BAUMAN: NIEPRAWDA, ŻE IGNORANCJA STAŁA SIĘ WARTOŚCIĄ

VLODEK GOLDKORN

Zygmunt Bauman

Wybitny socjolog, filozof i mentor środowiska „Krytyki Politycznej” zmarł w wieku 91 lat w Leeds. Publikujemy nietłumaczony wcześniej na język polski wywiad prof. Baumana, udzielony włoskiej gaziecie „La Repubblica” w czerwcu 2016 roku.

Włodek Goldkorn: Kiedyś myśleliśmy, że reakcyjne, albo lepiej „wsteczne” utopie to charakterystyczna cecha „islamu politycznego”. To znaczy: kiedy teraźniejszość przedstawia się jako odarte z jakości życie „bez sensu”, kiedy ludzie stają się zbędni, a przyszłość budzi strach bądź w najlepszym wypadku odziera z nadziei, wymyślamy sobie lepszą przeszłość. Ale czy w ten sam sposób można zinterpretować np. wyniki referendum w Wielkiej Brytanii? Czy w chęci opuszczenia UE nie zawiera się silny element nostalgii – jak wszystkie nostalgie będący efektem naszej wyobraźni – za miłą, ucywilizowaną Anglią? Taką, jak ją opisywał Orwell, jako gentle way of living, nawet jeśli ojcowie i dziadkowie tych, którzy są podmiotami nostalgii, wówczas w Anglii nie żyli?

Zygmunt Bauman: Trafiłeś w sedno! Kryzysów namnożyło się dziś na kopy, a i z wszystkich szpalt gazetowych, głośników i ekranów leją się wieści o nowych, o jakich zaistnieniu jeszcze wczoraj niewielkie mieliśmy, jeśli w ogóle jakieś, pojęcie. Podejrzewam jednak, że za wszystkimi tymi kryzysami (a przynajmniej znaczną ich większością), czai się pewien meta-kryzys, z którego kiełkują one i się rozrastają; kryzys samego sposobu bycia-w-świecie, jaki władał nami (przynajmniej w naszej „nowoczesnej” części globu) of kilku ostatnich stuleci. Mam na myśli „życie ku przyszłości” – przyszłości lepszej niż teraźniejszość, która koniec końców jest tylko momentem stawania się przyszłości; przyszłości która nieuchronnie nadejdzie drogą utartą przez ludzki wprawdzie wysiłek i dokonania, ale wytyczoną zawczasu i nieodwołalnie przez spiżowe prawo postępu: ruchu od stanu mniej wygodnego do bardziej, od życia bardziej kłopotliwego do mniej zmartwień przysparzającego, od świata mniej ludzkim pragnieniom gościnnego do bardziej im przychylnego.

Otóż ta właśnie ufność w dobroczynność przyszłości stopniowo, lecz niebłaganie się dziś ulatnia. Nasi współcześni przekonali się już, i to wielokrotnie, na własnej skórze, że gorliwie wyczekiwana przyszłość z chwilą gdy się przeradza w teraźniejszość obdarza nas drobną tylko cząstką tego, czegożeśmy się radośnie spodziewali – a za to obficie raczy nas nowymi, przedtem nam nieznanymi bolączkami i troskami. A jeśli już o postępie mowa, to ze strachem raczej niż nadzieją się nam kojarzy: strachem przed własną ignorancją, niezaradnością, nieumiejętnością wspięcia się na poziom nowych wymagań i im sprostania – a więc przed pozostaniem w tyle i odtrąceniem, przed stratą w ciężkim trudzie nabytych kwalifikacji, poziomu życia i społecznej pozycji. Angelus Novus Paula Klee i Waltera Benjamina, jeszcze do niedawna popychany tyłem do przodu przez niedomagania przeszłości, dziś popychany jest przodem do tyłu koszmarem degeneracji i upadku, jaką groźna przyszłość zwiastuje. O ileż bardziej łatwe do zniesienia jawią się nam dalekie od doskonałości, ale przytulne, bo znane doznania przeszłości, niż strach budzące, bo nieznane i nieprzewidywalne odkrycia i wynalazki przyszłości!

