Archive | February 2017

Dutch Jewish wedding film from 1939 shines light on doomed community

Dutch Jewish wedding film from 1939 shines light on doomed community

Cnaan Liphshiz


The Boas-Pais family, who perished in the Holocaust, in front of their home in the Frisian city of Harlingen, the Netherlands, before World War II. (Courtesy of the Annehuis ter Harlingen)The Boas-Pais family, who perished in the Holocaust, in front of their home in the Frisian city of Harlingen, the Netherlands, before World War II. (Courtesy of the Annehuis ter Harlingen)

AMSTERDAM (JTA) — The Jews of Friesland, a region in the northern Netherlands, are not known for stories with happy endings.

During the Holocaust, Friesland’s vibrant Jewish community was forever obliterated, including its endemic customs and distinct Yiddish dialect. It is one of the starkest examples of how the Holocaust decimated and irreparably changed Dutch Jewry.

That’s why the recent surfacing of a unique film from 1939 showing the wedding of a Frisian Jewish couple who escaped the genocide is generating remarkable reactions from local media and Dutch state historians here over the past week.

The film is the only known footage of Frisian Jewish life from before the Holocaust. Its discovery comes amid a wave of popular interest in the Holocaust in the Netherlands, including in films and series with record ratings and in the construction of monuments – most recently with the opening last year of the National Holocaust Museum in Amsterdam.

The silent, black-and-white film was the subject of a special aired last week in prime time by the region’s public broadcaster, Omrop Fryslân. All the region’s main dailies reported on it, as did some national publications — including the Netherlands’ main television guide. Placed on YouTube by the Frisian Film Archive on Jan. 25, it received thousands of hits, becoming the archive’s second-most-watched video over the past two years.

The couple’s children handed it over this month to the Frisian Film Archive after finding it in their late mother’s suitcase in 2008. They had hung onto it for nearly a decade to “come to terms with it,” Andre Boers, one of the couple’s three children, told JTA on Tuesday.

The seven-minute film posted online last week — excerpted from longer footage — shows the bride, Mimi Dwinger, wearing a form-fitting satin wedding dress and riding a horse-drawn carriage with her fiancé, Barend Boers. It’s a sunny spring day and the couple is headed from Leeuwarden City Hall to the local synagogue.

As elegantly dressed women and men wearing top hats stream into the synagogue, other locals from the Jewish quarter of this poor, provincial city gather around the entrance for a better view of what seems to be an unusually opulent affair.

Inside the synagogue, which seems full to capacity with wedding guests, the region’s chief rabbi, Abraham Salomon Levisson, officiates. He’s wearing the black hexagonal hat favored by Sephardic rabbis — an influence brought to Holland by Portuguese Jews. Smiling, Boers signs the ketubah, the religious marriage contract.

The ring is too small for a comfortable fit. Boers flashes an amused smile at the camera as Dwinger quickly licks her finger to make it easier to slip on the jewelry. Touchingly, Boers holds up her veil while she does this.

The newlywed couple appears relaxed at the reception held at the local Jewish kosher hotel, The German Eagle. The guests chat and, after a few glasses of advocaat — Dutch eggnog — they giggle at the cameraman. The excerpt — the full footage was given on loan to the archive earlier this month — ends with Boers gently kissing his wife on the forehead.

 

Nothing about the film suggests that the people featured in it had any idea their world was coming to an end.

Just a year after filming, the people in the movie would come under the Nazi occupation that decimated the Frisian Jewish community, along with 75 percent of Dutch Jews — the highest death rate in occupied Western Europe.

For example, the body of the congregation’s rabbi, Levisson, was found in 1945 inside a German cattle car that was full of dead or dying Jews when the advancing Russian army encountered it in Eastern Europe.

The bride’s father, Moses, was arrested and sent to the death camps in 1943. Fewer than 10 members of his extended family of about 100 survived the war, according to Andre Boers.

Though the Jews in the film appear relaxed, Frisian Jews did have an inkling of the storm heading their way, according to Hans Groeneweg, a historian at the Frisian Resistance Museum, a state-funded institution entrusted with documenting the occupation years.

“The bride you see smiling in that film, she’s a woman running for her life,” he told the Frisian Broadcasting Authority in a 25-minute round table discussion that aired Jan. 25. Levisson was especially aware of the danger, as he had been helping settle in the Netherlands refugees from neighboring Nazi Germany for years.

While few of their relatives and guests survived, the lovebirds plotted the escape that saw them survive against all odds.

