Nieświęty sojusz marksizmu i radykalnego islamizmu
Paul Finlayson / tłumaczenie: ChatGPT i Andrzej KOraszewski
Osobliwe zjawisko „nigdy bym ich razem nie połączył” — jak Liberace i Torquemada, albo Freud i burka — mamy teraz do czynienia z groteską tak ostrą, że Orwell wyplułby whisky do najbliższej popielniczki i przeładowałby pióro: mowa o nienaturalnym, bluźnierczym sojuszu marksizmu i radykalnego islamizmu.
To nie jest koalicja — to czołowe zderzenie dwóch ideologicznych pijaków, pędzących w przeciwnych kierunkach tą samą jednokierunkową ulicą, dzieląc się piersiówką z napisem „Śmierć Zachodowi”.
Wyobraźcie sobie, jeśli zdołacie to znieść, ślub z przymusu między Che Guevarą a ajatollahem, udzielany przez zapłakanego biurokratę z ONZ, mruczącego uznania dla rdzennych ludów w dwunastu językach.
To nie małżeństwo niebios — to związek zawarty przy płonącym śmietniku za zapleczem katedry filozofii moralnej.
Z jednej strony pokłon przed „niebiańskim tatusiem” prawa plemiennego z VII wieku. Z drugiej — ukłon wobec widmowej postaci zwanej „Historią”, według Dziejowego Dialektyka, drugiego duchowego ojca.
Marksista marzy o zniesieniu wszystkich bogów; islamista o panowaniu w imię jednego, z mieczem w jednej dłoni i świętą księgą w drugiej. Bóg jednego to Allah, bóg drugiego to wściekły przypis w Kapitale.
A jednak maszerują razem, ramię w ramię, jak weganin i taksydermista otwierający restaurację fusion.
Wyobraźcie sobie to widowisko: trockista w kefiji, z pasją wykładający o queerowej intersekcjonalności, ignorując drobny fakt, że jego ideologiczny towarzysz uważa homoseksualizm za przestępstwo karane śmiercią. Mówiąc o brzydkich ideologicznych dzieciach — gdyby idee mogły się rodzić z trzema głowami, jednym rozdwojonym rogiem i bez kręgosłupa, ten sojusz kwalifikowałby się do renty z tytułu niepełnosprawności.
To jakby Freud i talibowie wspólnie napisali Radość z rodzicielstwa, albo Richard Dawkins wstąpił do klasztoru, bo spodobały mu się śpiewy. Ich jedyna prawdziwa więź? Wspólna nienawiść do liberalnej demokracji, racjonalizmu Oświecenia i tego irytującego żydowskiego państwa, które uparcie prosperuje mimo ich wysiłków.
Gardzą Zachodem — marksiści, bo jest zbyt bogaty; islamiści, bo zbyt wolny. Palą książki, palą flagi, a czasem — ludzi. Ich hasła protestacyjne różnią się czcionką, ale rymują się. A kiedy nie maszerują razem, tweetują hasztagi z tego samego cyfrowego rzygowiska.
Ten taniec ma nazwę: Sojusz Czerwono-Zielony. Ale nie schlebiajmy mu. To nie ruch — to seans spirytystyczny. Upiorne przywoływanie nieudanych utopii i brązowozłotych teokracji, prowadzone przez akademików i aktywistów, którzy dawno już porzucili prawdę na rzecz estetyki oporu i pogardy dla etyki rozumu.
Spójrzcie na fakty. Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny — marksistowski, ateistyczny, antykapitalistyczny — współpracuje ramię w ramię z Hamasem, który uważa, że kobiety powinny być zasłonięte, geje kamienowani, a Żydzi martwi. To nie kompromis ideologiczny; to kultystyczna orgia w płonącej bibliotece.
W Wielkiej Brytanii, nieistniejąca już Partia Respect połączyła Partię Socjalistycznych Robotników i Muzułmańskie Stowarzyszenie Wielkiej Brytanii w ideologiczną hybrydę tak szokującą, że sprawiła, iż zabalsamowane ciało Lenina poruszyło się w szklanej trumnie.
W USA, Freedom Road Socialist Organization i Partia Socjalizmu i Wyzwolenia regularnie kokietują islamistyczne fronty jak American Muslims for Palestine i Students for Justice in Palestine, raz jeszcze udowadniając, że jeśli nienawidzisz odpowiednich ludzi, twoje sprzeczności zostaną wybaczone.