Czy ucieczka do utopii wstecznej jest też porażką elit? Chodzi mi o dość prostą sprawę. Kiedyś, jeszcze wczoraj – wystarczy pomyśleć o Blairze, Clintonie, Prodim, albo o Havlu i Mazowieckim – elity polityczne były elitami między innymi dlatego, że miały wizje przyszłości i, przedstawiając te wizje, potrafiły zmobilizować elektorat. Elektorat z kolei nie był amorficzną masą, klientelą na rynku ofert politycznych, lecz miał swoje interesy i własne nadzieje na lepszą przyszłość. A elity pomagały w organizacji tych interesów, w ich przekształceniu w wolę polityczną. A dziś? W Ameryce wzrasta siła Trumpa; w Anglii jest Farage, we Francji Le Pen, w Polsce Kaczyński – ludzie, którzy mówią: interpretując wasze utajone myśli i uczucia, zgadzamy z waszą koncepcją tego, co dla was dobre. Nie chcemy was przekabacać, tylko dostarczyć wam tego, co sami chcecie. Innymi słowy, czy ucieczka do tożsamości i nostalgii oznacza potrzebę silnego wodza? I czy jest to klęska elit, czy też zmiana elit?

Ostatnie lata przyniosły jeśli nie zerwanie, to poważne nadwyrężenie komunikacji między polityczną elitą a hoi polloi. Ta pierwsza, w swym myśleniu (jeśli nie w czynach) coraz bardziej zglobalizowana, bo zmuszona do konfrontacji z eksterytorialnymi, nie poddającymi się jej zarządzaniu mocami zglobalizowanej planety, przejęta jest innymi sprawami niż te, co dręczą na co dzień ludzi, których interesy ma ona reprezentować; a też innym niż oni językiem ona przemawia. Nie łatwo te dwa języki poddają się wzajemnemu przekładowi. O ileż łatwiej sięgnąć do uczuć hoi polloi Trumpom, Borisom Johnsonom, Orbanom, Le Penom czy Kaczyńskim (ta lista z dnia na dzień rośnie, jak dotąd niepohamowanie!) – mającym tę przewagę, że wykładają kawa na ławę, rąbią prosto z mostu, opisy rzeczywistości przykrawają do pola widzenia i ram myślowych swych adresatów, przemilczając cokolwiek poza nie wykracza – a wszystko to w mowie, w jakiej ci adresaci po paru kuflach piwa dzielą się z kumplami swymi kłopotami, gniewem, jakie one budzą i nienawiścią do tych, których winą za nie obciążają, tym samym utwierdzając się nawzajem w swych wizjach świata…

Ale to tylko cząstka sprawy, i co więcej, ta mniej bodaj istotna. Druga część – znacznie istotniejsza – to fakt, że Trump i jemu podobni znajdują tak licznych i rosnących w liczbę wdzięcznych odbiorców.

Dlaczego tak wielu naszych współczesnych strzyże czujnie a w upojeniu uszami, gdy się do nich zwracają?

Tu wracamy poniekąd do pierwszego twojego pytania: nader ścisłe wszak pokrewieństwo łączy zagadnienia, jakich te dwa pytania dotyczą! Otóż odwrócenie się plecami do ortodoksyjnych autorytetów politycznych z wszystkimi ich nieodrodnymi przyległościami, a twarzą do demagogów wzywających do ich przepędzenia, uważam za spowodowane głównie, i to nie bez kozery, nawykowymi już doświadczeniami nieprawdomówności zastanych/odziedziczonych organów państwowej władzy i ogólnie rzecz biorąc niemożliwości polegania na ich słowie: z reguły jedno te organy obiecują, a czego innego dostarczają. Są więc podstawy po temu, by – jak to w demagogów zwyczaju czynić, ręce zacierając – przypisywać tę nieudolność skorumpowaniu, tchórzliwości, nieuctwu czy wręcz złej woli politycznej elity i jej (kto wie?) nikczemnym zamiarom. Wedle coraz bardziej rozpowszechnionych przekonań, zastana elita z tego czy innego powodu nie jest zdolna pójść za swym słowem. Wedle tychże przekonań, to demokracja (bo do takiej wszak kategorii układów politycznych ta elita sama się zalicza) nie zdała egzaminu i zdradziła swe powołanie. Jest niewydajna i niewydolna. Jest słaba – niezdolna do czynu. Krótko mówiąc, jest do chrzanu: i fakt, że usadza w urzędach państwowych podobnych ślamazar i niezgułów, jest tego koronnym dowodem.

