Gunman Dead After Vehicle Ramming Attack at Michigan Synagogue

Dion J. Pierre

FBI members work on the site after the Michigan State Police reported an active shooting incident at the Temple Israel Synagogue in West Bloomfield, Michigan, US, March 12, 2026. Photo: Rebecca Cook via Reuters Connect

Security guards assigned to protect Temple Israel, a synagogue in Oakland County, Michigan, killed a gunman who crashed his truck into the front entrance of the Jewish facility on Thursday before opening fire, according to local and federal law enforcement officials. 

The prompt response to the threat spared the lives of staff and children enrolled in a day school on the campus, making the shooter’s killing the only fatality to result from the incident.

“Lockdown is still in place, but the active shooter has been taken down,” the synagogue told congregants via text message in the early afternoon. “Lockdown will be in place until they know that the shooter was working alone. All kids and all staff accounted for and fine. Truck rammed into front door and opened fire.”

Last month, two men trespassed the grounds of the Olami Dallas Center in Texas and demanded entry to the home of its rabbi by claiming to be window cleaners. According to StandWithUs, a Jewish advocacy group, the perpetrators rang the doorbell of Rabbi Yaakov Rubin, who refused to let them, in response to which one of the men spat on the property as the other said “Free Palestine.” StandWithUs added that they also said “fake Jews” during their attempt to gain access to the building.

“The pattern is now apparent,” Sabrina Soffer, research fellow for the Jerusalem Center for Security and Foreign Affairs, told The Algemeiner on Thursday. “We have allowed radical anti-civilizational ideologies and entities to infiltrate our society, and we are paying the price. What started with ‘globalize the intifada’ and ‘free, free Palestine’ and Tucker Carlson’s conspiracy mongering against Chabad led inexorably to anti-Jewish violence. We have to fight against these pernicious ideas in K-12 classrooms, on the campus, and anywhere else they appear.”

Antisemitism in the US has surged to break “all previous annual records,” according to a series of recent reports issued by the Anti-Defamation League (ADL), which has said the numbers are the highest recorded since it began keeping data on antisemitic incidents in 1979.

The FBI has disclosed similar numbers, showing that even as hate crimes across the US decreased overall, those perpetrated against Jews increased by 5.8 percent in 2024 to 1,938, the largest total recorded in over 30 years of the FBI’s counting them. Jewish American groups have noted that this rise in antisemitic hate crimes, which included 178 assaults, is being experienced by a demographic group which constitutes just 2 percent of the US population.

The wave of hatred has changed how American Jews perceive their status in America.

According to the results of a survey commissioned by ADL and the Jewish Federations of North America, a majority of American Jews now consider antisemitism to be a normal and endemic aspect of life in the US.

A striking 57 percent reported believing “that antisemitism is now a normal Jewish experience,” the organizations disclosed, while 55 percent said they have personally witnessed or been subjected to antisemitic hatred, including physical assaults, threats, and harassment, in the past year.

The survey results revealed other disturbing trends: Jewish victims are internalizing their experiences, as 74 percent did not report what happened to them to “any institution or organization”; Jewish youth are bearing the brunt of antisemitism, having faced communications which aim to exclude Jews or delegitimize their concerns about rising hate; roughly a third of survey respondents show symptoms of anxiety; and the cultural climate has fostered a sense in the Jewish community that the non-Jewish community would not act as a moral guardrail against violence and threats.

Photo: 1 – Le Monde, 2, 3 – Wikipedia

Jak umiera lewica (prawie spleen)

Anna Grabowska (Anne Goldschmid)

Pomimo, ale też przede wszystkim wobec nowych gorących wydarzeń na Bliskim Wschodzie, ponownie wracam do 7 października, bo to nie był tylko początek kolejnej wojny w regionie ale moment, w którym nagle coś pękło również w Europie. I to coś ma swoją nazwę: sumienie. Kiedy oglądało się obrazy z południa Izraela, i kiedy docierały relacje o ludziach zabijanych w swoich domach, o całych rodzinach z dziećmi i o festiwalu zamienionym w rzeź, w wielu miejscach Zachodu wcale nie pojawiło się współczucie, tylko kalkulacja. To ona właśnie odsłoniła stan ducha współczesnej lewicy.