They escaped the Netherlands in 1942, through France and Spain to Jamaica. Boers enlisted to fight with the Allies, while his wife volunteered to work for the British War Office. Boers participated in the liberation of the Netherlands in 1944 as part of a Dutch brigade that fought embedded within the Canadian army.

A memorial cobblestone in Harlingen that reads: Here lived Pitje Polak-de Vries, born 1872, deported 1943 to Westerbork, murdered 3/201943. (Cnaan Liphshiz)A memorial cobblestone in Harlingen that reads: Here lived Pitje Polak-de Vries, born 1872, deported 1943 to Westerbork, murdered 3/201943. (Cnaan Liphshiz)

The couple returned to the liberated Netherlands. Boers died in 1979 at 69. His widow, Mimi, passed away nine years ago at 90. Her three children now live in Amsterdam and Israel. The Frisian Film Archive learned of the film’s existence after the family offered to give the 16mm footage to the archive on loan.

“For decades we’ve been looking for footage from the Jewish community before the war, and now here it is,” Syds Wiersma, an archivist for the Frisian Film Archive, told the regional broadcaster last week.

The film’s appeal, according to Groeneweg, the resistance museum historian, isn’t just its rarity.

“It offers hope — hope that not all the people in that film died in the camps, that a few managed to escape, after all,” he said.

But for Andre Boers, Mimi and Barend’s middle child, who is living in Israel, the film has a far more personal significance. Before the family found it, he had not seen moving images of many of the relatives featured.

It’s a “highly emotional opportunity to see my grandparents, great-grandmother, uncles, aunties and many others just a few years before most of them were murdered by the Nazis,” he wrote last week on Facebook.


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 


Dyplomacja strachu

Dyplomacja strachu, ambasada USA i jak Trump powinien odpowiedzieć na groźby palestyńskie

Elder of Ziyon
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska


Ponad dziesięć lat temu napisałem artykuł pod tytułem The Diplomacy of Fear [Dyplomacja strachu]:

Przez dziesięciolecia świat arabski szczególnie, a świat muzułmański ogólnie, używał gróźb jako głównego nacisku, by nagiąć Zachód do swojej woli. Groźby zazwyczaj nie są bezpośrednie; większość przyjmuje postać “jeśli nie zrobicie tego, co chcemy, ulica arabska wybuchnie” lub “terroryści będą mieli wymówkę”. Innymi słowy, jeśli arabskie zbirokracje nie dostaną tego, czego chcą od Zachodu, to będą bezsilne i nie potrafią powstrzymać irracjonalnych sił w swoich granicach przed zaszkodzeniem interesom Zachodu.

 

Dałem wiele przykładów, jeden już z 1877 r.:

Od rozpoczęcia wojny między Rosją a Turcją świat kilkakrotnie zaskakiwało oświadczenie, że “Flaga proroka” zostanie lada moment rozwinięta na ulicach Stambułu. Takie wydarzenie, jeśli zdarzyłoby się (niech Bóg broni) ogłosiłoby krucjatę, w której wszyscy prawdziwi muzułmanie mieliby obowiązek aktywnie uczestniczyć i walczyć przeciwko chrześcijaństwu we wszystkich częściach świata.   Mogą być w Indiach, Arabii, Egipcie lub gdziekolwiek indziej ich rozrzucona rasa znalazła dom; podniesienie zielonego sztandaru jest wezwaniem, którego nikomu nie wolno nie posłuchać bez, jak to stanowi Koran, poświęcenia wszystkich nadziei na raj.
Ten przerażający apel do wszystkich najgorszych pasji rasy wschodniej wisi jak groźba nad światem mahometańskim; a jeśli słowo zostanie raz wypowiedziane i przerażająca flaga rozwinięta, nie wiadomo do jakich krwawych ekscesów może to doprowadzić entuzjastyczny naród.

A także brytyjską odmowę uratowania życia 20 tysiącom Żydów w 1939 r.:

Dokumenty pokazują, że to posuniecie zdenerwuje opinię arabską, Wielka Brytania postanowiła zatem porzucić uchodźców żydowskich swojemu losowi.

“Rząd Jego Królewskiej Mości zapytał przedstawicieli Jego Królewskiej Mości w Kairze, Bagdadzie i w Dżudda, czy na tyle, na ile są w stanie osądzić, uczucia w Egipcie, Iraku i Arabii Saudyjskiej przeciwko przyjęciu, powiedzmy, 5 tysięcy dzieci żydowskich do adopcji… będą tak silne, że doprowadzą do odmowy wysłania przedstawicieli na rozmowy w Londynie. Wszystkie trzy odpowiedzi było stanowczo przeciwne propozycji, która nie jest kontynuowana” – stwierdza raport Foreign Office.

