Welcome to Swedenistan…and have a lousy day

Hugh Ash

MY new neighbor, Dan, is a semi-retired orthodontist, working two days a week in a private clinic. His wife, Karla, was his nurse until her career was cut short by rheumatoid arthritis.

Though still Swedish passport-holders both describe themselves curiously as ‘former Swedes’ and their dearest wish is for their 30-year-old school-teacher daughter to leave Stockholm and join their doctor son in Canada.

And, if not the Maple Leaf nation, then Israel, the USA, Britain or Australia. Now in their 60s, Dan and Karla – not their real names – came to Mallorca, partly to eke out their silver years in the balmy climes of a laid-back Club Med state, but, effectively, as they say, ‘asylum-seekers.’

‘All my life I’d been grateful to be part of a civilized society,’ explains Dan, whose parents were among almost the entire population of 8,000 Danish Jews, who were secretly ferried from Nazi-occupied Denmark in 1943 to sanctuary in neutral Sweden.
‘And, until about 2005, I felt blessed to live in a true social democracy, where people willingly paid high taxes for a fine welfare system and liberal values.’

So what prompted – or rather drove – the amiable Dan and his gentle wife, creator of the world’s most lip-smacking gravidlax, to sell their Malmö shoreline home, rip up their roots and migrate to Spain?
‘Sure, the sunshine and lifestyle played some part in our decision,’ he explains. ‘But the real reason was Sweden’s changing demographics and politics. The radical, Left-wing establishment became totally obsessed with multiculturalism and political correctness, which we didn’t need reminding had been part of Swedish ethos for centuries.

‘But this was different. It was verging on authoritarian diktat and the open-door immigration policy was threatening the nation’s cohesion. Only a fool couldn’t see this, but there was a conspiracy of silence, or rather a policy to whitewash the adverse effects of accepting half-a-million immigrants from the Middle East, who plainly weren’t interesting in adopting Sweden’s values and Swedish culture.
‘The politicians, the media, the intellectuals…they all played their parts in pandering to this dangerous ideology and, sadly, it’s changing the fabric of Swedish society irreversibly.’

Karla, who’d sat passively, occasionally nodding in agreement at Dan’s analysis, then interrupted, saying, ‘If you disagree with the establishment, you’re immediately called a racist or fascist, which we’re definitely not. At times I felt that this was what it must have been like to live in the old Soviet Union.’

Many Swedes wholeheartedly concur with the sentiment that Sweden’s long, noble record of liberalism has become perverted and are appalled at their extreme-socialist government’s incompetent, doe-eyed handling of the immigration issue.

‘It’s like a laboratory experiment gone horribly wrong,’ one told me. ‘But the scientists won’t admit they’ve made a monstrous mistake. So Sweden isn’t Sweden as we knew it – it’s become Swedenistan.’

For any in doubt, former Swedish Prime Minister, Frederik Reinfeldt, infamously stated in 2014 that Sweden now belongs to immigrants, not to the Swedes who have lived there for generations. And the evidence stacking up in favor of kowtowing to incomers – a ‘lemming complex’, as Dan termed it – is growing increasingly stark and eccentric.

Displaying symbols, like the national flag, are frowned upon; Haribo, the candy-maker, was accused of ‘racism’, because its Skipper Mix included African masks; and children’s author, Jan Lööf, was pressured to self-censor his best-seller, Grandpa Is A Pirate, which featured characters like the wicked buccaneer, Omar, and street peddler, Abdullah.

All this coincided with the nation that gave the world flat-pack furniture and smorgasbord welcoming 500,000 incomers, mainly from Syria, Iraq and Afghanistan, the overwhelming majority Muslim, though the government releases no official figures about migrants’ religious affiliations.
In this land of mystical forests and tranquil islands, whose population of around nine million remained relatively unchanged until contemporary times, such an influx was bound to have consequences, especially given where the huge wave of immigrants originated. So, the impact on Sweden’s Jewry has been predictably disturbing.