Filozof Michel Onfray powiedział jasno, że to, co nastąpiło później, jest odpowiedzią na 7 października. Izrael, zaatakowany z brutalnością, której nie da się zrelatywizować żadnym komentarzem socjologicznym, odpowiedział tak, jak odpowiada państwo przekonane, że chodzi o jego istnienie. Onfray przypomina przy tym, że europejskie dyskusje wolą często milczeć, albo sprowadzić dyskusję do frazy : tak, ale. Kiedy w 2005 r., Izrael wycofał się ze Strefy Gazy, pozostawiając ją bez swojej armii i bez osiedli, pojawiła się realna możliwość stworzenia struktury państwowej, bo ziemia była w rękach Palestyńczyków. Płynęły ogromne środki finansowe z Europy i z całego świata. Można było więc budować instytucje, gospodarkę i administrację. Można było, a przynajmniej w teorii, wybrać drogę do powolnej normalizacji i stopniowego uznania państwowości. Według Onfraya ten wybór nigdy nie został podjęty, bo zamiast instytucji powstała infrastruktura wojny. Gospodarkę cywilną zastąpiono gospodarką podziemną z siecią kilometrowych tuneli ciągnących się pod domami, szpitalami i szkołami. A w miejsce projektu politycznego wdrożono logikę permanentnej konfrontacji. Nad tym wszystkim, mówi filozof, od dawna unosi się cień Teheranu. Hezbollah w południowym Libanie, wspierany przez Iran, regularnie ostrzeliwuje północ Izraela, a retoryka o zniszczeniu państwa żydowskiego powraca tam jak mantra z monotonną regularnością.

Można oczywiście dyskutować z tą diagnozą, można ją niuansować, a nawet wskazywać na inne przyczyny konfliktu. Ale jedno pozostaje faktem: atak z 7 października postawił Europę przed bardzo prostym pytaniem moralnym. I to właśnie odpowiedź na to jedno pytanie okazała się najbardziej niepokojąca.

Bo w tym samym czasie drugi wielki francuski filozof, Alain Finkielkraut, zrobił coś więcej swoim osobistym wyznaniem, jednocześnie oskarżając własny obóz polityczny: “to dlatego, że jestem człowiekiem lewicy, nie jestem już lewicą”. Proszę zwrocic uwagę, że nie powiedział tego konserwatysta, ani dajmy na to ideolog prawicy. Powiedział to intelektualista, który sam przez dziesięciolecia należał do tej republikańskiej tradycji francuskiej lewicy, dla której laickość państwa, szkoła publiczna i solidarność społeczna były fundamentami. Finkielkraut twierdzi, że to właśnie te fundamenty zostały porzucone. Laickość, która miała przecież być zasadą wspólnej przestrzeni obywatelskiej, jest dziś, jego zdaniem, przywoływana głównie wtedy, gdy chodzi o usunięcie symboli chrześcijańskich z przestrzeni publicznej. Jednak kiedy pojawia się kwestia religijnego nacisku ze strony islamu, nagle zaczyna się mówić o islamofobii i krzyczy o rasizmie. Reasumując, szkoła republikańska, która miała wyrównywać szanse i otwierać drogę do awansu społecznego dzieciom z rodzin robotniczych została osłabiona przez ideologię egalitaryzmu, w której obniżanie wszelkich wymagań przedstawia teraz się jako akt sprawiedliwości. Jeszcze bardziej dramatyczna jest, według Finkielkrauta, zmiana w stosunku do ludzi, którzy kiedyś sami stanowili jej naturalne zaplecze. Dawna lewica była głosem klas robotniczych, tymczasem dziś mobilizacja polityczna kierowana jest przede wszystkim do młodzieży i do tzw. banlieues – imigranckich przedmieść wielkich miast, podczas gdy dawni wyborcy robotniczy zostali w ogóle wypchnięci poza centrum tej debaty. Tu filozof przywołuje analizę geografa Christopha Guilluyego, który opisał zjawisko “Francji peryferyjnej” jako kraju ludzi żyjących poza wielkimi metropoliami, coraz bardziej niewidzialnych dla elit politycznych i medialnych. Najostrzejsze zdanie Finkielkrauta dotyczy jednak czegoś jeszcze poważniejszego. Stwierdza, że część współczesnej lewicy, zwłaszcza środowiska skupione wokół Jean-Luc Mélenchon i ruchu La France Insoumise, przyjęła wobec Izraela retorykę, która nie wynika już z analizy konfliktu, lecz z czystej kalkulacji wyborczej. Dlatego właśnie mówi, że jest dziś “w żałobie po lewicy”. Jakże go rozumiem.