A więc, jak i w wielu innych sprawach, wracamy do mętnych, a przez upływ czasu podkolorowanych wspomnień. W tym przypadku – do postaci mocarnego wodza i jego głównego waloru: rządów silnej ręki. Do takiej władzy, co to zrobi, co obieca i weźmie odpowiedzialność za skutki na swoje barki, zdejmując ją z naszych. Wracaj zatem, wodzu! Wszystko ci i tobie podobnym zapomniane; a jeśli nie zapomniane, to wybaczone. Powiedziałby Nietzsche: a kysz Apollo z twym nieszczęsnym upodobaniem do harmonii różnorodności; wracaj z wygnania Dionizosie na czele tabunu łaknącego stąpania noga w nogę!.

Lekceważyć czy pogardą zbywać to zjawisko możemy tylko na własną, a także zarówno świadomych jak i mimowolnych aktorów dramatu zgubę. Nie jest ono bowiem wytworem marginesu pomyleńców (o byciu skutkiem przyrodzonych wad demokracji już nie wspominając), ale przewidywalnym i niemal niemożliwym do zapobieżenia następstwem po wielekroć przeze mnie sygnalizowanego rozwodu między mocą a polityką: konfrontacji zglobalizowanej mocy, wyzwolonej spod politycznej kontroli, z po dawnemu zlokalizowanej polityki, cierpiącej na chroniczny niedobór mocy…

Były włoski minister Tremonti powiedział kiedyś na wiecu: „jesteśmy ludźmi, którzy rzadko czytają książki”. On akurat czyta i pisze książki. Pytanie zatem: dlaczego ignorancja stała się wartością?

Kiedyś (do względnie niedawna) znaczna a niepisząca większość ludzi czytała to, co inni czytający pisali. Ten podział pracy został, dzięki Facebookowi, Twitterowi czy im podobnym, zniesiony – a to przy pomocy prostego w gruncie rzeczy zabiegu: gwałtownego obniżenia poprzeczki w skokach do pisania i publikowania. Nie jest to posunięcie o negatywnych tylko skutkach: miliony mają dziś dzięki niemu niezagrodzony, niestrzeżony, bezpośredni i znikomego wysiłku wymagający dostęp do wytwarzania i dostarczania innym materiałów do czytania. Ale za to, w transakcji wiązanej, pisanie przestało zakładać konieczność czytania: człek dziś piszący nie ma na czytanie czasu ani, co ważniejsze, nie poczuwa się do bezwzględnej potrzeby czytania. Jak w słowach, które rosyjski osiemnastowieczny poeta Fonwizin włożył w usta bohatera swej sztuki przezwanego przezeń Niedorostkiem, który – pytany czy czytał to i owo – odpowiedział: „Ja nie czytuję, ja sam się drukuję”… Teraz wszyscy możemy (choć Bogu dzięki nie wszyscy jeszcze jak dotąd chcemy) stać się Fonwizinowymi „niedorostkami”. Tremonti (słusznie czy zbyt pochopnie) oskarżył Włochów o nieczytanie książek; ale czyżby nie zauważył, iż równolegle do upadku czytelnictwa książek liczba Włochów piszących i publikujących wzrosła tysiąc- lub może i milion-krotnie?

To chyba nieprawda że, jak powiadasz, „ignorancja stała się wartością”. Prawdą jest natomiast, że przestała być zawadą w dążeniu do rozgłosu, sławy i schlebienia swej próżności (a w rojeniach wielu także i w dążeniu do przyziemnych zysków, jakie się z nimi wiążą lub związać mogą). Pokłosiem najczęściej omawianym i opłakiwanym jest gwałt dokonywany codziennie, masowo i bezkarnie na języku do niedawna uznawanym za znamię kultury – na jego ortografii, składni i stylu.