Malmö, Dan and Karla’s former home and Sweden’s third largest city, has seen a dramatic surge in anti-Semitic violence over the last decade, in tandem with the exponential rise of its Islamic community, now numbering at about 75,000.

In 2009, its Jewish center was set ablaze and, since then, Jewish cemeteries have been repeatedly desecrated, worshippers abused on their way home from prayer, and Jews in the streets targeted with anti-Semitic insults by men of ‘dark and foreign’ appearance.
The case for historic toleration wasn’t helped by the city’s then mayor, far-Leftist, pro-Palestinian Ilmar Reepalu, who was accused by Malmö’s Jewish leadership of deliberately stoking animosity by claiming what Jews perceived as naked anti-Semitism was ‘just a sad, but understandable consequence of Israeli policy.’

(But – naturally – Reepalu is quick to add, ‘Of course, I’m not an anti-Semite.’)
Then, earlier this year, Sweden’s foreign minister, Margot Wällstrom, caused a diplomatic storm by alleging Israeli forces carried out extrajudicial killings of Palestinians.
Unsurprisingly, Israel’s deputy foreign minister, Tzipi Hotovely, slapped her down, calling Wallström’s comments ‘a mix of blindness and political stupidity.’

Meanwhile, as the pattern of unrest is being replicated throughout Europe, the ancient prejudices of the Middle East have spread their tentacles further and deeper into Sweden, where the dwindling, 20,000-strong Jewish community has been strongly advised against wearing any outward signs of their faith in public. Like Dan and Karla did, many Swedish Jews are now contemplating futures away from a country that long boasted toleration as its totem. But no longer.
As Dr. Richard Prasquier, former president of France’s national Jewish association, noted, ‘Jews are a litmus test of what’s going on in a country. It’s not only Jews who will leave. And it’s not only the country which will go down the drain; it’s not only Europe, it’s the entire Western world.’
For Sweden, then, the sands of time are running down.

Hugh Ash

Hugh Ash was a respected senior editor on several, top UK national newspapers before taking up the gauntlet of becoming the international media’s Man in Mallorca in 2002. Since then he has melded reporting fact with penning fiction, producing two critically-acclaimed thrillers, The Mallorca Assignment (2009) and The Mallorca Correspondent (2013)

Muzeum Auschwitz: odnaleziono tysiące przedmiotów należących do ofiar

IAR/PAP, to

Ponad 16 tys. przedmiotów należących do ofiar niemieckiego obozu Auschwitz, które zostały odnalezione w 1967 r. podczas prac archeologicznych przy krematorium III, a później zapomniane, po długich poszukiwaniach wróciło do Muzeum Auschwitz – podała placówka.

Teren byłego niemieckiego obozu w AuschwitzFoto: xiquinhosilva/flickr.com/CC BY 2.0

– Są to w zdecydowanej większości ostatnie osobiste rzeczy, które udało się zachować Żydom kierowanym bezpośrednio po selekcji z rampy na śmierć do komór gazowych. To m.in. termometry, butelki po lekach, czy perfumach, fragmenty butów, biżuteria, zegarki, szczotki, fajki, zapalniczki, fragmenty naczyń, guziki, scyzoryki, klucze, i wiele innych przedmiotów – poinformował Paweł Sawicki z biura prasowego Muzeum.
Muzealnicy podkreślili, że odnalezienie obiektów nie było sprawą łatwą. – W 1967 r. na terenie byłego obozu Auschwitz II-Birkenau Andrzej Brzozowski zrealizował krótkometrażowy film dokumentalny “Archeologia”, który ukazywał przebieg prac wykopaliskowych w pobliżu ruin komory gazowej i krematorium III – powiedziała szefowa muzealnego działu zbiorów Elżbieta Cajzer.

