Zdrada Palestyńczyków przez działaczy na rzecz pokoju

Fred Maroun
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Były prezydent USA, Jimmy Carter, chrześcijański działacz na rzecz pokoju, z przywódcami Hamasu w Gazie.

Witryna internetowa BBC wyjaśnia, że „istnieje kilka różnych rodzajów pacyfizmu, ale wszystkie opierają się na myśli, że wojna i przemoc są niczym nieusprawiedliwione i że konflikty powinny być rozwiązywane w sposób pokojowy”. Jest to nadzwyczaj naiwne, szczególnie jeśli jest się celem krwiożerczej i irracjonalnej organizacji, takiej jak Daesh [ISIS]. Mimo swojej naiwności pacyfizm jest egalitarną filozofią o dobrych intencjach, opartą na wierze, że wszyscy ludzie są z gruntu dobrzy i w sposób naturalny skłaniają się ku pokojowej koegzystencji i wzajemnym szacunku. Filozofią Hamasu jednak jest islamska supremacja, tyrania, ucisk, antysemityzm, homofobia, mizoginia, gloryfikacja śmierci i przemocy. Każdy, kto wierzy w pacyfizm, powinien w sposób naturalny nie ufać i potępiać Hamas najostrzejszymi możliwymi słowami.

Mimo swojej naiwności, pacyfizm ma sens, kiedy stosuje się go wobec rządów demokratycznych. Takie rządy są bardzo wrażliwe na oskarżenia o łamanie praw człowieka, jeśli ci, których prawa łamie, nie stosują przemocy i nie grożą. Z tego powodu pacyfizm działał przeciwko reżimowi brytyjskiemu w Indiach.

Idealna strategia dla propalestyńskich działaczy pokoju

Jednym miejscem na świecie, gdzie naiwna postawa pacyfistyczna miałaby sens, jest konflikt Palestyńczyków z Izraelem. Gdyby Palestyńczycy wyrzekli się przemocy (nie tylko słownie, ale także w czynach), nie ulega wątpliwości, że osiągnęliby więcej w tym konflikcie. Wszystkie zastrzeżenia przytaczane przez Izrael przeciwko utworzeniu niepodległego państwa palestyńskiego, rozpadłyby się. Izrael czułby się zmuszony do złagodzenia posterunków bezpieczeństwa, nie budowałby barier bezpieczeństwa i zakończyłby blokadę Gazy. Izrael nie miałby nikogo, kogo mógłby wsadzić do więzienia za ataki terrorystyczne i Izrael nie miałby wyboru i musiał zgodzić się na umowę pokojową, najprawdopodobniej na warunkach korzystnych dla Palestyńczyków.

Propalestyńscy działacze pokojowi mają więc dwa bardzo silne powody, by potępić Hamas i opowiadać się za strategią działania bez przemocy w konflikcie z Izraelem: po pierwsze fakt, że ideologia Hamasu jest sprzeczna z ich ideologią, po drugie fakt, że Izrael jest idealnym kandydatem na strategię bez przemocy. Gdyby pro palestyńscy działacze pokojowi byli w stanie przekonać Palestyńczyków, by używali metod pokojowych, byłoby to zwycięstwo dla ich w dużej mierze zdyskredytowanej ideologii pacyfistycznej oraz byłoby to niezmiernie korzystne dla Palestyńczyków.

Samozwańczy działacze pokojowi

Dobrą nowiną jest to, że nie brakuje działaczy, którzy identyfikują się jako propalestyńscy działacze pokojowi, ale złą nowiną jest, że jeśli ktokolwiek spróbuje znaleźć dowody, że promują pacyfizm i potępiają Hamas, to nie będzie miał łatwego życia. Oto kilka przykładów:

• Act Now to Stop War and End Racism (ANSWER), amerykańska organizacja na rzecz pokoju zaprzecza, że Hamas jest organizacją terrorystyczną.
• Alexei Sayle, brytyjski artysta komediowy, mówi, że “nie ma specjalnej sympatii do Hamasu”, ale następnie usprawiedliwia ich czyny przy pomocy niemających z tym związku faktów (takich jak to, że Arabowie byli ofiarami “setek lat kolonializmu”, którego Żydzi także byli ofiarami), jak też kłamstwami, włącznie z kłamstwem, że “Izrael jest przedłużeniem rozwiniętego Zachodu”.
• Avi Shlaim, profesor z Oxford University, który wypowiada przyprawiające o zawrót głowy twierdzenie, że “Hamas nie jest organizacją terrorystyczną, choć istotnie ucieka się do zamachów terrorystycznych na cywilów izraelskich”, a dla wzmocnienia efektu dodaje: “ani nie jest ruchem dżihadystycznym”. Następnie obraża wszystkich Arabów i muzułmanów, mówiąc: „w oczach zwykłych Arabów i muzułmanów na całym świecie jest to patriotyczna grupa, która walczy z godną podziwu odwagą”.
• Bay Area Women in Black, amerykańska organizacja na rzecz pokoju, promuje mit, że Hamas jest ruchem wyzwolenia narodowego walczącym z “miejscową marionetką Izraela (Fatahem)”.
• Brian Eno, muzyk brytyjski, opłakuje sytuację w Gazie, obwiniając Izrael i USA, ale nie wspominając Hamasu.
• Canadians for Justice and Peace in the Middle East (CJPME), kanadyjska organizacja na rzecz pokoju, dyskretnie popiera żądania Hamasu w sprawie 10-letniego zawieszenia broni z Izraelem, chociaż te żądania obejmują bezwarunkowe zniesienie wszelkich restrykcji na import wszystkiego, włącznie z bronią.
• Code Pink, amerykańska organizacja na rzecz pokoju, chce zdjęcia Hamasu z amerykańskiej listy organizacji terrorystycznych i w pełni popiera żądania Hamasu w sprawie “długotrwałego zawieszenia broni”, nazywając tę propozycję “bardzo sensowną”.
• David Heap, profesor z Western University i członek komitetu organizującego wyprawę kanadyjskiego statku do Gazy, nie potrafił zmusić się do powiedzenia niczego bardziej potępiającego niż to, że “nie jest przyjacielem Hamasu”.
• Desmond Tutu, emerytowany biskup anglikański z RPA, wzywa do uznania Hamasu i porównuje Hamas do African National Congress Nelsona Mandeli.
• Frankie Boyle, brytyjski artysta komediowy, daje Hamasowi pełne rozgrzeszenie, czyniąc antysemicką analogię między Izraelem broniącym się przed Hamasem, a ciastkiem “rozwalanym na kawałki przez bardzo rozzłoszczonego Żyda”.
• George Galloway, były parlamentarzysta brytyjski, dostarczył pieniądze prosto do rąk Hamasu. Nic dziwnego, że Hamas uważa go za bohatera.
• Greta Berlin, współzałożycielka Movement (FGM), zapytana: “Premier izraelski posunął się do stwierdzenia, że państwo żydowskie jest ofiarą wspieranej przez Iran kampanii zbrojenia władców hamasowskich w Gazie pociskami rakietowymi, które mogą dosięgnąć Tel Awiwu i Jerozolimy. Jakie jest twoje stanowisko?”, odpowiedziała lekceważąco: “Głupiec”.
• If Americans Knew (IAK), amerykańska organizacja na rzecz pokoju, radośnie powitała wybór Hamasu i obecnie twierdzi, że “Hamas nie jest problemem”.
• International Women’s Peace Service (IWPS), wielonarodowa organizacja na rzecz pokoju, szeroko demonizuje Izrael, ale zaprzecza jakiemukolwiek przestępczemu zachowaniu Hamasu, nawet porwaniu trzech izraelskich nastolatków na Zachodnim Brzegu w 2014 r., za które Hamas publicznie przyjął odpowiedzialność.