Zauważa się często, że wulgaryzacja języka pociąga za sobą zubożenie myśli, a ta znów odbija się ujemnie na kształcie osobowości, stylu życia i międzyludzkich stosunków. Mniej jednak często, a niesłusznie, dostrzega się i wyciąga na powierzchnię inny jeszcze skutek, w moim mniemaniu bardziej jeszcze naganny i alarmujący, bo potencjalnie patogenny dla standardów moralnych: upadek odpowiedzialności za słowo – a w jego wyniku wątlenie kultury życia publicznego pospołu z szansami toczących się w tym życiu debat na wzajemne zrozumienie, nie mówiąc już o porozumieniu. Legalizacja grubiańskiego, gruboskórnego i obelżywego języka stwarza nieustającą pokusę zastępowania dogadywania się wzajemnym się dobijaniem – czy wręcz zaniechania argumentacji nastawionej na przekonywanie i nawrócenie rozmówcy na własną wiarę. Wypadły z łask prozelityzm ląduje na śmietnisku zbankrutowanych strategii. Bo przecież od nawróconego przeciwnika zalatuje własną porażką bardziej niż triumfem! Czai się w akcie nawrócenia ryzyko postrzegania wroga nie jako upadłego raz na zawsze stworu nie do zbawienia, ale osoby zabłąkanej wprawdzie, lecz nadającej się do naprawy – a przeto potrzebującej argumentów (na które ulegającego pokusie nie stać), a nie obelg (których ulegający pokusie ma nieograniczany zapas, rosnący w miarę tej pokusie ulegania). Obniżenie wspomnianej uprzednio poprzeczki sprawia, że posiadanie pełnej obelg (i obelg tyko) skrzynki narzędziowej jest dostateczną przepustką do areny publicznej; a ostateczną tegoż konsekwencją jest przeniesienie nawrócenia przeciwnika z kategorii zwycięstwa do kategorii porażki, zaś chęci owego nawrócenia z kategorii wierności sprawie do jej zdrady.

Wynik referendum w Wielkiej Brytanii oznacza też, ze sławetne lobbies nie zawsze wygrywają. Czy to też porażka elit, w tym sensie elit finansów, informacji itd.? A może jednak młodsi ludzie tych elit się nie boją….

„Lobbies” dla konszachtów w kuluarach parlamentów i gabinetach ministerialnych były stworzone i tam czuły się i były chez soi, i wraz z parlamentami tracąc zęby i moc ustalania przebiegu zdarzeń, nadwyrężają swą rację bytu. Tradycyjne „lobbies” podążały tam, gdzie posyłali je najmujący je mocodawcy – czyli tam, gdzie faktycznie lub domyślnie mieściła się moc decydowania w kwestiach dla ich mocodawców istotnych (zyskownych lub grożących skurczeniem zysków). W momentach, gdy owa moc wędruje na place miejskie i ulice, lobbies dla zachowania racji bytu muszą tamże za mocą podążyć.

I czy tak już się nie dzieje? Wiele wskazuje na to, że uwaga ich najemców, zdalnie lobbystami zawiadujących, ogniskuje się coraz bardziej na kupnie łask, przychylności, kumoterstwa lub uległości rozgłośni radiowych i telewizyjnych, opiniotwórczej prasy, i w coraz większym stopniu internetowych portali blogowych. Elity finansowe są od porażek ubezpieczone; stać je na to, by się do nowego układu sił dostosować i wymieniać ekipy najemnych speców zależnie of fluktuacji układu sił i wpływów.

Wywiad wydrukowany na łamach „La Repubblica” w czerwcu 2016 roku.

Alleged Cover-Up of Iranian Involvement in AMIA Bombing

Barney Breen-Portnoy

Former Argentine President Cristina Fernandez de Kirchner. Photo: Wikimedia Commons.

“The wall of impunity is being breached,” an Argentinian affairs commentator told The Algemeiner on Monday following the news that an Argentine court had reopened an investigation into former President Cristina Fernandez de Kirchner and the alleged cover-up of Iran’s involvement in the July 1994 bombing at a Jewish community center in Buenos Aires in which 85 people were killed.

“Kirchner and her associates are no longer untouchable,” Eamonn McDonagh said. “And this move is important because this will be the first time that Nisman’s allegation against the previous government will be investigated.”

McDonagh was referring to federal prosecutor Alberto Nisman, who was found dead — with a gunshot wound to the head — under suspicious circumstances at his Buenos Aires home in January 2015, just days after he accused Kirchner and then-Foreign Minister Hector Timerman — among other government officials – of making a secret agreement with Iran to absolve the Tehran regime of responsibility for the attack at the Asociacion Mutual Israelita Argentina building in exchange for trade concessions.

McDonagh is among those who believe Nisman was silenced by those he was investigating (it has never been officially ruled whether Nisman’s death was the result of murder or suicide).