– W ich wyniku odnaleziono bardzo dużą liczbę oryginalnych obiektów z okresu funkcjonowania obozu. Do zbiorów Muzeum trafiło jedynie nieco ponad 400 z nich. Byliśmy jednak przekonani, że musiało być ich znacznie więcej. Zaczęliśmy ich szukać – dodała.

Muzealnicy postanowili odzyskać resztę przedmiotów. Dyrektor Muzeum Piotr M.A.Cywiński powiedział, że wielomiesięczne śledztwo rozpoczęto od weryfikacji archiwalnej dokumentacji. Sprawdzane tropy rwały się. Poszukiwania utrudniał fakt, że wielu pracowników pamiętających badania z 1967 r. już odeszło.

– Nie żyje już autor filmu, realizujące go instytucje zmieniły się, a archiwa milczały. Niemniej jednak sprawdzaliśmy szczegółowo każdy wątek, choć nie mogliśmy mieć nawet pewności, czy przedmioty wykopane podczas prac archeologicznych nie zostały zaprzepaszczone lub rozproszone. Minęło przecież prawie 50 lat, a pamiętać należy, że polskie instytucje przeszły gruntowną zmianę po upadku komunizmu. Liczyliśmy się z każdą możliwością – podkreślił dyrektor Cywiński.

48 kartonów przedmiotów w PAN

Cajzer dodała, że udało się jednak nawiązać kontakt z ostatnimi żyjącymi uczestnikami projektu sprzed lat.
– Nie było jednak jasne, gdzie zostały zdeponowane przedmioty odnalezione podczas realizacji filmu. Okazało się, że są one przechowywane w 48 kartonach w jednym z budynków Polskiej Akademii Nauk. Co bardzo istotne dla procesu dokumentacji i stwierdzenia ich autentyczności, zdecydowana większość z nich cały czas znajdowała się w opisanych, indywidualnych opakowaniach wskazujących m.in. miejsce odnalezienia, czy dokładne dane dotyczące obiektu – zaznaczyła Cajzer.

Dyrektor Cywiński przyznał, że nie liczył, że po niemal pół wieku tak ogromny zbiór odnajdzie się w całości. – To jak odnalezienie skarbu z zaginionego galeonu – dodał.

Dlaczego znalezisko trafiło w pudłach do PAN? – Mogę sobie jedynie próbować wyobrazić – mówił dyrektor.
– Wykopaliska były prowadzone jesienią 1967 r. w pobliżu komór gazowych i krematoriów. Zapewne miały zostać poddane analizie i opracowane, być może ktoś nawet miał zamiar napisać obszerną pracę naukową na ten temat. Jest to bowiem zbiór w każdej mierze unikatowy. Tymczasem kilka miesięcy później nastąpił zwrot polityczny 1968 roku i władze komunistyczne przybrały wyraźnie antysemicki kurs. Zapewne dlatego nie spieszono się z realizacją i zakończeniem całego projektu. Dla tematów związanych z Zagładą nastały wówczas trudne czasy – uważa Cywiński.
Wszystkie historyczne przedmioty trafiły już do Muzeum Auschwitz, gdzie wkrótce zostaną zdokumentowane i sprawdzone pod względem stanu zachowania. Fundacja Auschwitz-Birkenau podjęła już decyzję o uruchomieniu nadzwyczajnego finansowania dla ewentualnych prac konserwatorskich na tych obiektach.

Niemcy założyli obóz Auschwitz w 1940 r., aby więzić w nim Polaków. Auschwitz II-Birkenau powstał dwa lata później. Stał się miejscem zagłady Żydów. W kompleksie obozowym funkcjonowała także sieć podobozów. W Auschwitz Niemcy zgładzili co najmniej 1,1 mln ludzi, głównie Żydów, a także Polaków, Romów, jeńców sowieckich i osób innej narodowości.

