NYC Council approves buffer zones around houses of worships, schools as part of legislative package against Jew-hatred

Jessica Russak-Hoffman

Julie Menin, speaker of the New York City Council, speaks at a press conference at City Hall ahead of a vote on a package of bills that fight hate, including antisemitism, March 26, 2026. Credit: Will Alatriste/NYC Council.William Alatriste

The New York City Council passed legislation on Thursday that creates protective perimeters around houses of worship and schools during protests, part of a package designed to combat Jew-hatred and hate crimes across New York City following an uptick of antisemitism and a series of demonstrations outside Jewish institutions.

“I am immensely proud of the legislative package the council passed today to combat hate, including my legislation to help protect safe access to houses of worship,” stated Julie Menin, the first Jewish speaker of the New York City Council. “This is an urgently needed and carefully crafted bill that will ensure transparency, accountability and community engagement in NYPD plans to respond to protests—three pillars to protecting both public safety and free speech rights alike.”

Measures 1-B and 175-B, which Menin advanced, empower the New York City Police Department to set limits on how close demonstrators can gather near entrances to synagogues, religious schools and similar institutions to ensure unobstructed and safe access.

1-B passed with a veto-proof majority of 44 out of 51 members, but 175-B, which addresses educational institutions, passed with 30 to 19, making it subject to a veto by the mayor. Members who voted in favor of the package of bills but voted no on 175-B expressed concerns over legal issues and how it would affect student protests on campuses. Zohran Mamdani, the New York City mayor who has been a harsh critic of Israel and who has said, via a spokeswoman, that synagogues violated international law when they host pro-Israel events, has suggested he could be reluctant to sign the bill.

Before the vote, Menin said that there was a 182% increase in antisemitic incidents in the city in January, and that churches had been vandalized and that there was a 69% increase in anti-Muslim hate crimes in 2024. “The increase in hateful acts across the city is absolutely abhorrent and we have to do something about it,” she said in a press conference.

Left-wing groups, including the New York chapter of the Democratic Socialists of America, opposed the measure, encouraging their members to contact city council representatives to “hold the line against this crackdown on our right to protest.” During the vote, the New York Civil Liberties Union and a coalition of anti-Israel advocacy groups protested outside City Hall.

Rabbi Josh Joseph, executive vice president and chief operating officer of the Orthodox Union, told JNS that “with record incidents of antisemitic violence and last week’s targeted attack on preschool children at a temple in Michigan, the threats faced by synagogues and schools are not theoretical.”

.
Simcha Felder, a member of the New York City Council and of its Jewish Caucus, at a council meeting, March 26, 2026. Credit: Emil Cohen/NYC Council.

Law enforcement needs the appropriate resources and laws to protect our community and our constitutionally guaranteed right to worship God according to our faith,” he said.

Sydney Altfield, CEO of Teach Coalition, part of the OU that advocated for the legislation, told JNS it has been “inspiring to see faith communities unite in support of this critically needed legislative package.”

“This legislative package reflects the reality that our institutions, synagogues, schools and houses of worship all require protection, ensuring safe access during protests without limiting the fundamental right to peaceful protest,” Altfield said.

Mark Goldfeder, director and CEO of the National Jewish Advocacy Center, told JNS that “religious liberty means more than the theoretical right to pray.”

“It means the practical ability to walk into your synagogue, church, mosque or temple in peace,” he said. “No New Yorker should have to run a gauntlet of intimidation just to enter a house of worship.”

Avi Posnick, executive director StandWithUs Northeast and New England, was present at the council meeting. “These are common sense pieces of legislation, rooted in law, that help protect the Jewish community and all communities while at the same time ensuring First Amendment rights,” Posnick said.

The buffer-zone bill “is another step forward in protecting house of worship and ensuring our community is safe,” he said.

Rabbi Marc Schneier, president of the Foundation for Ethnic Understanding, said that he presented a buffer zone plan to Mamdani shortly after the latter’s election.

Eric Dinowitz, a member of the New York City Council and chair of its Jewish Caucus, at a council meeting, March 26, 2026. Credit: Emil Cohen/NYC Council.

