Archive | 2014/11/28

Krajobraz Utracony

Nov28
ACK Alternator - logoKrajobraz Utracony

LOGO KRAJOBRAZ v2
Gdańsk, 4-6 grudnia 2014 r.

Projekt KRAJOBRAZ UTRACONY to cykl wydarzeń poświęconych współczesnym relacjom polsko-żydowskim. Przez trzy grudniowe dni zaprosimy do otwartej dyskusji na temat współistnienia Polaków i Żydów po 1945 roku oraz trwającego obecnie renesansu zainteresowania kulturą żydowską w Polsce.

Gościem specjalnym projektu KRAJOBRAZ UTRACONY   będzie  PROF. LESZEK LEO KANTOR, który wygłosi przygotowany specjalnie dla gdańskiej publiczności wykład „W poszukiwaniu tolerancji. Polacy i Żydzi po 1946 roku”, a także zaprezentuje swoje filmy dokumentalne. Prof. Leszek Leo Kantor jest slawistą i dokumentalistą żydowskiego pochodzenia, który po wydarzeniach Marca 1968 roku został zmuszony do wyjazdu z Polski i osiadł na stałe w Sztokholmie. W latach 1970-2005 związany z Uniwersytetem Sztokholmskim, od 2001 roku jest dyrektorem Międzynarodowego Festiwalu Filmów Dokumentalnych „Człowiek w świecie”. Od 1990 roku jest szefem Międzynarodowego Forum Kultury w Szwecji, w latach 1995-2005 był członkiem Szwedzkiej Rządowej Rady ds. Równości Etnicznej. W 2000 roku został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi RP. W 2008 roku otrzymał główną nagrodę Federacji Artystów Szwedzkich za obronę praw człowieka i walkę z rasizmem w filmie dokumentalnym.

6 grudnia po raz pierwszy w Gdańsku pokazane zostaną dwa dokumenty w reżyserii Leo Kantora: Tam, gdzie rosną porzeczki oraz W poszukiwaniu utraconego krajobrazu. Oba filmy w niekonwencjonalny sposób łączą osobistą narrację z niezwykłą formą, doczekały się też wielu nominacji i wyróżnień na europejskich festiwalach. Gdańska projekcja W poszukiwaniu utraconego krajobrazu będzie pokazem przedpremierowym – dotychczas film mieli okazję obejrzeć m.in. widzowie festiwali Nowe Horyzonty 2014, Camerimage 2014 i Festiwalu Form Dokumentalnych NURT 2014. Oficjalna premiera filmu planowana jest na marzec 2015 roku.

Projektowi KRAJOBRAZ UTRACONY towarzyszy Ogólnopolska Konferencja Naukowa KRAJOBRAZ PO BITWIE. LOSY ŻYDÓW POLSKICH W PRL I PO 1989 ROKU pod patronatem JM Rektora Uniwersytetu Gdańskiego, prof. dr. hab. Bernarda Lammka. Konferencja odbędzie się w dniach 5-6 grudnia na Wydziale Filologicznym UG i w Nowej Synagodze w Gdańsku-Wrzeszczu.

Więcej informacji o projekcie szukać można na fanpage’u Fundacji Kultopia na Facebooku pod adresem: https://www.facebook.com/FundacjaKultopia

KRAJOBRAZ UTRACONY – PROGRAM WYDARZEŃ
Na wszystkie wydarzenia wstęp wolny!

