekonywali, że ustawa nie ma na celu zmiany struktury rasowej ani składu etnicznego kraju czy też “zachodnioeuropejskiego dziedzictwa Ameryki”.

W rzeczywistości jednak ustawa z 1965 roku została zaprojektowana właśnie po to – i jej autorzy o tym wiedzieli. Demografia Ameryki musiała się zmienić. W ślad za nowym prawem miał odejść również ten sam amerykański system konstytucyjny, który uznano za “opresyjny”.

Dziś, około 70 lat później, transformacja jest już bardzo zaawansowana. 56 milionów ludzi, czyli 16% populacji USA, to osoby urodzone za granicą. Kolejnych dziesięć do dwudziestu milionów może przebywać tu nielegalnie. Nieprzypadkowo “Demokratyczni Socjaliści Ameryki”, którzy wygrywają prawybory i wybory w całym kraju, to niemal wyłącznie imigranci urodzeni za granicą albo przedstawiciele pierwszego pokolenia potomków przybyszów, a niektórzy z nich byli pierwotnie nawet nielegalnymi imigrantami.

Wielu z nich pochodzi również z państw będących totalitarnymi, często marksistowskimi dyktaturami, które doprowadziły do gospodarczych katastrof. Jak ujął to Dave Portnoy, dyrektor generalny Barstool Sports:

“Jak doszliśmy do tego, że socjalizm jest w jakiś sposób postrzegany jako coś, co ma naprawić Stany Zjednoczone? A swoją drogą, wielu ludzi, którzy to mówią, uciekło z krajów będących koszmarem, żeby przyjechać do Stanów Zjednoczonych!”

Uciekając przed marksizmem, przywożą go ze sobą, a następnie chcą ustanowić go tutaj, w Ameryce.

Ci, którzy podążali śladami “Rainbow Coalition” Jacksona, opowiadali się za “właściwym” rodzajem imigracji: “osobami kolorowymi”. Założenie wydaje się być takie, że ludzie z upadłych krajów Trzeciego Świata są w większości biedni, a zatem prawdopodobnie mają socjalistyczne poglądy polityczne: oczekują darmowej opieki zdrowotnej, bonów żywnościowych, dopłat do mieszkań i czesnego na poziomie przewidzianym dla mieszkańców danego stanu, oferowanych przez Amerykę, niezależnie od tego, czy przybywają jako nielegalni imigranci, czy korzystając z legalnych kanałów imigracyjnych.

Zwróćmy uwagę, że rasa, pochodzenie etniczne i płeć wszystkich “osób kolorowych” są cechami dziedziczonymi: żadna z nich nie ma nic wspólnego z zasługami. Gdy raz zostaniesz uznany za członka grupy uciskanych, pozostajesz w tej klasie na zawsze i nie możesz się z niej wydostać.

I odwrotnie: gdy raz zostaniesz zaliczony do klasy ciemiężycieli – jako biały człowiek, który odniósł sukces – również nigdy nie możesz z niej wyjść. Tkwisz w niej na wieczność, chyba że jesteś objętym wyjątkiem miliarderem, takim jak George Soros, albo multimilionerem, takim jak senatorowie Bernie Sanders i Elizabeth Warren czy kongresmen Ro Khanna. Oni otrzymują specjalną dyspensę.

Grupę uciskanych – obejmującą również klasę imigrantów lub cudzoziemców, legalnych bądź nielegalnych – można rozszerzać bez końca i nigdy jej nie uszczuplać. Zwróćmy uwagę, że “mapa etniczna” Nowego Jorku Mamdaniego pomijała Włochów, Irlandczyków i Żydów – wszystkich białych – a jednocześnie starannie wyróżniała takie grupy jak Pakistańczycy jako część nowo przybyłej klasy uciskanych, której obiecuje się coraz więcej darmowych świadczeń – mieszkania, opiekę medyczną, artykuły spożywcze i edukację. Demokratyczni Socjaliści Ameryki domagają się nawet 32-godzinnego tygodnia pracy przy zachowaniu wynagrodzenia za 40 godzin.

Jeśli chodzi o imigrację, senator Mark Warner (demokrata z Wirginii) oświadczył, że gdy tylko uda ci się przedostać przez straż graniczną lub służby celne, Stany Zjednoczone są ci winne amnestię, obywatelstwo – a przede wszystkim prawo głosu. Najwyraźniej właśnie to oznacza reforma – a właściwie likwidacja – ICE. Jeśli będziemy mieli szczęście, być może zachowamy jakieś elementy straży granicznej “na pokaz”.