“When I first told mayor-elect Mamdani at the time about this idea, he was completely on board,” Schneier told JNS.

The rabbi added that he is proud of Menin “for taking action so quickly, especially as it was clear the mayor once again flip-flopped when it comes to protecting New York’s Jewish community and New Yorkers of all faiths.”

“No one should have to be worried about protesters harassing them when entering a house of worship,” Schneier told JNS.

Rabbi Mark Wildes, founder and director of the Manhattan Jewish Experience on the Upper West Side, said that the measure means houses of worship “can remain safe spaces for people to gather and practice their religion.”

“The fundamental right to free speech must be balanced with the right to exercise one’s religion,” he told JNS. “Both are core constitutional values that deserve protection. Establishing an appropriate buffer zone is the one way to ensure that both rights are respected, allowing worshipers safe access to their places of worship while preserving the ability to protest.”

Legal advocates say protests have crossed from protected speech into targeted intimidation.

Jayne Zirkle, director of communications at the Lawfare Project, told JNS that “what we are seeing outside synagogues, Jewish schools and community spaces is not peaceful protest” and that “it is targeted harassment fueled by dangerous anti-Israel and anti-Jewish rhetoric.”

Stu Smith, an investigative analyst at the Manhattan Institute, called the passage of the legislation “a massive win on so many levels for religious Americans, for constitutional order and for simple human decency.”

“George Washington said the American government should give ‘to bigotry no sanction, to persecution no assistance,’” Smith told JNS. “Thomas Jefferson wrote that no one should be ‘restrained, molested or burthened’ on account of religion.”

“Protecting people from harassment as they worship is squarely in that American tradition,” he said.

The package of measures passed today also included 22-A, which requires the city’s education department to distribute materials to students about the risks of social media and online hate; 297-A, which requires the mayor to establish an agency to provide religious and nonprofit institutions with support in establishing emergency plans; and 388-A, which establishes a hot line for reporting discrimination.

Na zdjęciu: nieżyjący już Najwyższy Przywódca Iranu ajatollah Ali Chamenei (z prawej) spotyka się ze nieżyjącym już Ismailem Haniyehem (w środku), szefem biura politycznego Hamasu, i Ziyadem an-Nachalahem, sekretarzem generalnym Palestyńskiego Islamskiego Dżihadu, 30 lipca 2024 roku. (Zdjęcie: Biuro Prasowe Najwyższego Przywódcy Iranu za pośrednictwem Getty Images)

Palestyńczycy: nadal zdeterminowani, by sprzymierzać się z wrogami Zachodu

Khaled Abu Toameh
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski

Palestyńskie deklaracje poparcia dla irańskiego reżimu należy postrzegać jako bezpośrednie zagrożenie nie tylko dla Izraela, lecz także dla USA. Na zdjęciu: nieżyjący już najwyższy przywódca Iranu ajatollah Ali Chamenei zapowiada uzbrojenie Zachodniego Brzegu. (Znaczną część tej zapowiedzi zdołał wykonać przed odejściem ze stanowiska.)

Krótko po rozpoczęciu nalotów na Iran 28 lutego kilka palestyńskich ugrupowań, w tym Hamas i Palestyński Islamski Dżihad (PIJ), wydało ostre potępienia Izraela i USA oraz wyraziło poparcie dla irańskiego reżimu. Wezwały także Arabów i muzułmanów do zjednoczenia się przeciwko Izraelowi i Stanom Zjednoczonym.

Palestyńskie poparcie dla irańskiego reżimu nie było zaskoczeniem. Przez dziesięciolecia reżim w Teheranie zapewniał znaczące wsparcie finansowe i militarne zarówno Hamasowi, jak i PIJ. To wsparcie stanowi fundament irańskiej strategii “Osi Oporu”, której celem jest projekcja wpływów regionalnych w celu przeciwdziałania interesom Izraela i USA na Bliskim Wschodzie.

W przeszłości Palestyńczycy poparli inwazję irackiego dyktatora Saddama Husajna na Kuwejt w 1990 r.