4 grudnia, godz. 17.30, Nowa Synagoga we Wrzeszczu (ul. Partyzantów 7)
Projekcja filmu „Marcowe migdały” (reż. R. Piwowarski)
Panel dyskusyjny „Marzec ’68 w Polsce – historie nieopowiedziane” z udziałem prof. Leszka Leo Kantora, prof. Grzegorza Berendta (UG, IPN) oraz prof. Ewy Nawrockiej (UG)

5 grudnia, godz. 11.30, Wydział Filologiczny UG (ul. Wita Stwosza 55)
Wykład prof. Leo Kantora „W poszukiwaniu tolerancji. Polacy i Żydzi po 1946 roku”
I dzień konferencji „Krajobraz po bitwie. Losy Żydów polskich w PRL i po 1989 roku”

6 grudnia, godz. 11.00, Nowa Synagoga we Wrzeszczu (ul. Partyzantów 7)
II dzień konferencji „Krajobraz po bitwie. Losy Żydów polskich w PRL i po 1989 roku”

6 grudnia, godz. 18.00, KinoPort. Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia 2 – Centrum Edukacji Artystycznej (ul. Strajku Dokerów 5)
Pokaz filmów dokumentalnych Leo Kantora:
„Tam, gdzie rosną porzeczki”
„W poszukiwaniu utraconego krajobrazu” (pokaz przedpremierowy)
Po filmach spotkanie z Leo Kantorem i operatorem Arturem Łukaszewiczem

Organizatorzy:
Fundacja Kultopia
Katedra Kultury i Sztuki w Instytucie Filologii Polskiej UG

Partnerzy:
Akademickie Centrum Kultury „Alternator” UG
KinoPort. Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia 2” – Centrum Edukacji Artystycznej
Gmina Wyznaniowa Żydowska w Gdańsku

Patroni medialni:
Midrasz
Trójmiasto.pl
Radio Gdańsk
Pomorska.tv
Bliza

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 

A Black South African on Israel and Apartheid

Nov28
A Black South African on Israel and Apartheid

Is Israel an “apartheid state,” as its enemies claim? Who better to answer that charge than a Black South African who lived through apartheid? Kenneth Meshoe, a member of the South African parliament, fits that bill. He examines the evidence against Israel and draws a compelling conclusion.
Visit us directly! http://www.prageruniversity.com


 

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 

Relacje medialne ścisłe i bezstronne?

Nov28
Relacje medialne ścisłe i bezstronne?

Eytan Gilboa

Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

W listopadzie 2012 roku, po długim okresie ostrzeliwania Izraela rakietami z Gazy, armia izraelska zaatakowała pozycje oddziałów Hamasu i Islamskiego Dżihadu. Na Zachodzie symbolem tej wojny stało się zdjęcie Jihada Mashrawi trzymającego zwłoki swojego syna Omara. Rzecznik IDF poinformował, że tego dnia lotnictwo nie ostrzeliwało żadnych celów w tym rejonie Gazy, zdjęcia pokoju, do którego wpadł pocisk nasuwały jednoznaczne podejrzenia, które po miesiącach potwierdziło badanie ONZ. Omara Mashrawi zabiła rakieta Hamasu, która nie doleciała do celu, jakim byli cywile izraelscy. To zdjęcie było i pozostało jednak dla świata symbolem izraelskich zbrodni.

W listopadzie 2012 roku, po długim okresie ostrzeliwania Izraela rakietami z Gazy, armia izraelska zaatakowała pozycje oddziałów Hamasu i Islamskiego Dżihadu. Na Zachodzie symbolem tej wojny stało się zdjęcie Jihada Mashrawi trzymającego zwłoki swojego syna Omara. Rzecznik IDF poinformował, że tego dnia lotnictwo nie ostrzeliwało żadnych celów w tym rejonie Gazy, zdjęcia pokoju, do którego wpadł pocisk nasuwały jednoznaczne podejrzenia, które po miesiącach potwierdziło badanie ONZ. Omara Mashrawi zabiła rakieta Hamasu, która nie doleciała do celu, jakim byli cywile izraelscy. To zdjęcie było i pozostało jednak dla świata symbolem izraelskich zbrodni.

