It’s Disgraceful to Compare European Migrants to Holocaust Victims

Tibor Krausz

If we are to believe Robert Frolich, Hungary’s chief rabbi, we’re witnessing scenes not seen in Europe since the Holocaust. “It was horrifying when I saw those images [of migrants in Europe],” Frolich told The New York Times. “It reminded me of Auschwitz.”

What were those images? Thousands of migrants had entered the Czech Republic illegally, and police had written numbers on the arms of some with markers, to help keep track of them. This simple procedure reminded the rabbi of the tattooing of concentration camp inmates marked for death. Meanwhile, Hungary, Bulgaria, Greece and France have been erecting flimsy razor-wire fences in a desperate and unsuccessful bid to keep out illegal immigrants who have been pouring across their borders en masse for weeks and months.

Another outrage caused Kenneth Roth, Human Rights Watch’s Jewish executive director, to trot out his own Holocaust comparison. “Certainly those images of the trains can’t help but conjure up nightmares of the Holocaust,” he pontificated.

Roth was referring the trains carrying thousands of migrants from their points of illegal entry in sovereign nations like Hungary towards Germany, via Austria, where they had insisted on going, and where they would be housed in relative comfort – not shuffled off to their deaths in concentration camps.

“They tell them that the train was going to Austria and then take them to a camp instead,” Frolich chimed in. “[I]t is very similar to what happened to Jews in the 1940s.”

Is it? Such gratuitous comparisons to the fate of Jewish Holocaust victims are not only fatuous; they are disgraceful – especially coming from a rabbi and a human rights activist, both of whom should know better. It was the migrants themselves who had insisted on getting on those trains in the first place. When Hungarian authorities in Budapest tried to stop them, the asylum-seekers came close to rioting.

Nevertheless, Jonathan Greenblatt, the Anti-Defamation League’s national director in New York, couldn’t resist his own Holocaust comparison. “[T]he insensitivity and the ignorance of the imagery [the police’s] actions evoked is stunning; it’s just sickening.”

That’s not what’s sickening. It’s cheap moralizing and spurious comparisons that arouse nausea. Nor is it particularly commendable to keep reminding Europeans – be they the descendants of Nazi perpetrators or their erstwhile victims, like the Czechs – of the Holocaust any chance we get.

So let us remind Messrs. Frolich, Roth and Greenblatt: Jews who ended up being butchered by the Nazis were not stampeding across the borders of several sovereign European states to seek a better life. They were taken against their will. My grandparents’ generation in Hungary, hundreds of thousands of whom perished in Auschwitz, would surely have appreciated the kind of hospitality that Europeans, Germans included, have generally been showing these asylum-seekers.

Let us also remind these gentlemen that there are already hundreds of thousands of newly (and illegally) arrived people in Europe, a continent facing a massive humanitarian crisis, with potentially millions more on the way. Most of them happen to be young males, many of whom hail from as far away as Pakistan and Bangladesh, who surely could have found plenty of other safe havens en route if they had needed one.

Since most migrants carry no IDs of any sort (presumably on purpose), and routinely refuse to be processed administratively at their points of forced entry, we have no way of knowing who exactly they really are. Many are surely genuine refugees; many others almost certainly aren’t. The Islamic State has repeatedly boasted of embedding their fighters among the ranks of refugees, some of whom have burned off their fingertips with acid to foil efforts at being properly registered or potentially identified through fingerprinting.

Yet any attempts by European authorities at enforcing even a semblance of order and verification instantly remind Frolich, Roth and Greenblatt of the industrial-scale genocide of Jews. And this when Jewish communities across much of Europe are increasingly being targeted by militant Islamists.

It’s disgraceful and they should be ashamed.

Tibor Krausz
is a journalist and writer who has explored a broad range of subjects in North America, Europe, the Middle East and Southeast Asia. A correspondent for The Jerusalem Report, he has also written for The Christian Science Monitor, The Washington Post, The Sydney Morning Herald, The South China Morning Post, The National Post, CNN and other publications.

Orthodox Jewish neighborhood of Brooklyn

http://israelvideosfeed.com

Borough Park (usually spelled Boro Park by its residents), is a neighborhood in the southwestern part of the borough of Brooklyn, in New York City in the United States; Borough Park covers an extensive grid of streets between Bay Ridge and Prospect Park. Borough Park had its beginnings in a few streets of cottages called “Blythebourne” erected in 1887 by the speculative builder, Electus B. Litchfield.Another developer, William Reynolds, built more speculative housing in the area, which was served by a steam railroad, the Brooklyn, Bath and Coney Island West End Line.

Borough Park is home to one of the largest Orthodox Jewish communities outside of Israel, with one of the largest concentrations of Jews in the United States, and Orthodox traditions rivaling many insular communities. Since the average number of children in Hasidic and Hareidi families is 6.72, Borough Park is experiencing sharp growth. It is an economically diverse area, with rich, working class and poor people living side-by-side and going to the same schools and synagogues.