W 2003 r. Palestyńczycy wyszli na ulice, by wyrazić poparcie dla Saddama Husajna przeciwko amerykańskiej inwazji. Niektórzy z nich skandowali: “Drogi Saddamie, zbombarduj Tel Awiw”. Wielu Palestyńczyków opowiadało się również po stronie wspieranej przez Iran organizacji terrorystycznej Hezbollah w poprzednich rundach walk z Izraelem.

W konsekwencji Palestyńczycy utracili poparcie kilku państw arabskich, w tym tych, które wcześniej udzielały im pomocy finansowej, zwłaszcza Arabii Saudyjskiej i Kuwejtu.

Od tego czasu, według różnych doniesień, Iran przekazuje palestyńskim organizacjom terrorystycznym do 100 mln dolarów rocznie, z czego większość trafia do Hamasu. Dokumenty przejęte przez Siły Obronne Izraela (IDF) w 2024 r. ujawniły, że Iran przekazał około 154 mln dolarów zbrojnemu skrzydłu Hamasu w latach 2014–2020. Irański reżim zapewnił ponadto Hamasowi wiedzę techniczną umożliwiającą lokalną produkcję rakiet w Strefie Gazy. Członkowie zbrojnego skrzydła Hamasu, Brygad al-Kassam, przeszli również specjalistyczne szkolenia w Iranie z zakresu obsługi bezzałogowych statków powietrznych oraz sabotażu celów wojskowych.

Bez wsparcia Iranu Hamas nie byłby w stanie przeprowadzić 7 października 2023 r. inwazji na Izrael oraz zamordować, torturować, okaleczać, gwałcić i uprowadzić setek Izraelczyków oraz cudzoziemców.

PIJ jest również w znacznym stopniu uzależniony od Iranu, otrzymując około 70 mln dolarów rocznie, a także broń, szkolenia techniczne i wsparcie logistyczne ze strony irańskiego Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (IRGC).

Sprzymierzając się z irańskim reżimem, palestyńskie organizacje terrorystyczne sprowadziły śmierć i zniszczenie na własny naród w Strefie Gazy, zwłaszcza po inwazji na Izrael w 2023 r. Grupy te nie dbają jednak o dobro i bezpieczeństwo swoich ludzi i są gotowe poświęcić tysiące Palestyńczyków w ramach dżihadu (świętej wojny) mającego na celu zniszczenie Izraela.

Zlikwidowany najwyższy przywódca Iranu Ali Chamenei nigdy nie ukrywał swoich poglądów na temat Izraela i USA. Jeszcze w ubiegłym roku nazwał Izrael “rakowym guzem” i określił USA mianem wspólnika jego zbrodni. Podobnie jak jego palestyńscy pełnomocnicy, Chamenei był zawsze gotów poświęcić jak największą liczbę Palestyńczyków w ramach dżihadu przeciwko Izraelowi i USA. Rok wcześniej powiedział ówczesnemu przywódcy Hamasu Ismailowi Haniji:

“Boska obietnica wyeliminowania syjonistycznego bytu [Izraela] zostanie spełniona i ujrzymy dzień, w którym Palestyna powstanie od rzeki do morza”.

W ciągu kilku godzin od rozpoczęcia obecnej izraelsko-amerykańskiej ofensywy przeciwko Iranowi Hamas oświadczył:

“Islamski Ruch Oporu (Hamas) w najostrzejszych słowach potępia amerykańsko-syjonistyczną agresję przeciwko Islamskiej Republice Iranu i podkreśla, że ta amerykańsko-syjonistyczna agresja stanowi bezpośrednie uderzenie w cały region oraz zamach na jego bezpieczeństwo, stabilność i suwerenność.

Potwierdzając naszą solidarność z Islamską Republiką Iranu w obliczu agresji, wzywamy naród arabski i islamski do zjednoczenia się i okazania solidarności w celu udaremnienia tej agresji oraz jej celów…”

Wysoki rangą przedstawiciel Hamasu Bassem Naim, który prowadzi wygodne życie w Katarze, twierdził, że atak na Iran był “podyktowany wyłącznie dostosowaniem się do celów strategicznych i ekspansjonistycznej agendy syjonistycznego bytu, kierowanego przez [premiera Izraela] Benjamina Netanjahu”.