• Jeremy Corbyn, parlamentarzysta brytyjski i kandydat na szefa Partii Pracy, zaprosił terrorystów z Hezbollahu i Hamasu do brytyjskiego parlamentu i mówił o nich jako o “naszych przyjaciołach”.
• Jewish Voices for Peace, głównie amerykańska organizacja na rzecz pokoju, mówi nam uspokajająco, że Hamas “zawsze pokazywał gotowość dostosowania się do okoliczności” i jest “prawomocnie wybraną partią u władzy”.
• Jimmy Carter, były prezydent Stanów Zjednoczonych, jak najdalszy od potępienia Hamasu, żąda zamiast tego, by jego “prawomocność” została uznana.
• Ken Loach, brytyjski reżyser filmowy i telewizyjny, oskarża Izrael o “wielkie zbrodnie”, ale nie mówi absolutnie niczego o Hamasie.
• Mary Hughes Thompson, współzałożycielka Free Gaza Movement (FGM), nie ma słów potępienia dla Hamasu, ale systematycznie zrównuje Izrael z Daesh, przez mówienie o Izraelu JSIL (Żydowskie Państwo w Lewancie).
• Miriam Margolies, brytyjska aktorka, broniła Hamasu, mówiąc, “nie znoszę Hamasu, ale zostali demokratycznie wybrani”, jak gdyby zostanie wybranym usprawiedliwiało tyranię i terroryzm. Zgodnie z taką logiką można powiedzieć także: „Holocaust był wstrętny, ale naziści zostali wybrani demokratycznie!”
• Naim Ateek, założyciel i szef chrześcijańskiej grupy “pokoju”, Sabeel, uważa Hamas za “ruch teologii wyzwolenia”.
• Naomi Wolf, pisarka amerykańska i była doradczyni polityczna, napisała na Facebooku: “Stoję razem z ludźmi z Gazy właśnie dlatego, że sprawy mogły wyglądać inaczej, gdyby więcej ludzi stanęło po stronie Żydów w Niemczech”, zrównując tym samym stosunki między Izraelem a Palestyńczykami ze stosunkami między nazistami a Żydami, i konsekwentnie wynosząc Hamas na ten sam poziom moralny, co żydowski ruch oporu, który walczył z nazizmem.
• Natalie Bennett, przywódczyni brytyjskiej Green Party, odmawia obwinienia Hamasu za ataki rakietowe na Izrael i zamiast tego wzywa, by “Izrael natychmiast zatrzymał swoją ofensywę i by ustało wystrzeliwanie rakiet na Izrael” (tak jakby te rakiety leciały z własnej woli).
• Noam Chomsky, profesor w MIT, broni Hamasu i zaprzecza temu, że jest on “nastawiony na zniszczenie Izraela”, obwiniając o całą przemoc w Gazie Izrael i USA.
• Norman Finkelstein, profesor w DePaul University, twierdzi, że wbrew temu, co mówi Human Rights Watch (HRW): “Masowe ostrzeliwanie przez Hamas cywilów izraelskich” nie jest zbrodnią wojenną.
• Roger Waters, brytyjski artysta, bronił Hamasu w ONZ, przedstawiając go jako legalną władzę, która tylko chce pokoju z Izraelem.
• Russell Brand, brytyjski artysta komediowy, zaprzecza, że Hamas zajmuje się terroryzmem i określa ich czyny jako coś, co “my postrzegamy jako akty terroryzmu”.
• Stop the War Coalition, brytyjska organizacja na rzecz pokoju, nie tylko odmawia potępienia Hamasu, ale posuwa się nawet do twierdzenia, że “Hamas jest całkowicie niezdolny do używania kiedykolwiek ‘ludzkich tarczy’”.
• Students for Justice in Palestine (SJP), wielonarodowa organizacja na rzecz pokoju, nie dopuszcza absolutnie żadnej krytyki Hamasu, ale nieustannie powtarza, że Hamas został “wybrany demokratycznie”, jak gdyby zostanie wybranym kiedyś w przeszłości rozgrzeszało partię ze wszystkich zbrodni na całą wieczność.
• Tony Greenstein, pisarz brytyjski i członek-założyciel Palestine Solidarity Campaign, rozgrzesza Hamas ze wszystkich zbrodni, twierdząc, że rzekomo “Izrael stworzył Hamas”.