Its heart lies between 9th and 18th Avenues and 40th and 61st Streets. Borough Park is patrolled by the NYPD’s 66th [6] Precinct and by Boro Park Shomrim Citizen Safety Patrol

128 pogromów takich jak ten w Jedwabnem. Nieznane historie

Jacek Tomczuk

fot. Fot .Jose Gutstein www.szczuczyn.com/Marvins/KaplanArchives, getty images / źródło: Getty Images

– W Rajgrodzie po wojnie w lesie, gdzie zastrzelono 40 Żydów lokalne władze urządziły wysypisko śmieci. Tak wygląda nasza pamięć o pogromach – mówi dr. Mirosław Tryczyk, autor książki „Miasta śmierci. Sąsiedzkie pogromy Żydów”.

Książka „Miasta śmierci. Sąsiedzkie pogromy Żydów”, która ukaże się w październiku, opowiada o zbrodniach dokonanych na obywatelach polskich pochodzenia żydowskiego w latach 1941-1942. Na podstawie akt procesów toczących się w oparciu o tzw. Dekrety Sierpniowe, zeznań świadków żydowskich i polskich zebranych w latach powojennych, Żydowskich Ksiąg Pamięci spisanych przez ocalałych z Zagłady i rozmów przeprowadzonych podczas własnych badań Tryczyk pisze na nowo polsko-żydowską historię.
Dlaczego to robi?

Jego zdaniem dyskusję na temat współodpowiedzialności Polaków za Holokaust otworzyli „Sąsiedzi” Jana Tomasza Grossa. – Wokół książki Grossa zbudowano jednak kilka mitów, choćby ten, że pogrom w Jedwabnem był spontanicznym wybuchem agresji oszalałej tłuszczy, którą dodatkowo zastraszyło trzech polskich bandytów, a wszystko działo się pod nadzorem niemieckich żołnierzy. Ale pogromy były starannie przygotowane – twierdzi Tryczyk.

I jak dodaje, może potwierdzić 128 miejscowości na terenie dzisiejszego Podlasia zarówno po polskiej jak i obecnie białoruskiej stronie granicy, w których Polacy, sami lub we współudziale z Niemcami, dokonali pogromów na Żydach w latach 1941-42. – Zbrodnie w miasteczkach były rozciągnięte w czasie. Zaczynały się tuż po ucieczce Rosjan i przejściu frontu, w czerwcu 1941 roku, od powołania polskiej administracji i milicji o antykomunistycznym i antysemickim charakterze. Potem następował etap pojedynczych mordów na majętnych rodzinach żydowskich połączonych z grabieżą żydowskiego majątku, gwałtami na żydowskich kobietach, upokarzaniem. Zabijano też polskich komunistów. Następnie spirala przemocy dochodziła do punktu kulminacyjnego, wtedy zwykle zjawiali się Niemcy którzy we współdziałaniu z Polakami dokonywali aktu zbrodni ostatecznej. Niemcy wydawali zgodę na pogrom lub sankcjonowali zastaną sytuację poprzez ogłoszenie że życie Żydów wyjęte jest spod prawa i wolno ich zabijać.

Czym zabijano? Tym, co jest pod ręką na wsi, miasteczku: piłami, pałkami, bagnetami, siekierami. Ktoś zabijał rzeźnickim toporem, inny zeznawał, że Polacy „kazali układać się ludziom na wznak, przykładali im łopaty do gardeł i wbijali nogami. I już człowieka nie było”. Na dzieci szkoda było kul, rozbijano o bruk, ściany. W Radziłowie milicjant próbował dla oszczędności zabić jednym pociskiem 10 dzieci, które ustawił jedno obok drugiego. Nie wszystkie zginęły, resztę chowano żywcem – mówi Tryczyk.

Motyw „ruszającej się ziemi”, w której leżą jeszcze żywi ludzie jest bardzo częsty w relacjach tych, którzy byli świadkami zbrodni. – Polacy niewprawieni w zabijaniu uczą się zabijać na masową skalę. Pierwsze relacje mówią o próbach topienia w studniach, stawie, rowach melioracyjnych – mówi autor „Miast śmierci”. – Potem orientują się, że nie warto zabijać na ulicach i wywozić ciał za miasteczka. Kopią doły w okolicznych lasach, polach, zabierają ich tam. „B. Feliks wziął bagnet i każdego Żyda po kolei przebijał bagnetem pod lewą łopatkę, a ci, którzy z nim byli szpadlami rozcinali Żydom głowy (…) potem zasypywali ich ziemią” – to o Rajgrodzie. Okazało się, że najbardziej efektywnie, tanio i skutecznie jest spalić w stodole.

Cały artykuł w jutrzejszym papierowym wydaniu „Newsweeka” oraz już dziś na platformie Newsweek PLUS

Kim byli Żydzi z mojego domu?