Według PIJ:

“Jawna amerykańsko-izraelska agresja rozpoczęta przez administrację prezydenta Donalda Trumpa i rząd zbrodniarza wojennego Benjamina Netanjahu przeciwko Islamskiej Republice Iranu stanowi niebezpieczną eskalację zagrażającą naszemu regionowi oraz narodom naszej arabskiej i islamskiej wspólnoty. Jest to kontynuacja agresywnego podejścia mającego na celu przerysowanie map regionu na korzyść syjonistycznego bytu, likwidację sprawy palestyńskiej oraz złamanie woli wolnych narodów. Odważny naród irański ma prawo do obrony. Narody naszej arabskiej i islamskiej wspólnoty oraz synowie naszego narodu palestyńskiego są wzywani do zwarcia szeregów i ujednolicenia stanowisk w celu przeciwstawienia się temu agresywnemu planowi, który jest wymierzony we wszystkich”.

Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny (PFLP), frakcja OWP (na której czele stoi prezydent Autonomii Palestyńskiej Mahmud Abbas), wezwał “siły wyzwoleńcze i miłujących wolność ludzi na całym świecie do ogłoszenia solidarności z Iranem i eskalacji masowych protestów w różnych miejscach”.

Palestyńska grupa zwana “Ruchem Fatah Intifady” oświadczyła:

“Ogłaszamy naszą pełną solidarność z Islamską Republiką Iranu, reprezentowaną przez jej mądre przywództwo, armię, ruch oporu oraz bratni naród. Islamska Republika ma prawo odpowiedzieć i bronić się. Administracja amerykańska jest największym wrogiem postępu narodów naszego regionu i naszej wspólnoty”.

Te palestyńskie oświadczenia należy postrzegać jako bezpośrednie zagrożenie nie tylko dla Izraela, lecz także dla USA. 

Niestety Palestyńczycy nie wyciągnęli wniosków z samobójczych decyzji, które podejmowali w przeszłości, gdy decydowali się sprzymierzać z wrogami Izraela i Stanów Zjednoczonych.

Palestyńskie organizacje terrorystyczne, które nadal kontrolują Strefę Gazy, z Hamasem na czele, wydają się zdeterminowane, by kontynuować swój dżihad przeciwko Izraelowi, pomimo śmierci i zniszczeń, jakie sprowadzają na Palestyńczyków.

“Rada Pokoju” prezydenta USA Donalda Trumpa nigdy nie będzie w stanie zapewnić bezpieczeństwa i stabilności na Bliskim Wschodzie, dopóki ugrupowania te będą utrzymywać cywilną i wojskową obecność w Strefie Gazy. Palestyńczycy po raz kolejny pokazali, że nie wahają się stawać po stronie wrogów Izraela i USA.

Usunięcie irańskich mułłów od władzy nie wystarczy. Izraelsko-amerykańska operacja wojskowa powinna zostać rozszerzona o pełnomocników irańskiego reżimu.

Khaled Abu Toameh jest wielokrotnie nagradzanym dziennikarzem mieszkającym w Jerozolimie.

Israel needs to understand that victory must come both on front line and courtroom – editorial

JPOST EDITORIAL

A coalition of groups come together behind banners to march from Westminster to the US embassy holding signs and flags during the ‘Stop The War’ rally against the strikes on Iran in London, England, March 7, 2026 / (photo credit: Martin Pope/Getty Images)

From the opening hours of the war with Iran on February 28, the fighting spread far beyond launch sites, air defenses, and nuclear facilities. Reuters reported that the campaign began with joint US-Israeli strikes and quickly drew Iranian missile fire at Israeli population centers. On Saturday night alone, Iranian missiles hit Arad and Dimona, wounding scores of civilians, including children.

At the same time, a legal and political campaign was already taking shape around the war. NGO Monitor’s March 8 report cataloged statements from international NGOs and Israel-based advocacy groups that framed the conflict as unlawful aggression while, in its account, giving scant attention to Iran’s nuclear violations, its arming of Hezbollah, Hamas, and the Houthis, and its missile attacks on Israeli civilians.