I w tym miejscu muszę pozwolić sobie na osobistą dygresję. To właśnie z tych powodów lewica była mi kiedyś bliska, bo broniła tych zasad, o których mówią dziś Onfray i Finkielkraut – laickości państwa, szkoły jako narzędzia emancypacji oraz równości szans i przede wszystkim solidarności społecznej. Zawsze patrzyłam na te kwestie z pozycji ateistki, czyli z perspektywy raczej socjologicznej i filozoficznej niż religijnej. Być może właśnie dlatego tak łatwo odnajduję się dziś w słowach tych dwóch filozofów, bo diagnoza nie jest dla mnie manifestem ideologicznym, lecz raczej gorzkim opisem rzeczywistości, która zmieniła się szybciej, niż wielu z nas chciało to zauważyć.

Słowa Onfraya i Finkielkrauta przybierają bardzo różny ton, ale prowadzą w gruncie rzeczy do tej samej konkluzji. Obaj są ateistami i wywodzą się z tej francuskiej tradycji intelektualnej, która przez lata uważała się za spadkobierczynię oświecenia i republikańskiego uniwersalizmu. I obaj mówią dziś z rosnącym niepokojem o przemianie lewicy w coś, czego sami już nie rozpoznają, i z czym nie mają już nic wspólnego. Trzeba przy tym pamiętać o jednej rzeczy: we Francji nie istnieje tylko jedna lewica. Istnieje tradycja socjaldemokratyczna, republikańska i intelektualna, która wciąż odwołuje się do dziedzictwa takich postaci jak Jean Jaurès. Istnieją także środowiska radykalne, dla których polityka staje się coraz częściej spektaklem moralnej indygancji i permanentnego konfliktu. I to właśnie ta druga lewica coraz częściej narzuca ton całej debacie.

Dlatego powrót do diagnozy Onfraya nabiera dziś zupełnie innego znaczenia. Kiedy mówi on o permanentnym konflikcie z ideologiami, które celebrują męczeństwo i śmierć jako drogę do zbawienia, nie mówi wyłącznie o Bliskim Wschodzie. W pewnym sensie mówi także o Europie, która coraz częściej traci zdolność nazwania rzeczy po imieniu zastępując ją co najwyżej milczeniem.

7 października był więc nie tylko tragedią, a momentem prawdy, w którym okazało się, że część europejskiej lewicy nie potrafi już rozpoznać własnych wartości, a jej dawni filozofowie patrzą na to z mieszaniną gniewu i smutku, jak na coś, co jeszcze niedawno było ich politycznym domem, a dziś przypomina ruinę.

Przypisy:

1.Michel Onfray – program CNews (”Face à Michel Onfray”)

The Mamdani victimhood narrative and the American future

Jonathan S. Tobin

New York City Mayor Zohran Mamdani and his wife, Rama Duwaji, arrive at City Hall for his Inauguration on Jan. 1, 2026. Credit: Michael Appleton/Mayoral Photography Office

Last week was a tumultuous one for New York City, its mayor and its Jewish population. Over the course of several days, the city was confronted with events that in any other era might have been considered not only deeply shocking but would have resulted in immediate and serious consequences. 

Reporting about the fact that Rama Duwaji, the wife of Mayor Zohran Mamdani, had liked social-media posts celebrating the Hamas-led terrorist attacks in Israel on Oct. 7, 2023, and denying the rape of Israeli women, was followed by the news that the city’s first couple had hosted two well-known terror supporters at their Gracie Mansion official residence. But before the public had a chance to absorb any of that, the mayor and most of his liberal-media cheering section sought to downplay and then confuse the public about the fact that Islamist terrorists, apparently inspired by ISIS, had attempted to bomb an anti-Mamdani demonstration. 