“If Nisman hadn’t been on to something, they would not have killed him,” McDonagh said.

Kirchner, who left office in December 2015, is already facing corruption charges in a number of other cases. However, McDonagh said, “the Iran deal — and by implication having Nisman whacked — are another level of evil-doing altogether.”

The only thing that could stop the investigation now would be an appeal to the Supreme Court. But, McDonagh said, “I don’t see the Supreme Court even being willing to hear such an appeal and if it did there’s no way it’s going to go, ‘Hey, we don’t think that the accusations made by a deceased fiscal general four days before he was found with a bullet in his head should be investigated.’”

However, McDonagh cautioned, “In Argentina, we never get the full truth on anything, so I doubt if this will be an exception. Judge Ariel Lijo’s name came out of the draw to lead the investigation, but another federal judge, Claudio Bonadio, might seek to have it assigned to him because he’s investigating former Foreign Minister Timerman on closely-related treason charges. He’d be a more energetic investigator than Lijo.”

“Even if Lijo keeps the case, he won’t be able to avoid ordering the 50 or so investigative measures requested by Nisman nearly two years ago and never carried out,” McDonagh went on to say. “These including tracing the movements of cell phones belonging to the accused and checking the calls between them, also checking their movements in and out of the country, their tax records, etc. If he’s feeling brave, he may even call Kirchner to testify. And the results of these measures will leak in due course.”

Cywilizowani barbarzyńcy i niespodziewani przyjaciele

Forest Rain
Tłumaczenie: Andrzej Koraszewski

Brytyjski Mandat Palestyński, Tel Awiw:
Z sercem w gardle dwunastoletnia żydowska dziewczynka biegnie ulicą. Walczy o życie. Ogląda się. Strach ściska jej żołądek, widzi bandę Arabów, która jest coraz bliżej, w ostrym słońcu błyszczą noże w ich dłoniach.
Jeśli ją dopadną, zabiją.

Dla nich to gra, Sport. Dla niej stawką jest życie.
Słyszy śmiech, rzuca okiem. Na dachu domu są brytyjscy żołnierze.

Przez moment ma nadzieję, że przyjdą jej z pomocą. Mogą ich zatrzymać. Mogą ją uratować!

W koszmarnym przerażeniu zdaje sobie sprawę, że brytyjscy żołnierze śmieją się z NIEJ. Zakładają się, czy żydowska dziewczynka umknie przed śmiercią.

Nadzieja znika równie szybko jak się pojawiła.

Biegnie dalej, serce podchodzi jej do gardła, nogi zaczynają się uginać. Nagle otwierają się drzwi mijanego domu, wyciągnięta ręka wciąga ją do środka.

Arabska kobieta pochyla się nad nią i gestem nakazuje jej milczenie. Gwałtownie popycha ją na tyły swojego domu.

Czego ona chce? Dopiero po chwili dziewczynka zaczyna rozumieć, że kobieta chce ją wypuścić tylnymi drzwiami. Arabska kobieta dała jej szansę ucieczki i dalszego życia.

Żyję dziś, ponieważ tamta arabska kobieta uratowała życie mojej babki.

Dwunastoletnia dziewczynka dorosła i została moją babką. Moja żydowska palestyńska babka miała izraelską córkę. Arabska kobieta była również Palestynką. W tamtych czasach Żydów i Arabów mieszkających w ziemi Syjonu nazywano Palestyńczykami. Ta ziemia została przemianowana przez obce okupujące mocarstwo, żeby zatrzeć jej dziedzictwo jako domu żydowskiego narodu, równocześnie Żydom w Europie mówiono „wynoście się do Palestyny”. Wszyscy wiedzieli, że Palestyna to ziemia Syjonu, ziemia Izraela, dom żydowskiego narodu.

Arabska kobieta, która uratowała życie mojej babki była bohaterką. To ona, a nie brytyjscy żołnierze uratowała moją babkę przed morderczym motłochem arabskich wyrostków. Widziała zbliżający się dramat, rozumiała jego przeraźliwe konsekwencje, podjęła moralną decyzję, ryzykując swoim życiem. Żołnierze również widzieli grozę sytuacji i rozumieli jakie będą konsekwencje. Ich reakcją był śmiech.