Ale te małżeństwa zawsze kończą się ogniem. Zapytajcie Partię Tudeh, która pomogła wynieść ajatollaha do władzy w 1979 roku, by zostać „nagrodzona” czystkami, więzieniami i publicznymi egzekucjami. Ups. Zła randka z Tindera, towarzysze. W Afganistanie było podobnie: marksistowscy reformatorzy próbowali edukować dziewczęta, tylko po to, by zostali zmieceni przez dżihadystów uzbrojonych w broń z USA i boskie przekonanie.
Więc dlaczego wciąż to robią? Dlaczego zachodnia lewica wciąż nadstawia karku pod teokratyczny miecz? Bo współcześni marksiści nie interesują się już robotnikami, klasą czy warunkami materialnymi. Interesują się estetyką. Klimatem. Poczuciem winy po kolonializmie i erotycznym dreszczem z tożsamości ofiary. Dla nich hidżab to teraz szyk wyzwolenia, a Hamas to Che z Koranem.
Ten sam uposażony eunuch moralny, który mdleje na dźwięk chrześcijańskiej modlitwy na apelu szkolnym, będzie bronił kamienowania jako „formy ekspresji kulturowej”. Student Gender Studies i dżihadysta mogą nie mieć nic wspólnego — poza nienawiścią do Ameryki. A dla tej ekipy to wystarczy.
To nie tylko filozoficznie puste — to śmiertelnie głupie. Jedna ideologia buduje gułagi, druga kalifaty. Jedna zakazuje świąt Bożego Narodzenia, druga zakazuje twarzy kobiet. Żadna nie toleruje sprzeciwu — obie marzą o czystkach i wspaniałej przyszłości utopionej we krwi. I bądźmy szczerzy: kiedy wspólny wróg zniknie, marksista zakaże islamu, a islamista powiesi marksistę na dźwigu.
Oni nie współistnieją. Są razem zwinięci w kłębek jak węże w worku, każdy czeka na moment, by zaatakować. To nie małżeństwo. To sojusz wściekłych bestii z dopasowanymi transparentami.
Więc jak ten teatrzyk wciąż trwa? Dzięki cudowi dobrowolnego złudzenia. Marksista udaje, że szariat nie jest barbarzyński. Islamista udaje, że ateista nie jest potępiony. Jeden i drugi udaje, że chodzi o zasadę. Nie chodzi. To teatr. A każdy zły spektakl kończy się tak samo — gwałtownie, tragicznym aktem finałowym i pustą widownią.
Zapytaj marksistę: Jak solidaryzowanie się z tymi, którzy zrzucają gejów z dachów, mieści się w twojej progresywnej utopii?
Zapytaj islamistę: Jak wspólne przemawianie z kimś, kto uważa twojego Boga za halucynację, przybliża cię do boskiej sprawiedliwości?
Będą kluczyć. Zawsze to robią. Tchórzostwo często przebiera się za niuans.
Nie mylmy tej farsy z ruchem. Nie utożsamiajmy wspólnej urazy ze wspólnymi ideałami. Nie udawajmy, że dwie ideologie o przeciwstawnych celach i równie brutalnych środkach mogą pokojowo współistnieć.
Ich sojusz to nie opór. To pakt samobójczy.
A kiedy w końcu się rozpadnie — jak każda nieprawda — nie żałujcie. Nie zapalajcie świeczek. Nie tweetujcie nekrologów w barokowej nowomowie. Śmiejcie się. Klaszczcie. A potem pogrzebcie ich. Głęboko. Pod rozumem. Pod szyderstwem. Pod miażdżącym ciężarem ich własnej sprzeczności.
I nie, nie przyjdę na pogrzeb. Mam whisky do wypicia i książki do przeczytania. Oświecenie, w końcu, nadal potrzebuje obrony.
Link do oryginału: https://www.freedomtoffend.com/p/the-unholy-alliance-of-marxism-and
Freedom to Offend, 7 czerwca 2025
Paul Finlayson kanadyjski nauczyciel akademicki, wykładowca marketingu na University of Guelph-Humber, od listopada 2023 roku zawieszony w związku z zarzutem uporczywego dementowania kłamstw o Izraelu. Nie jest Żydem, gdyby ktoś pytał..
Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com