Taken as a whole, it painted a dismal picture of how the mayor and his supporters were not only doubling down on support for terrorism against Israelis and Jews, but also seeking to treat domestic Islamist terror as a minor issue. The fact that these events, like so much else about Mamdani, were generally treated as not that big of a deal says volumes about where Americans are as a society. And that, as much as anything else, is something that ought to be sounding alarm bells for Jews and everyone who cares about the consequences of cultural decline, as well as tolerance for antisemitism and violence. 

The mayor’s popularity

Mamdani’s ability to shrug off these incidents while being proclaimed by The New York Times as “one of America’s most popular politicians” is an indication not only of how left-wing media and the Democratic Party have his back. Like his election victory in November, it’s also a sign that American society may be at a tipping point when it comes to tolerance for antisemitism. And anyone who thinks that won’t have an impact on Jewish life and the country as a whole hasn’t been paying attention to what has been happening in recent years. 

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

Trump Seeks Kurdish Allies Against Tehran, but Analysts Say Plan Is Risky, Could Take Years

Debbie Weiss

Iranian Kurdish fighters from the Kurdistan Freedom Party (PAK) take part in a training session at a base on the outskirts of Erbil, Iraq, Feb. 12, 2026. Photo: REUTERS/Thaier Al-Sudani

Przesiedleni Palestyńczycy w obozie w Deir al Balah, Strefa Gazy. (Fot. REUTERS/Mahmoud Issa)

Strefa Gazy. Hamas poniósł dotkliwe straty, ale zamiast oddać władzę, umacnia swoją pozycję

Marta Urzędowska

Patrolują ulice, wydają dowody osobiste, kontrolują służbę zdrowia i sądy. W czasie gdy świat zastanawia się, kto i jak powinien rządzić Gazą, hamasowcy nie tylko nie składają broni, ale umacniają swoją pozycję.

Mieszkańcy Gazy cytowani przez BBC nie mają wątpliwości – Hamas w pełni odzyskuje kontrolę nad enklawą, w tym nad kwestiami bezpieczeństwa, zbieraniem podatków i usługami publicznymi, pokazując, że nie zamierza oddać władzy.

Od tego czasu na miejscu panuje impas – Izraelczycy kontrolują wschodnią część Gazy, gdzie stacjonują izraelscy żołnierze i dokąd Palestyńczycy nie mają wstępu. Z kolei w części zachodniej nie ma izraelskiej armii, a kontrolę na miejscu sprawuje Hamas.

Kolejnych faz rozejmu, w ramach których władzę w Gazie miałby przejąć rząd palestyńskich technokratów, a bezpieczeństwa miałyby pilnować międzynarodowe siły stabilizacyjne, na razie nie udało się wypracować. Żadna ze stron nie jest gotowa na spełnienie koniecznych warunków – Hamas nie chce się rozbroić, a Izrael – wycofać żołnierzy.

W efekcie choć rada technokratów, choć rzeczywiście powstała, od tygodni bezczynnie czeka w Egipcie, a szanse, że obejmie w najbliższym czasie rządy w Gazie, są niewielkie.

Jedynym elementem kolejnych punktów rozejmu jest powołanie przez Trumpa Rady Pokoju – międzynarodowego organu, który miałby wspierać nowe palestyńskie władze i pilnować, by pokój na miejscu okazał się trwały. Rada na razie odbyła tylko spotkanie inauguracyjne i nie jest jasne, co będzie robić dalej w kwestii Gazy.

Wydają dokumenty, kontrolują służbę zdrowia i sądownictwo

W czasie gdy światowi przywódcy rozważają, kto i jak miałby przejąć rządy w Gazie, Hamas nie planuje nikomu ich oddawać. Choć w czasie wojny poniósł duże straty – zginęła większość dowódców i szeregowych terrorystów, zniszczona została duża część tuneli i infrastruktury – nadal rządzi w enklawie.