W 1947 r. na terenie byłych obozów Auschwitz I i Auschwitz II-Birkenau powstało muzeum. W ubiegłym roku zwiedziło je ponad 1,72 mln osób. Były obóz w 1979 r. został wpisany, jako jedyny tego typu obiekt, na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

CRIF’s new president: French Jews’ situation worst since 1945

by: JTA

French soldiers patrol Jewish neighborhood / Reuters

French Jews are experiencing the most difficult situation they have encountered since the end of World War II, the newly-elected president of France’s umbrella of Jewish communities said.

Francis Kalifat, 64, said Sunday that his first priority as president of CRIF is to fight against the anti-Semitism that he said was responsible for the situation he described.

“The fight against anti-Semitism is our main cause because French Jews are in the most difficult situation they have experience since World War II,” Kalifat said during an interview with Radio J shortly after his unanimous election to succeed Roger Cukierman as president.

Kalifat, who was born in Algeria and is the first Sephardic Jew to hold the position since CRIF’s establishment in 1944, was the only candidate running this election.

His presidency, which will become effective next month, comes at a time of record emigration by Jews from France, partly because of anti-Semitic violence that included hundreds of anti-Semitic incidents annually in recent years, and dozens of physical assaults. Since 2012, attacks on Jewish targets by French Islamists in France and Belgium claimed the lives of 12 people. Last year, roughly 8,000 French Jews left for Israel — the highest number on record for any year, which made France for the second year straight Israel’s largest provider of newcomers.

“I think all of our force needs to be united to fight against this anti-Semitism in all its forms, because we see this new anti-Semitism advancing under the guise of anti-Zionism,” added Kalifat, a businessman and longtime activist for Zionist and Jewish causes who is CRIF’s 11th president.

Fulfilling a role similar to Britain’s Board of Deputies of British Jews, CRIF is widely considered to be the main representative political body of French Jews, hosting French presidents and prime minister at events and gala dinners several times a year. The CRIF presidential election takes place every three years.

France’s Jewish community in predominantly Sephardic, with Ashkenazi Jews estimated to constitute a minority of 30 percent of the community. Roughly half of French Jews were murdered in the Holocaust. Hundreds of thousands of Jews later immigrated to France from North Africa, replenishing the community’s ranks. Yet CRIF has had a succession of Ashkenazi presidents, in what some critics said reflected a disconnect between the organization’s constituents and its leadership.

Following his election by the CRIF executive council, Kalifat delivered a speech that he began by recalling his parents.

“My mother, a real Jewish mother, was always understanding, warm and tolerant,” he said. “My father was a police official who loyally served our country and taught me humbleness, patience and respect for others but above all — a sense of duty.”

Izrael i Palestyńczycy – o czym media nie mówią

Malgorzata Koraszewska

Bruno Schulz powraca do Drohobycza

   Culture.pl

Bruno Schulz “Autoportet”, 1920-22, cliché-verre

Na zachodniej Ukrainie rozpoczął się 3 czerwca 2016 siódmy festiwal Brunona Schulza. Nieznana wcześniej w ukraińskiej Galicji twórczość urodzonego tu autora “Sklepów cynamonowych” powraca do jego rodzinnego Drohobycza.

To organizowane co dwa lata wydarzenie jest jedną z najważniejszych imprez poświęconych Schulzowi.

“Schulza nie można oddzielić ani od Drohobycza, ani od Galicji” – powiedział Jurij Andruchowycz, znany pisarz ukraiński i tłumacz prac artysty. “W latach 90. jego nazwisko było dla Ukraińców prawie nieznane. Kilkanaście lat temu było z tym trochę lepiej, lecz dopiero teraz dochodzimy do czasów, kiedy Ukraińcy mówią, że nie tylko go znają, ale i uważają za swojego, za człowieka z Drohobycza” – wyjaśnił Andruchowycz.

Bruno Schulz, “Spotkanie”

Motywem przewodnim obrazu jest tytułowe spotkanie dwóch różnych światów, dwóch pozostających w…

Dyrektorka festiwalu Wiera Meniok zaznaczyła, że festiwal zajmuje ważne miejsce na mapie inicjatyw naukowych i kulturalnych Ukrainy. 