I dzieje się to także dzisiaj – w sprawie ambasady USA w Jerozolimie.

Autonomia Palestyńska (AP) mówi Zachodowi, że cały świat arabski wybuchnie przemocą, chociaż ambasada po zachodniej stronie Zielonej Linii nie zmienia niczego. I choć samych Palestyńczyków niezbyt to obchodzi.

Gazeta “Jerusalem Post” zapytała Arabów w stolicy, co sądzą o tym posunięciu:

Sonda wśród Palestyńczyków przed Brama Damasceńską na Starym Mieście pokazała  w środę całkowitą obojętność.

Ponad dwudziestu przechodniów arabskich, którzy wchodzili i wychodzili przez kiedyś wybuchowe wejście do Jerozolimy, albo mówili, że nie byli świadomi takiej propozycji, albo po prostu nie obchodziło ich to.

Zapytany o reakcję na możliwe przeniesienie [ambasady USA], Hasan, Palestyńczyk w wieku około 60 lat, który poprosił o niepublikowanie jego nazwiska, odpowiedział: “Nie ma to dla mnie znaczenia. Dlaczego ma mnie obchodzić, gdzie mieści się ambasada USA? To ani trochę nie zmienia mojego życia”. 

Fadi Kiswane, 18 lat, który siedział z kilkoma przyjaciółmi na kamiennych schodach przed historyczną bramą, powiedział, że nie wie, gdzie obecnie jest ambasada.

“Ambasada USA jest w Tel Awiwie?” zapytał z autentycznym niedowierzaniem. “I chcą przenieść się do Jerozolimy? No to co?”

Ubrana w szkarłatny hidżab Marrah Sofian, która uczy się na sekretarkę w pobliskiej szkole zawodowej, także powiedziała, że nie wiedziała, gdzie mieści się ambasada ani że trwa dyskusja o przeniesieniu jej do Jerozolimy: „To dla mnie nowa wiadomość. Nie rozumiem jednak, dlaczego ma to znaczenie. Nie sądzę, by większość mieszkańców wschodniej Jerozolimy wiedziała lub dbała o to”. 

Krzepki taksówkarz palestyński w wieku około 40 lat, który odmówił podania nazwiska, zbył pytanie jako “głupie”.  Powiedział zirytowany: „Nie marnujcie mojego czasu na tak nieważne rzeczy. Mam lepsze rzeczy do przemyślenia”.

To jest problem dla AP. Kiedy więc mówią Zachodowi, że Arabowie oszaleją, w istocie podżegają Arabów, by to właśnie zrobili:

W piątek sprawa była głównym tematem kazań religijnych ma całym Zachodnim Brzegu, z kierownictwem Autonomii Palestyńskiej instruującym meczety będące pod jego kontrolą, by skupiły się na tej sprawie, poinformowało radio Izraela. 

Oficjalna telewizja palestyńska nadaje także fragmenty wielu kazań, w których duchowni wzywają wiernych, by obudzili się w obliczu tego niebezpieczeństwa. Jeden z nich ostrzegł, że relokacja ambasady będzie atakiem na wiarę muzułmańską i będzie sprzeczna z historią. Inny powiedział, że jest to zamach na święte miejsca islamu i na meczet Al-Aksa w Jerozolimie.

AP poinstruowała także przywódców Jordanii, by wzmocnili swoje groźby i minister informacji Jordanii z przyjemnością ich usłuchał:

Rzecznik rządu Jordanii ostrzegł w czwartek przed „katastrofalnymi” konsekwencjami, jeśli prezydent-elekt Donald Trump dotrzyma obietnicy złożonej podczas kampanii, by przenieść ambasadę USA w Izraelu do będącej przedmiotem sporu Jerozolimy.

Taki krok może wpłynąć na stosunki między USA i regionalnymi sojusznikami, włącznie z Jordanią, powiedział Associated Press minister informacji Jordanii, Mohammed Momani, po raz pierwszy publicznie poruszając tę kwestię.

Przeniesienie ambasady byłoby “nieprzekraczalną linią graniczną” dla Jordanii i “rozjuszyłoby ulice islamskie i arabskie” oraz służyło jako “dar dla ekstremistów”, powiedział dodając, że Jordania użyje wszystkich możliwych środków politycznych i dyplomatycznych, by próbować zapobiec takiej decyzji.