Hamas odzyskał już kontrolę nad 90 proc. terenów, na których pozostaje obecny

– wylicza w rozmowie z BBC miejscowy aktywista, Muhammad Diab. – Wróciła jego policja i służby bezpieczeństwa, widać je na ulicach. Kontrolują przestępczość, ścigają ludzi uznanych za kolaborantów, ale też każdego, kto ma własną opinię. Obywatele muszą zwracać się do władz Hamasu po dowody osobiste, usługi medyczne. Hamasowcy odzyskują też kontrolę nad sądami i wymiarem sprawiedliwości – wylicza.

Także w Rafah na przejściu granicznym z Egiptem, które od początku lutego jest ponownie otwarte, głównie dla chorych potrzebujących pomocy medycznej za granicą, hamasowcy już drugiego dnia pojawili się, by nadzorować proces wyjazdów i powrotów do Gazy, choć teoretycznie monitorowaniem tego procesu mieli się zajmować obserwatorzy z krajów UE.

Strefa Gazy. Namioty przesiedlonych Palestyńczyków w Chan Junis. Fot. REUTERS/Mahmoud Issa

Także właściciele straganów na bazarach Gazy potwierdzają, że policja Hamasu regularnie je patroluje, pobierając podatki i inne opłaty. – Ruch jest mały, a władze i tak domagają się opłat za miejsce – skarży się jeden z właścicieli cytowany przez stację. – Codziennie przychodzą, z tymi samymi agresywnymi żądaniami, powtarzają, że jeśli nie zapłacimy, wyrzucą nas i nasze towary na ulicę. Domagają się 700 szekli (225 dolarów), a przecież nikogo z nas na tyle nie stać – dodaje.

Hamas bogaci się na podatkach. Tylko dyskretniej niż przed wojną

Odkąd w Gazie obowiązuje rozejm, a Izraelczycy wpuszczają na miejsce więcej towarów, Hamas przywrócił ścisłą kontrolę nad opodatkowaniem wjeżdżających dóbr. Jeden z handlarzy przyznaje, że wobec tych, którzy nie chcą płacić, terroryści używają siły. Hamasowi płacić trzeba wyłącznie gotówką, żeby nie było śladu, że do grupy trafiają pieniądze, co oznacza, że sytuacja powoli wraca do tej sprzed wojny.

Hamas nie kryje, że dba o swoje interesy. – W Gazie mamy stan wyjątkowy, konieczne są specjalne środki. Wiemy, że niektórzy handlarze utrzymują kontakty z izraelskim okupantem i próbują osiągać nadmiarowe zyski. Dlatego, jeśli odmawiają współpracy, nasza administracja czasem musi działać zdecydowanie – – twierdzi cytowany w BBC rzecznik grupy, Hazem Kassam.

Terroryści nie tylko zajmują się dziś rządzeniem. Izraelska armia alarmuje, że nadal niemal codziennie jej żołnierze są przez nich atakowani. Odkąd w Gazie obowiązuje rozejm, na miejscu zginęło już czterech izraelskich żołnierzy. W tym samym czasie izraelska armia zabiła ok. sześciuset Palestyńczyków – najczęściej za przekraczanie tzw. żółtej linii, oddzielającej część Gazy, w której stacjonują Izraelczycy, od tej kontrolowanej przez Hamas.

Hamasowcy chcą zachować lekką broń

Choć druga część rozejmu zależy od tego, czy Hamas odda broń, to trudny warunek, bo nikt nie wie, jak miałoby się to odbyć. Plan pokojowy przygotowany jesienią ub. roku przez Donalda Trumpa nie precyzuje, komu hamasowcy mieliby ją oddać, jakiej konkretnie broni mieliby się pozbyć i kto miałby kontrolować, czy faktycznie oddali wszystko, co obiecali.

Do tej pory terroryści powtarzali, że nawet jeśli zgodzą się na rozbrojenie, zostawią sobie lekką broń do prywatnego użytku, żeby bronić się już nie przed izraelską armią, ale innymi palestyńskimi grupami. Już raz mieli okazję – tuż po ogłoszeniu rozejmu starli się z rywalami z innych klanów, którzy we współpracy z Izraelem próbowali odebrać im wpływy.

Izraelskie władze dotąd zdecydowanie sprzeciwiały się pozostawieniu terrorystom nawet lekkiej broni i groziły, że jeśli nie oddadzą wszystkiego, wojna powróci.

Redagowała Ludmiła Anannikova