Jak to jest możliwe?

Ci tak zwani działacze na rzecz pokoju nie żyją w nędzy, nie są naiwnymi, niewykształconymi nastolatkami, którzy nie wiedzą, czym naprawdę jest Hamas. Są to osoby wysoko wykształcone i wysoko opłacane. Jaki może być powód, że robią dokładną odwrotność tego, co dyktowałaby im ich filozofia i domniemane poparcie dla Palestyńczyków?

• Czy są antypalestyńskimi aktywistami, którzy chcą przeszkodzić Palestyńczykom w osiągnięciu pokoju i godności? Jeśli tak, to z pewnością oszukują bardzo wielu ludzi.
• Czy wcale nie są działaczami na rzecz pokoju, ale wyznawcami podżegającej do wojny filozofii Hamasu? To jest możliwe.
• Czy też osiągnęli tak głębokie poziomy nienawiści do państwa żydowskiego, że nie są w stanie zobaczyć, iż ich działania są sprzeczne z samą istotą bycia działaczem na rzecz pokoju i że krzywdzą tych, których twierdzą, że popierają? Moim zdaniem jest to najbardziej prawdopodobne wyjaśnienie i zgodne jest z ogólną mentalnością „pro palestyńskich” działaczy, którzy w rzeczywistości nie są propalestyńscy w żadnym praktycznym sensie.

Oczywiście są Palestyńczycy, którzy rozważali taktykę działania bez przemocy. Już w kwietniu 2001 r. palestyński działacz praw człowieka, Bassem Eid opowiadał się za oporem bez przemocy jako sposobem osiągnięcia celów Palestyńczyków. Eid także często potępia Hamas, który uważa za odpowiedzialny za pogorszenie się sytuacji w Gazie. „Propalestyńscy” działacze na rzecz pokoju mają więc wybór. Nie muszą popierać Hamasu. Mogą popierać zorientowanych na pokój Palestyńczyków, ale dobrowolnie i chętnie wybierają popieranie, obronę i usprawiedliwianie Hamasu. Ci „działacze na rzecz pokoju” w rzeczywistości nie są żadnymi działaczami na rzecz pokoju. Są orędownikami terroryzmu, jeśli nie we własnym przekonaniu, to w czynach.

Fred Maroun

Pochodzący z Libanu Kanadyjczyk arabskiego pochodzenia. Wyemigrował do Kanady w 1984 roku, po 10 latach wojny domowej. Jest działaczem na rzecz liberalizacji społeczeństw Bliskiego Wschodu. Prowadzi stronę internetową fredmaroun.blogspot.com

The amazing story of P/N Kondrat, a new Jew in Poland

Lily Galili

P/N Kondrat ( )

Born Catholic but with a vague sense of not belonging, he converted – and immediately felt persecuted

Late this June, P. Nathan Kondrat celebrated his birthday in his hometown, not far from Warsaw, Poland. Not the kind of birthday that marks one’s day of birth, but rather the Catholic version, the day of one’s saint. A remark by a Jewish friend that “Jews do not celebrate this kind of a birthday” was answered with a similar amused-serious response: “It’s not Nathan who is celebrating; it’s Piotr.”

Piotr and Nathan, as you must have guessed by now are, one and the same: a 52-year-old prominent Polish actor best known for his monodramas, mainly Shakespeare. Now you already know about Kondrat more than most of his colleagues and even family: that the man they’ve known for decades is actually a Jew. A new-born Jew.

Several years ago Kondrat converted. It was a Reform conversion that included one year of Judaism studies, some basic Hebrew, history of Israel and a circumcision. Kondrat is not the only Pole to find Judaism: some actually learn late in life about their hidden roots and come out of the closet in a rather accepting atmosphere; others simply make it up, mostly to acquire some exotic flavor or possible financial gain from being associated with the world Jewish community.