Czy cokolwiek z tego opiera się na faktach? Oczywiście, że nie. Ulica arabska nie wybuchłaby z tego powodu – chyba, że będzie podżegana przez tych samych ludzi, którzy “ostrzegają” Zachód przed “spontanicznym” gniewem tejże ulicy.

Ale John Kerry radośnie papuguje groźby Saeba Erekata o wybuchu “chaosu, bezprawia i ekstremizmu”:

Przeniesienie ambasady USA w Izraelu do Jerozolimy spowodowałoby “eksplozję” w regionie i miało szkodliwy skutek na stosunki Izraela z Jordanią i Egiptem, powiedział w weekend ustępujący sekretarz stanu USA, John Kerry.

W wywiadzie dla CBS News w piątek Kerry powiedział, że przeniesienie ambasady obiecane przez prezydenta-elekta Donalda Trumpa, spowodowałoby “eksplozję, absolutną eksplozję w regionie, nie tylko na Zachodnim Brzegu, a może także w samym Izraelu, ale w całym regionie”.

Miałoby także “głęboki wpływ na gotowość Jordanii i Egiptu do możliwości takiego wsparcia i stosunków z Izraelem, jakie mają dzisiaj” – ostrzegł.

Świat arabski jest przyzwyczajony do straszenia Zachodu “ulicą arabską”. Zbyt wielu ludzi Zachodu było gotowych rzucać Izrael wilkom na pożarcie zamiast zastanowić się, czy te groźby mają jakieś oparcie w rzeczywistości.

W tym wypadku widzimy bezpośrednie podżeganie ludzi, których inaczej sprawa w ogóle nie obchodziłaby. Ustąpienie przed tymi “groźbami” jest absolutnie najgorszą rzeczą, jaką można zrobić, ponieważ zachęca despotów do dalszego używania takich gróźb raz za razem.

Istnieje jednak rozwiązanie dla tych nieustannych gróźb Abbasa i Erekata. 

Donald Trump powinien wezwać Erekata do swojego gabinetu – Erekat już niezmiernie pragnie z nim porozmawiać. I powinien powiedzieć:

Wie pan równie dobrze jak ja, że USA mają wszelkie legalne i moralne prawo przeniesienia ambasady do Jerozolimy i że w najmniejszym stopniu nie wpływa to na szanse pokoju. Twierdzi pan jednak, że pańscy ludzie nie potrafią powstrzymać się przed przemocą, jeśli USA zrobią coś, do czego mamy pełne prawo. I sugeruje pan, że nie potraficie powstrzymać tej nieuniknionej przemocy.

Jeśli tak jest, to przyznajecie sami, że wasi ludzie nie są wystarczająco dojrzali, by dotrzymać planu pokojowego lub samodzielnie kierować państwem. Każda przemoc tego typu o lata opóźni waszą sprawę.

Jeśli w rzeczywistości, jak na to wskazują doniesienia, wasi przywódcy sami podżegają do przemocy jako środka nacisku na mnie, nie reaguję dobrze na takie groźby. Uważam pana i Mahmouda Abbasa za osobiście odpowiedzialnych za każdy zamach terrorystyczny, jaki zdarzy się, kiedy wasze media, wasze meczety i wasze podręczniki popierają nienawiść i terror. A w tym wypadku dowody, że wasi przywódcy próbują podżegać waszą ludność przeciwko rządowi USA, są całkiem przekonujące.

 

Jestem negocjatorem. Lubię zawierać porozumienia. Grożenie mi twierdzeniami, że wasza ludność jest irracjonalna, jest taktyką negocjacyjną. Rozumiem to. Proszę jednak pamiętać, że to działa na obie strony.

 

Macie wybór. Możecie kontynuować działanie tak, jak gdyby wasz lud nie był w stanie zachowywać się jak istoty ludzkie, albo możecie działać tak, jak gdyby wasz lud był istotami ludzkimi z odpowiedzialnością za swoje czyny. Jeśli będziecie nadal udawali i podpuszczali swoją ludność, by zachowywała się jak zwierzęta, to wasze miejsce jest  w zoo, nie zaś we własnym państwie. Jeśli jednak potraficie pokazać poziom dojrzałości, który jest zgodny z byciem przywódcą ludu, który naprawdę pragnie niepodległości i przestaniecie używać przemocy, by osiągnąć to, czego chcecie, Stany Zjednoczone – i zakładam, że także Izrael – będą aż nazbyt szczęśliwe mogąc prowadzić z wami negocjacje tak jak to robią normalni dorośli.