Znaczenie amerykańskiego obywatelstwa – podobnie jak sama idea Ameryki i jej konstytucji – zostałoby zatem zniesione. Konstytucja USA zostałaby podarta na strzępy, a cała koncepcja mechanizmu kontroli i równowagi władz odrzucona, zastąpiona tyranią zwykłej większości, czyli “rządami motłochu”. Nie byłoby prezydenta, Senatu, Sądu Najwyższego, a już z pewnością Kolegium Elektorów. Demonstranci na ulicach mogliby żądać: “Nie ma sprawiedliwości, nie będzie pokoju”, tak jak robiły to “turbas divinas”, czyli “boskie tłumy” (cywilne paramilitarne oddziały szturmowe prezydenta Nikaragui Daniela Ortegi), gdzie przemoc uliczna staje się prawem – na co mógł liczyć lider mniejszości w Senacie Chuck Schumer, gdy wzywał do przemocy wobec sędziów Sądu Najwyższego:

“Chcę ci powiedzieć, Gorsuch; chcę ci powiedzieć, Kavanaugh: rozpętaliście burzę i zapłacicie za to. Nie będziecie wiedzieli, co was uderzyło, jeśli pójdziecie dalej z tymi okropnymi decyzjami”.

Zniknąłby nie tylko konstytucyjny system kontroli i równowagi władz oraz ograniczonych kompetencji, lecz także wszelkie pojęcia osiągnięć i zasług. W USA studenci medycyny i lekarze są awansowani i wybierani ze względu na swoje cechy etniczne, rasowe lub płciowe, z których wszystkie są dziedziczone, a nie “osiągane” – chyba że, jak Ward Churchill czy Elizabeth “Pocahontas” Warren, dokonujesz “fałszywego przywłaszczenia”, by zaliczyć się do klasy uciskanych. Wielu spośród tych “Demokratycznych Socjalistów” chce obecnie pozbawić finansowania nie tylko policję i straż graniczną, lecz także Departament Obrony. Krótko mówiąc, oznajmiają, że chcieliby oddać kraj przestępcom, handlarzom narkotyków, przemytnikom i krzykaczom. Żadnych więzień, żadnych granic, żadnej odpowiedzialności. W ten sposób znacznie łatwiej przejąć kraj. Najpierw wywołujesz chaos, a potem bohatersko wkraczasz z obietnicami, że go naprawisz – stary numer pod tytułem “jesteś jednocześnie podpalaczem i strażakiem”.

W tym nowym społeczeństwie zasługi odrzuca się jako rezultat “białego przywileju”, zamiast traktować je jako miarę lub wartość osiągnięć. Znaczenie ma wyłącznie kolor skóry lub pochodzenie etniczne. Nawet amerykańskie szkoły medyczne traktowały rasę jako miarę kompetencji medycznych, co doprowadziło w ubiegłym roku do wyraźnego zakazu takiej praktyki.

Gdy zasługi wyrzuca się za burtę, wyniki testów edukacyjnych przestają być potrzebne. Możliwość wyboru szkoły jest demonizowana. Szkoły katolickie? Kolejny przejaw “białego przywileju”. Smithsonian Institution opublikował przewodnik edukacyjny dla uczniów od 3. do 12. klasy, w którym pada stwierdzenie: “Białość: ideologia, która umacnia władzę kosztem innych”.

Ocena nauczania nie opiera się na tym, czy uczniowie ostatecznie cokolwiek wiedzą, lecz wyłącznie na tym, czy “właściwe” treści ideologiczne są przekazywane przez “właściwego” rodzaju nauczyciela, należącego do “właściwej” rasy, grupy etnicznej, płci lub orientacji seksualnej.

Całe oszustwo “różnorodności, równości i inkluzywności” (DEI) stanowi część tej sprytnej kampanii mającej przekształcić Amerykę w kolejne Chiny lub Kubę poprzez wykorzystanie rasy i pochodzenia etnicznego jako dźwigni.

Historia Ameryki, którą należy opowiadać, to na przykład historia jej niezwykłej kampanii na rzecz zniesienia niewolnictwa oraz rozszerzenia wolności na miliardy ludzi na całym świecie.

Fakt, że Stany Zjednoczone odziedziczyły niewolnictwo, umknął autorom odrażającego “Projektu 1619”, dzięki czemu mogli oni przykleić naszym Ojcom Założycielom trwałą etykietę “ciemiężycieli” z powodu niewolnictwa.

Pierwszym aktem ustawodawczym Vermontu, 14. stanu USA, było zniesienie niewolnictwa. Dlaczego nikt w USA nigdy nie protestuje przeciwko niewolnictwu, które nadal istnieje w innych częściach świata?

Peter Huessy jest pracownikiem naukowym (Senior Fellow) w National Institute for Deterrent Studies, a dr Stephen Blank jest pracownikiem naukowym (Senior Fellow) w Foreign Policy Research Institute.