“Synagogue in Warsaw”

Kondrat is different. Not only did he choose to go down this bumpy road alone, but strangely enough, he immediately adopted another Jewish characteristic – a profound sense of persecution. He has become not only a Jew, but a persecuted one. “People here have anti-Semitism under the skin,” he says in an interview with i24news in Warsaw. “If I make it public in my circles, I’d be ridiculed. I encountered it even in my own family: a friend of my former mother-in-law explained to my children that Jews killed Jesus ( I made sure she doesn’t come to visit them again), and I’m afraid to tell my cousin that she’s of Jewish origin herself. She’s so anti- Semitic.”

He’s absolutely convinced that he can detect a change in attitude on those rare occasions people find out about his transformation. “Some distance themselves from me, some just have this weird look on their face when they realize I’m a Jew. When asked to spell my name (P.N Kondrat), I’d rather say ‘N’ like ‘Nathalie’ and not ‘N’ like Nathan. ‘Nathan’ doesn’t get a lot of empathy here.”

It all started many years ago, with a nagging feeling, when Kondrat worked in a Jewish theater in Poland. The director often asked him why he chose to work there and Kondrat explained that his grandmother grew up in Buchach (now Ukraine). Kondrat clung to that history of Jewish Buchach, wanting it to be his. No signs pointed in that direction: his father spent years in orphanages run by the Church, became a devout Catholic who forced his own sons to attend church religiously. Like all kids, Kondrat resented the coercion, but sensed something more. While playing Hamlet on stage, he had long discussions with the ghost of the father; as Piotr Kondrat, he continued those discussions with his real father – off stage. To no avail. All he heard from his father was that his own father died when the boy was two, an answer that seemed to close that chapter.

The Ukrainian town of Buchach – Wikipedia

In 2008, he started to attend the synagogue in Warsaw. The first Jewish ceremony he attended was a traditional Passover meal. Kondrat was impressed – both by the endless waiting for food to be served while the story of the Israelite exodus from Egypt was read, but also by the concept of passing down the story from generation to generation. So he came again. For Shabbat, for holidays. And then he stayed. A rabbi from Berlin, another one from London and a woman rabbi from Budapest certified his conversion. Israel’s ambassador to Poland, Zvi Rav-Ner, attended the ceremony. Kondrat feels happy. When he lights candles with his twin boys, whenever he makes a blessing over the wine. For now, it’s his secret. He will let his boys choose later in life between the two traditions – Catholic and Jewish.

But the real closure came much later. Kondrat’s father died recently at the age of 87, not knowing his son has become Jewish, information that wouldn’t have made him happy. His death was for Kondrat a signal to embark upon a more profound search. And he did. In the process, he came across some documents waiting to be discovered: his dead father was actually the out of wedlock son of a Jew from Buchach by the name of Maler. Everything fell into place. ” We don’t come out of nowhere,” says Kondrat. “It brings me immense pleasure when we mention the forefathers, our ancestors. No one is born the moment he or she come into this world; we are a link in a long chain and it matters who preceded us. The silent conversation I’ve been carrying on with my father for years – has been answered. There was a cloud hanging over me – and now it’s clear. I found peace.”

Not everybody, even in his immediate family, shares his enthusiasm. His brother warns him that now no one is going to see him as theirs – neither the Jews, nor the Catholics. Kondrat says his brother is actually concerned about his own daughter. Having a Jewish uncle is not a great asset in many circles in Poland. But it’s certainly an asset for him. Last month, Kondrat was invited to play the role of Shylock, a Venetian money lender in Shakespeare’s “Merchant of Venice”. He went there, this time, knowing who his grandfather was. “It gave me, as an actor, a greater freedom and clarity”. And in between, Kondrat almost became a rabbi. He enrolled to study rabbinical studies in Berlin. “Luckily I didn’t go,” he says; “otherwise, I wouldn’t have been here to find those documents proving who I really am.”

Lily Galili is a feature writer, analyst of Israeli society and expert on immigration from the former Soviet Union. She is the co-author of “The Million that Changed the Middle East.”