O, jakże byli cywilizowani…

Przeskoczmy o dziesięciolecia, jest rok 2016, Rada Bezpieczeństwa ONZ. Głosują przedstawiciele świata, deklarują, że biblijny Izrael, Judea i Samaria, Golan, żydowska Jerozolima to okupowane terytoria palestyńskie. Mówią, że żydowska obecność jest tu nielegalna. Izraelskie miasta, święte miejsca Zachodnia Ściana na Wzgórzu Świątynnym w samym sercu Jerozolimy to „nielegalne osiedla”. Nagle to wszystko, co przez tysiące lat wiązało Żydów z ziemią Syjonu, miejsca, które były inspiracją dla świata, nie ma nic wspólnego z Żydami, a Izraelczycy nie mają tam prawa być.

Jeden za drugim przedstawiciele świata głosowali za wymazaniem izraelskiego dziedzictwa z podręczników historii, wiedząc co to oznacza dla izraelskiej teraźniejszości i przyszłości.

Oczy Izraela spoczęły na przedstawicielce Ameryki. Ameryka wiele razy stawała po stronie prawdy, kiedy reszta świata błądziła. Ameryka, której założyciele deklarowali że jest ziemią Nowego Syjonu, nie pozwoliłaby reszcie świata deklarować, że Syjon nigdy nie istniał… chyba, że…?

Wojny przeciwko Izraelowi, podjęte i przegrane, nie mogły oddzielić Żydów od Syjonu.

Taktyka terroru, która miała wypchnąć Żydów z tej ziemi zmusiła żydowski naród, by trzymał się jeszcze mocniej swojej jedynej ojczyzny.

Pół świata dalej, w zaciszu w zaciszu pięknej sali, narody świata obwieściły zwycięstwo tych, którzy chcą usunąć Izrael z ziemi Syjonu.

Śmiali się radośnie. Publiczność klaskała z Schadenfreude. Historia nie ma znaczenia, dowody naukowe można zignorować, międzynarodowe prawo się nie liczy. Mamy ich, tych Żydów, ale fajnie. Zabawa, sport, powód do oklasków.

Jakże cywilizowany świat.

Są tu jeszcze Egipcjanie. Początkowo byli przekonani, że przedstawienie tej rezolucji w ONZ to dobry pomysł. Kiedy zorientowali się, jakie szkody wyrządziłoby to Izraelowi, wycofali rezolucję.

Wtedy Amerykanie znaleźli inny sposób, by zapewnić, że projekt rezolucji zostanie przedstawiony i przegłosowany. Egipcjanie zostali wtajemniczeni w amerykańską zdradę Izraela i nie chcieli mieć z nią nic wspólnego.

Aczkolwiek w Izraelu postanowiono nie ujawniać szczegółów amerykańskiego spisku, Egipcjanie szybko puścili w prasie informację, wysyłając Izraelowi sygnał: „chcemy pokoju, a nie waszego zniszczenia. chcemy pomóc, a nie szkodzić.”

Patrząc na rozwój sytuacji pozostaję z pytaniem – kto tu jest cywilizowany, a kto jest barbarzyńcą?

Mamy postęp, ale świat się nie zmienił. Czasem najbardziej „cywilizowani” ludzie i najbardziej „cywilizowane” narody okazują się najbardziej bestialskie i do dziś dnia wielu uważa, że „złapać Żyda” to doskonała zabawa.

Narodowi żydowskiemu nigdy nie wolno polegać na łasce “cywilizowanych”. Nie ma nikogo, na kogo możemy liczyć w sprawach bezpieczeństwa, musimy liczyć tylko na siebie.

Na tym polu liczą się czyny, a nie słowa. Ważny jest charakter, kręgosłup moralny, a nie tytuły, deklaracje czy przyjaźń. Czasami prawdziwa przyjaźń ujawnia się w niespodziewanych miejscach. Czasem ktoś wyrwie cię śmierci z paszczy, lub przynajmniej będzie próbował.

Od Redakcji:
Ostatecznie osławiona rezolucja Rady Bezpieczeńśtwa ONZ nr 2334 została przedstawiona przez Nową Zelandię i kilka innych państw. Nie, nie wszyscy w Nowej Zelandii są dumni z działania swojego rządu. Perry Trotter, fotograf i kompozytor z Nowej Zelandii, twórca słynnej wystawy Shadows of Shoah, wyjaśnia, dlaczego ta decyzja wywołuje w nim uczucie wstydu.