Autor: Krzysztof Bielawski

Ukazała się książka Moi sąsiedzi nie żyją. Jej autor postanowił odkryć historię przedwojennych mieszkańców swojej kamienicy.

Autorem książki jest Przemysław Gulda – gdańszczanin, pisarz, dziennikarz, znawca kultury punk rocka. Przez przypadek zainteresował się historią swojego domu, a szukając informacji o nim, zaczął badać dzieje jego przedwojennych mieszkańców – żydowskiej rodziny Pulvemacher. Te poszukiwania wciągną go, a jednocześnie zmuszą do przemyśleń o miejscu Żydów w pamięci Polaków.

Dzisiejsi gdańszczanie są w nieco innej sytuacji niż część mieszkańców polskich miast. Większość z nich przybyła do Gdańska po 1945 r. jako repatrianci. Nie zajmowali mieszkań dopiero co opuszczonych przez żydowskie rodziny. Te już pod koniec lat 30-tych oraz na początku wojny zostały wypędzone przez nazistowskie bojówki i władze. Na ich miejsce przyjeżdżali osadnicy z III Rzeszy. Polacy zajmujący po 1945 r. poniemieckie domy traktowali ten akt jako czyn niemal patriotyczny, a przeszłość odcinali grubą kreską.

Dziś coraz częściej młode pokolenia intryguje historia ich miejscowości, niezależnie od zamieszkujących je niegdyś nacji. Tak stało się też w przypadku autora książki Moi sąsiedzi nie żyją.

Przemysław Gulda szukał w archiwach, zasobach internetowych, starych księgach adresowych i telefonicznych. Zbierał informacje o kolejnych członkach rodziny Pulvemacherów. Ślad urywa się pod koniec lat 40-tych, wraz ze wzmianką o emigracji Evy Hildegard Pulvemacher do Wielkiej Brytanii.

Tą książkę powinni przeczytać wszyscy, którzy interesują się swoimi „małymi ojczyznami”. A może właśnie powinna ona trafić przede wszystkim do rąk tych, którzy zupełnie nie wiedzą, co znaczy ukośne nacięcie na odrzwiach ich domu lub jaką historię ma stary stół, odziedziczony po dziadku?

Źródło: materiały informacyjne Wydawnictwa „Oskar”

US finds Kuwait airline discriminates against Israelis

Joan Lowy

‘We will not tolerate discrimination of any kind in our skies,’ says US Transportation Secretary Anthony Foxx

An illustrative photo of a Kuwait Airways plane taking off from Berlin-Tegel Airport in Germany in September 2014. (screen capture: YouTube)

WASHINGTON (AP) — In a challenge to boycotts of Israel, the US government has found that Kuwait Airways unlawfully discriminated against a passenger traveling on an Israeli passport by refusing to sell him a ticket for a New York to London flight.

Eldad Gatt, an Israeli citizen, complained to the Department of Transportation that in 2013 he was unable to buy a ticket from John F. Kennedy Airport in New York to London Heathrow Airport through Kuwait Airways because the airline’s online booking system prevented him from selecting Israel as his passport-issuing country.
The department investigated and initially rejected Gatt’s discrimination complaint, according to a statement and letter provided by transportation officials. But when Gatt appealed the department’s decision, the case was reopened and the department ultimately concluded that the airline had violated a different federal law than the one initially cited by Gatt.
“We considered Mr. Gatt’s claim upon an alternative ground … which holds that an ‘air carrier or foreign air carrier may not subject a person, place, port, or type of traffic in foreign air transportation to unreasonable discrimination,’” Blane Workie, DOT’s assistant general counsel for enforcement said in a letter to the airline.

By refusing to transport Israeli citizens to and from the US and a third country that accepts Israeli citizens, in this case the United Kingdom, the airline is in violation of the law, the letter said. “We expect (Kuwait Airways) to sell tickets to and transport Israeli citizens between the US and any third country where they are allowed to disembark based on the laws of that country,” Workie said.

Transportation Secretary Anthony Foxx said the case is a warning that “any airline that wishes to operate in the US should know that we will not tolerate discrimination of any kind in our skies.”

The airline explained that it’s against the law in Kuwait to do business with any Israeli citizen or company, and that punishment for a violation could result in imprisonment and hard labor, according to the department.

“We do not find the interest of Kuwait in the enforcement of its laws in this case to be greater than the interest of the United States in the enforcement of its laws,” the letter said. “It is our view that the US interest in providing nondiscriminatory access to air transportation to an individual traveling from the US to a third country that allows that individual’s entry is greater than Kuwait’s interest in applying its economic boycott of Israel.”

The department said it is aware of another similar complaint.

The department has given the airline 15 days to respond. A range of enforcement actions are possible, beginning with civil penalties. Kuwait Airways officials didn’t immediately respond to a request for comment from The Associated Press.

Copyright 2015 The Associated Press.