 

Wybór należy do was. Proszę przekazać tę informację Mahmoudowi Abbasowi.

Żegnam.

The Diplomacy of Fear, the US Embassy and how Trump should respond to Palestinian threats

8 stycznia 2017

Groźby w sprawie ambasady w Jerozolimie – media zamieniają fałszywe informacje w rzeczywistość

Konsulat USA w Jerozolimie

czytaj dalej tu: Dyplomacja strachu, ambasada USA….


Elder of Ziyon
Amerykański bloger, którego blog jest świetnym źródłem zarówno bardzo rzetelnych informacji o Izraelu, jak i o manipulacjach mediów zmierzających do wypaczenia obrazu Izraela w świecie.


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 


Pro-Israel People “Are Going to Infest Our Government”

Columbia Professor: Pro-Israel People “Are Going to Infest Our Government”

TheTower.org Staff


Rashid Khalidi is the Edward Said Professor of Arab Studies. He received his B.A. from Yale University in 1970, and his D.Phil. from Oxford University in 1974. He has taught at the Lebanese University, the American University of Beirut, Georgetown University, and at the University of Chicago. He is past President of the Middle East Studies Association, and the editor of the Journal of Palestine Studies.

A Columbia University professor who has campaigned for boycotts of Israel said in a radio interview on Tuesday that supporters of Israel are going to “infest” the United States government after Donald Trump’s presidential inauguration.

Rashid Khalidi, a professor of Arab studies at Columbia University, was interviewed on the Chicago public radio station WBEZ about Israeli-American relations and the negative reaction to last month’s United Nations Security Council resolution condemning Israeli activities in eastern Jerusalem and the West Bank.

“There are a group of people, a lot of them in Israel and some of them in the United States, who live in a world of their own,” Khalidi claimed (beginning at the 7:20 mark).

That is to say, they think that whatever they want, and whatever cockamamie schemes they can cook up, can be substituted for reality. So they have a vision whereby the occupied territories aren’t occupied, they have a vision whereby there is no such thing as the Palestinians, they have a vision whereby international law doesn’t exist, they have a vision whereby the United States can unilaterally cancel a decision in the United Nations. And unfortunately, these people infest the Trump transition team, these people are going to infest our government as of January 20. And they are hand in glove with a similar group of people in the Israeli government and Israeli political life who think that whatever they think can be imposed on reality.

Last year, Khalidi led a group of 40 Columbia professors in signing a petition calling on the university to divest from Israel as part of the anti-Israel Boycott, Divestment and Sanctions movement.

Though the BDS campaign is often presented as an effort to pressure Israel, its leaders are more explicit and extreme in their goals. Many leaders of the campaign, which was launched by Palestinian groups in 2005, have publicly affirmed that they seek Israel’s destruction. BDS co-founder Omar Barghouti, an opponent of the two-state solution, said in 2014 that Palestinians have a right to “resistance by any means, including armed resistance,” while leading activist As’ad Abu Khalil acknowledged in 2012 that “the real aim of BDS is to bring down the state of Israel.”

recomended by:
Leon Rozenbaum
Khalidi’s anti-Israel activism goes back much further. As Martin Kramer observed three years ago, Khalidi served as a spokesman for the Palestine Liberation Organization in Beirut in the 1970s and 1980s, back when Israel considered it to be a terrorist organization. When designating the PLO as a terrorist organization in 1987 following the Achille Lauro hijacking, the U.S. Congress noted that “the PLO and its constituent groups have taken credit for, and been implicated in, the murders of dozens of American citizens abroad.”


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com

 


Old Polish tango in Polish and Hebrew: Graj skrzypku, graj!

Old Polish tango in Polish and Hebrew: Graj skrzypku, graj!

Olga Mieleszczuk     Olga Mieleszczuk



Composer: Lidauer, Lyrics: Zdrojewski/Biderman

One of the most popular Polish tangos in late 30s. It was written by Władysław Lidauer, who died in Warsaw ghetto. Adam Aston under the name of Ben Lewi recorded it in Hebrew for Syrena-Electro already in 30s. The translation was made by Biderman.
During the II world war, this record found it’s way to Tel Aviv. Maybe it was brought there by Adam Aston himself, who came to Palestine with General Anders Polish Army.

Vocal: Olga Mieleszczuk, Piano: Hadrian Tabęcki, Violin: Grzegorz Lalek, Contrabass: Wojciech Pulcyn, video: Amir Nezer

 


twoje uwagi, linki, wlasne artykuly, lub wiadomosci przeslij do: webmaster@reunion68.com