Initial IDF probe says soldiers shot at terrorist, countering earlier report of hesitation

JUDAH ARI GROSS AND TIMES OF ISRAEL STAFF

Cadets deny allegation they failed to respond to truck-ramming attacker, reject connection to Elor Azaria case

The scene of a truck-ramming attack in the Armon Hanatziv neighborhood of East Jerusalem on January 8, 2016. (Luke Tress/Times of Israel)

A number of Israeli soldiers present at the truck-ramming terror attack in Jerusalem on Sunday shot at the terrorist within seconds of the attack starting, an initial IDF inquiry revealed, contradicting claims made by a guide who opened fire himself that the troops hesitated to respond or entirely failed to do so.

The probe also revealed that a group of soldiers, mainly IDF cadets, seen running from the scene were ordered to seek cover by an officer as the shooting began. Video footage from the attack, in which four soldiers — three cadets and one lieutenant — were killed and 16 were injured, showed members of the group scrambling to run away which sparked criticism for alleged failure to respond.

Earlier, the head of the IDF officers’ training school said that “at least two” of his cadets shot at the terrorist.

Col. Yaniv Alaluf, who commands the officers’ training course, visited the scene to conduct a preliminary investigation into the attack and the soldiers’ response.
DF spokesman Moti Almoz said, according to Israel Radio there was no indication and no reports that the soldiers hesitated to shoot for fear of what has been dubbed the “Elor Azaria effect,” a reference to the recent conviction for manslaughter of the IDF soldier who shot dead a wounded and incapacitated Palestinian attacker in Hebron last march. The assailant and an accomplice had earlier stabbed another soldier, wounding him lightly.

Following the attack, the army released a video of one of the two cadets who opened fire at the terrorist, detailing how he responded to the truck-ramming. The soldier, who serves in an intelligence unit, speaks with his back to the camera and could only be identified by his first initial, T., due to the sensitive nature of his position.

A composite image of the four Israeli soldiers killed on January 8, 2017 in a truck-ramming terror attack in Jerusalem. From left, IDF Lieutenant Yael Yekutiel, IDF Cadet Shir Hajaj, IDF Cadet Shira Tzur, IDF Cadet Erez Orbach. (Handout photos IDF Spokesperson)

“First we thought it was an accident, but when the driver didn’t stop, we understood that it was a terror attack,” he said.

“We ran to the truck. I loaded a magazine, cocked my gun and fired at the attacker,” T. said.
Alaluf’s initial findings show that, in addition to T., at least one other soldier had opened fire at the attacker “from a close distance,” and it was possible that more soldiers had done the same, an army spokesperson said.

Another cadet rejected any allegation that her colleagues were scared to respond, writing on social media that “there is absolutely no connection to Elor Azaria,” according to Channel 2.

“No one should dare compare between a semi-trailer going 100 kilometers an hour and an incapacitated, supine terrorist. No one was afraid to shoot, people were afraid of being run over by a terrorist…with murder in his eyes,” she wrote, imploring that people “please stop listening to sources who don’t verify and post nonsense.”

Eitan Rund, a civilian tour guide who was with the soldiers and shot at the terrorist, said he felt the troops “hesitated” during the attack and blamed the Azaria case for their delay in responding.

“I’m a tour guide, I was supposed to be guiding groups of youths. We didn’t even manage to say hello before it all happened. I don’t understand why 40 soldiers who were there did not shoot,” said Rund.

Rund, who was lightly injured in the attack, specifically referred to the case of Azaria as a possible reason behind the troops not grabbing their weapons right away, presumably from fear that they too could one day face a military tribunal.

The driver of the vehicle was shot by both the soldiers and by Rund, police said. He died of his wounds.

Security camera footage of the incident shows chaos as soldiers scramble for cover and run away while the driver tries to reverse back into them. However, some soldiers can be seen rushing the truck.

The soldiers were part of a group of 300 noncombat cadets in an officers’ training course that was in Jerusalem as part of a cultural tour with the army, an IDF spokesperson said.

The terrorist, later identified as Fadi al-Qunbar from East Jerusalem, rammed his truck into the soldiers as they got off a bus at a promenade in the Armon Hanatziv neighborhood of Jerusalem