Emergency workers gather in the early hours of March 22, 2026 at the site of an Iranian missile strike hours earlier in Arad, Israel. Dozens were wounded in the strike, which Israel’s air-defence system failed to intercept. (credit: Erik Marmor/Getty Images)

Lawfare is a strategic arena

Israel’s National Security Council Warns Israelis Abroad Not to Attend Passover Events in Open, Public Spaces

Shiryn Ghermezian

El Al planes are seen on the tarmac at Ben-Gurion International airport, near Tel Aviv, Israel, March 10, 2020. Photo: Reuters / Ronen Zvulun.

Israel’s National Security Council (NSC) has “strongly recommended” that Israelis traveling abroad avoid public Passover events, following its assessment that the ongoing war with Iran increases the risk of them being targeted in terrorist attacks around the world orchestrated by the Iranian regime.

The NSC issued the warning on Wednesday, one week before the Jewish holiday of Passover is set to begin, explaining that the Islamic Republic will increase efforts to carry out terrorist attacks against Israeli and Jewish targets abroad.

“Throughout Passover (as well as other spring holidays and commemorative days such as Shavuot, Memorial Day, and Independence Day) there are large gatherings of Israelis abroad. These constitute potential targets for terrorists, both organized and lone-wolf attackers,” the NSC said in a statement. “In light of the above, and based on the current situational assessment, the NSC calls on Israelis abroad to exercise increased precautionary measures in any country worldwide. We strongly recommend not attending Passover events that are unsecured or held in open, public spaces.”

“In recent weeks, several terrorist attacks, led by Iran and its proxies as well as lone-wolf attackers acting under Iranian inspiration, have been carried out or thwarted,” the NSC added. “Several attacks and attempted attacks have targeted synagogues and Jewish sites (explosives in synagogues in Belgium and the Netherlands, and an attempted attack on a synagogue in the United States).”

Regarding countries bordering Iran — including Azerbaijan, Georgia, Turkey, the United Arab Emirates and Gulf states — the NSC advised that Israelis should not participate in holiday events, including holiday meals, at venues identified with Israelis or Jews, “due to concerns that these will be targets for kinetic attacks by Iranian elements.”

A separate advisory on the same topic was published on March 5.

Last week, the NCS urged Israelis in the United Arab Emirates to exercise extreme caution as Iran continued its campaign of drone and missile attacks across the country and broader Gulf region, warning that their safety could be directly at risk.

Jews and Israelis living in the UAE were advised to avoid public events, synagogues, Israeli-linked businesses, and unnecessary gatherings, including at airports, unless holding a valid flight ticket.

In Wednesday’s statement, the NSC also advised Israelis abroad to take “increased precautions” in Asia, especially in Thailand and the Philippines, and said it strongly recommended Israelis not to stay in the region of the Sinai Peninsula, except if they are traveling to and from Taba Airport in Egypt.

Israeli authorities also urged citizens to enter and exit Israel through Ben Gurion Airport. Those choosing to travel through Egypt or Jordan are advised only to use Taba Airport or Aqaba Airport in Jordan, “and avoid staying in these countries longer than your flight requires.” The NSC additionally recommended that Israelis try to avoid connecting flights in countries classified as Level 4 (high threat).

Europa nie jest neutralna, jest bezbronna

Anna Grabowska (Anne Goldschmid)

Europa nie przegra tej wojny dlatego, że zabraknie jej broni, lecz dlatego, że nie rozumie, w jakiej wojnie uczestniczy. Iran może tę wojnę przegrać militarnie. Europa może przegrać ją razem z nim – politycznie, gospodarczo i poznawczo. To nie jest już tylko konflikt rakiet, systemów obrony i zasięgów operacyjnych, tylko konflikt definicji. Ergo: konflikt tego, kto narzuca język, a więc, kto narzuca rzeczywistość. I właśnie tutaj Zachód, a szczególnie Europa, zachowuje się jak uczeń, który z dumą cytuje podręcznik, nie zauważając, że egzamin już dawno zmienił zasady.