“Jego najważniejszym punktem będzie konferencja naukowa ‘Bruno Schulz a współczesna teoria kultury’. Spróbujemy na niej zrozumieć Schulza w kontekście naszych czasów. Nie chcemy mówić o nim językiem wybranych i wtajemniczonych, ponieważ ten język już się wyczerpał. Chcemy udostępnić go współczesnej kulturze” – powiedziała.

Meniok poinformowała, że Festiwalowi Schulza towarzyszyć będą spotkania literackie, w których wezmą udział cenieni literaci z Polski i Ukrainy. Do Drohobycza przyjedzie m.in. Daniel Odija, Ignacy Karpowicz oraz pisarze ukraińscy. 

“Ukraińskie gwiazdy to Taras Prochaśko, Jurij Andruchowycz, Jurij Wynnyczuk i Serhij Żadan, kultowy poeta i pisarz ukraiński, który wystąpi na rynku na zakończenie festiwalu ze swoim zespołem ‘Sobaky w kosmosi’. Andruchowycz wystąpi z kolei z polskim zespołem Karbido z Wrocławia, z którym współpracuje od lat” – dodała Meniok.

Dni schulzowskie w Drohobyczu to również projekty teatralne i akcje artystyczne, które odbywają się w miejscowym teatrze, uniwersytecie, synagodze i kościele. 

“Festiwal Schulza idzie wbrew odczuwanym dziś prądom, gdyż odwracamy się teraz od idei uniwersalnych i tolerancji. Festiwal pod patronatem Brunona Schulza, ofiary idei totalitarnej, rasizmu wprowadzonego w życie w sposób ostateczny i antysemityzmu, jest szczepionką na procesy, które widzimy dziś w Europie” – ocenił były dyrektor Instytutu Książki Grzegorz
Gauden. 

Bruno Schulz urodził się w 1892 r. w Drohobyczu niedaleko Lwowa w rodzinie zasymilowanych Żydów. Jego ojciec był właścicielem sklepu bławatnego. Był dzieckiem wątłym i chorowitym, a przy tym zdolnym uczniem tamtejszego Gimnazjum im. Cesarza Franciszka Józefa, gdzie w 1911 r. zdał maturę. Studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej, ale z powodu choroby musiał przerwać naukę. Przez kilka miesięcy studiował na Politechnice w Wiedniu i na tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych.

 

 

 

“Xięga Bałwochwalcza Brunona Schulza” w Krakowie [galeria]

W 1924 r. objął posadę nauczyciela rysunków w Państwowym Gimnazjum im. Władysława Jagiełły w Drohobyczu. Nauczycielem pozostał, z krótkimi przerwami, do 1941 r. Kiedy podczas wojny hitlerowcy zajęli Drohobycz, zatrudnili go przy katalogowaniu skonfiskowanych książek. 19 listopada 1942 r. Schulz został zastrzelony przez Niemca na ulicy w Drohobyczu. 

Ocalała literacka spuścizna Brunona Schulza to dwa cykle opowiadań: “Sklepy cynamonowe” i “Sanatorium pod Klepsydrą”, które przyniosły mu uznanie, a także kilka opowieści oraz szkice krytyczne zamieszczane w czasopismach. Niektóre opowiadania Schulza oraz materiały do powieści “Mesjasz”, którą przygotowywał, zaginęły. Zachowało się natomiast wiele jego rysunków oraz listy, m.in. do Stanisława Ignacego Witkiewicza,Jarosława Iwaszkiewicza, Juliana Tuwima.

Festiwal w Drohobyczu organizowany jest m.in. dzięki wsparciu Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego RP, Instytutu Książki w Krakowie, Instytutu Polskiego w Kijowie i Konsulatu Generalnego RP we Lwowie.