W listopadzie 2012 roku, po długim okresie ostrzeliwania Izraela rakietami z Gazy, armia izraelska zaatakowała pozycje oddziałów Hamasu i Islamskiego Dżihadu. Na Zachodzie symbolem tej wojny stało się zdjęcie Jihada Mashrawi trzymającego zwłoki swojego syna Omara. Rzecznik IDF poinformował, że tego dnia lotnictwo nie ostrzeliwało żadnych celów w tym rejonie Gazy, zdjęcia pokoju, do którego wpadł pocisk nasuwały jednoznaczne podejrzenia, które po miesiącach potwierdziło badanie ONZ. Omara Mashrawi zabiła rakieta Hamasu, która nie doleciała do celu, jakim byli cywile izraelscy. To zdjęcie było i pozostało jednak dla świata symbolem izraelskich zbrodni.

2 sierpnia 1982 r. podczas pierwszej wojny libańskiej, na pierwszych stronach czołowych gazet świata pojawiła się fotografia libańskiego niemowlęcia, zabandażowanego od stóp do głów. Podpis pod fotografią brzmiał: „Niemowlę, które straciło obie rączki i doznało poważnych poparzeń w wyniku bomby zrzuconej z izraelskiego samolotu”.

Podczas spotkania w Waszyngtonie ówczesny sekretarz stanu USA, George Shultz, pokazał to zdjęcie ówczesnemu ministrowi spraw zagranicznych Izraela, Icchakowi Szamirowi i gromił go, mówiąc: „Symbolem tej wojny jest to niemowlę z amputowanymi rączkami”.

Ten obraz miał bezpośredni wpływ na decydentów, ale podpis pod zdjęciem był kłamstwem. Niemowlę nie straciło rączek; zostało lekko ranne, a zranione zostało przez pocisk wystrzelony przez Organizację Wyzwolenia Palestyny.

Najnowsza zawodowa i etyczna kompromitacja – sposób informowaniu o morderczym ataku terrorystycznym na synagogę Har Nof – nie była żadnym wyjątkiem ani przypadkiem. Mamy do czynienia z trwającym i haniebnym zjawiskiem wprowadzająnia w błąd i systematycznego prezentowania przez prasę tendencyjnych zdjęć, podpisów i doniesień o Izraelu i o konflikcie izraelsko-palestyńskim, także na łamach najbardziej znanych mediów, które rzekomo zachowują najwyższe standardy zawodowe

Zdjęcie z pierwszej strony “New York Times” z września 2000. Zakrwawiony człowiek jest Żydem amerykańskim, którego broni policjant.

Zdjęcie z pierwszej strony “New York Times” z września 2000. Zakrwawiony człowiek jest Żydem amerykańskim, którego broni policjant.

30 września 2000 r. na pierwszej stronie “New York Times” widniała fotografia gniewnego policjanta wymachującego pałką policyjną i zakrwawionego młodego mężczyzny na kolanach u jego stop. Podpis pod zdjęciem brzmiał: “Izraelski policjant i Palestyńczyk na Wzgórzu Świątynnym”.

Okazało się jednak, że ten młody człowiek był amerykańskim studentem, Żydem, którego pobili Palestyńczycy w pobliżu dzielnicy Mea Szearim i którego uratował ten policjant. Dla redaktorów „New York Times” zdjęcie izraelskiego policjanta nad zakrwawionym młodym mężczyzną nie mogło być niczym innym jak tylko brutalnym biciem Palestyńczyka przez Izraelczyka.

Nie powinno więc było stanowić zaskoczenia, kiedy CNN podpisała informację o zamachu na Har Nof podczas przeprowadzanego wywiadu z burmistrzem Jerozolimy: “Śmiertelny atak na meczet w Jerozolimie”. Londyński „Daily Telegraph” napisał: „Izraelska policja strzelała do Palestyńczyków w synagodze”; a gazeta hiszpańska „El Pais” donosiła o sześciu ofiarach śmiertelnych w Jerozolimie bez rozróżnienia między terrorystami i ich ofiarami.

Czytaj dalej tu: Relacje medialne…

twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com