Iran nie musi wygrać militarnie. Wystarczy, że przekona europejskie społeczeństwa, że wojna jest nierozwiązywalna, że wszyscy są winni, i że eskalacja nic nie da. To nie są opinie, lecz narzędzia paraliżu. Europa jest na nie wyjątkowo podatna, ponieważ od lat myli moralność z symetrią. W jej języku każda agresja musi mieć swoją idealnie równoważną odpowiedź, a każda wojna – dwie strony, a co za tym idzie każda rzeczywistość – narrację. Tyle, że to nie jest neutralność, ale odmowa myślenia w kategoriach rzeczywistości, co więcej, podniesiona do rangi zasady. I to nie to, co mówi Teheran, jest tu kluczowe, lecz to, jak szybko jego język zostaje przetłumaczony na język europejskich redakcji, debat i uniwersytetów. Bez rozkazu i bez spisku. Z czystej zgodności odruchów.

Mechanizm jest banalny i za każdym razem skuteczny. Najpierw pojawia się teza, że Zachód został wciągnięty w konflikt, że istnieje racjonalny partner po drugiej stronie, i że presja opinii publicznej może wymusić deeskalację. Następnie teza zaczyna krążyć, najpierw na marginesach, potem w półpoważnych analizach, wreszcie w nagłówkach. A gdy do nich trafia, jej źródło przestaje mieć znaczenie. Zostaje tylko fakt medialny. Europa nie widzi, że uczestniczy w tej operacji nie jako ofiara, ale jako narzędzie. To często nie jest nawet kwestia złej woli, ale kwestia struktury. Europejskie media zostały wychowane na konflikcie jako spektaklu. Debata była formą równoważenia racji, a nieufność wobec siły była podporządkowana zasadzie moralnej. Przeciwnik nigdy nie gra według tych zasad. Nie prowadzi debaty, tylko operację.

Dlatego właśnie w europejskiej przestrzeni publicznej tak dobrze sprzedaje się fikcja rozsądnego partnera, który tylko czeka na negocjacje. To echo zimnowojennego mitu, że zawsze istnieje jakiś Gorbaczow w poczekalni historii. Tyle że tutaj go nie ma i nie będzie. Nie dlatego, że jeszcze się nie pojawił, ale dlatego, że system nie dopuszcza jego istnienia. A mimo to Europa wciąż mówi językiem, który zakłada jego obecność. To jest moment, w którym iluzja przestaje być błędem poznawczym, a staje się zagrożeniem strategicznym.

Bo jeśli społeczeństwa uwierzą, że wojna jest nie do wygrania, presja polityczna zrobi to, czego nie są w stanie zrobić rakiety. Zatrzyma działania zanim przyniosą trwały efekt. Zastąpi nieodwracalność – chwilowym komfortem. A ten w takich konfliktach ma jedną właściwość: bardzo szybko zamienia się w przyszłe zagrożenie. Stary kontynent lubi mierzyć wojny czasem i cierpieniem. Każdy dzień trwania konfliktu staje się dowodem porażki a każdy obraz zniszczeń – argumentem za zatrzymaniem działań. To głęboko ludzki odruch i właśnie dlatego jest tak łatwy do wykorzystania.

Rzeczywista miara jest inna: nieodwracalność. To, co zostało zniszczone i nie może zostać szybko odbudowane. To, co zostało rozbite strukturalnie i to, co przestaje istnieć jako zdolność, nie jako obraz. Tego Europa nie chce widzieć, bo nie mieści się to w jej moralnym języku. Można oczywiście przemawiać do sumienia Putina czy teokratów w Teheranie. Można budować całe przemówienia na moralnym oburzeniu. Fakt jest prosty: język moralności nie zmienia kursu rakiet i nigdy nie kończy wojen.

A jednak to właśnie ten język, miękki, symetryczny, pełen dobrych intencji, staje się dziś jednym z najskuteczniejszych narzędzi przedłużania konfliktów. Powodem nie jest to, że jest fałszywy, tylko że jest nieadekwatny. Największym zwycięstwem tej wojny nie będzie zdobyte terytorium ani zniszczona infrastruktura. Będzie nim moment, w którym Zachód uwierzy, że nie ma sensu jej kończyć.

To jest więc także moment prawdy dla Europy. Bo ten kryzys ją dosięgnie – finansowo, politycznie, strategicznie. I od tego, jak z niego wyjdzie, zależy jedno: czy następnym razem będzie jeszcze udawała, że rzeczywistość jest negocjowalna, czy wreszcie nauczy się ją rozpoznawać. Zwłaszcza że kolejny kryzys już istnieje. Tuż za jej ścianą. I od lat nie daje się rozwiązać językiem, którym stary kontynent wciąż próbuje opisywać świat.

I wszystko wskazuje na to, że Europa jest o krok od tego, by znów się pomylić, bo nadal nie chce zobaczyć, z czym ma do czynienia.

[ W opublikowanym wcześniej wpisie Autorka pisała o sposobie patrzenia na prawo międzynarodowe. Te kwestie są ściśle ze sobą powiązane. Europejscy politycy i dziennikarze usilnie chcą wierzyć, że stabilność to Wańka Wstańka, system, który dzięki właściwym zaklęciom może przywracać spokój wczorajszego wieczoru. Międzynarodowe prawo, ONZ, i organizacje broniące praw człowieka miały chronić nas przed wojnami, ale okazały się równie skuteczne jak odwieczne modlitwy o pokój. ]

Jak można o tym nie mówić?

Prawo międzynarodowe miało chronić narody a w rzeczywistości zbyt często chroni ich oprawców. Oto właśnie skandal naszych czasów.

Zanim jednak pójdziemy dalej, trzeba odpowiedzieć na dwa proste pytania. Czy można obejść się bez prawa międzynarodowego? Nie. Czy jest ono skuteczne wobec dyktatur? Absolutnie nie. I właśnie w tym momencie wszystko się załamuje, bo dla reżimów totalitarnych stało się ono prawdziwym totemem immunitetu, narzędziem, które wykorzystują, by jeszcze skuteczniej uciskać własne społeczeństwa.

Porozmawiajmy więc o prawie międzynarodowym, a właściwie o jego sanktuarium: ONZ. Co ta organizacja zrobiła, by wyzwolić naród wenezuelski? Nic. Co zrobiła, by wyzwolić naród libański spod Hezbollahu? Nic. Co zrobiła, by wyrwać naród syryjski z rąk Baszara al-Asada? Nic. I wreszcie co zrobiła dla narodu irańskiego, który dziś każdego dnia ryzykuje życie? Oczywiście nic. A właściwie nie, coś zrobiła: powierzyła Islamskiej Republice Iranu przewodnictwo jednego z forów Rady Praw Człowieka. Oto więc ONZ – rzekoma świątynia prawa międzynarodowego: bezczynność jako zasada, neutralność jako moralność, oraz tchórzostwo jako linia polityczna.

Trzeba zrozumieć jedną rzecz: wolności nie broni się zasadami, których przestrzegają tylko demokracje. To tak, jakby wymachiwać kwiatkiem przed naładowanym karabinem. Żadna dyktatura nigdy nie upadła pod ciężarem słów potępienia, rezolucji, czy oficjalnych komunikatów. Upada wtedy, gdy ktoś mówi jej “nie”, staje do konfrontacji i bierze na siebie konsekwencje.

I właśnie to zaczyna się dziać. Nie miejmy złudzeń: reżimy autorytarne zareagują. Będą prowokować, grozić, zaostrzać ton. Dlaczego? Bo żywią się naszym wahaniem. Ale tym razem, po raz pierwszy od dawna, nie mają już pewności, czy nikt nie odważy się im odpowiedzieć. A w ich świecie taka niepewność to już porażka.

Na zakończenie: przyglądajcie się uważnie temu, co wydarzy się w tym roku. Historia pisze się właśnie teraz – przez wielkie “H”. I jestem pewna, że nie zapamięta uchwał, podpisanych apeli ani oburzonych tytułów brukowców. Historia osądzi odwagę. I zawsze zapamięta tych, którzy pomylili ostrożność z tchórzostwem.