Lebanon Expels Iranian Ambassador as Israel Creates New ‘Security Zone’ in Campaign to Counter Hezbollah

Ailin Vilches Arguello

Smoke rises after an Israeli strike, amid escalating hostilities between Israel and Hezbollah, as the US-Israeli conflict with Iran continues, in southern Lebanon, March 24, 2026. Photo: REUTERS/Stringer

Rozbijanie dyskusji: Jak proislamscy komentatorzy kształtują telewizyjne debaty

Nervana Mahmoud

Od czasów moich studiów uniwersyteckich debatowałam z osobami określającymi się jako islamiści i śledziłam ich wystąpienia w telewizji oraz na platformach cyfrowych. Z biegiem czasu powtarzające się taktyki „dyskutowania” stają się trudne do zignorowania. Niezależnie od tego, czy jest to panel akademicki, program nadawany na Bliskim Wschodzie, czy konfrontacyjne show w zachodniej telewizji, schematy są uderzająco podobne — i często skuteczne.

Programy, w których czas wypowiedzi jest ograniczony, takie jak te prowadzone przez Piersa Morgana, szczególnie sprzyjają tym metodom. Format premiuje szybkość, emocjonalne formy przekazu i jego kondensację, a niechlujną analizę dowodów. Goście, którzy potrafią błyskawicznie zmieniać temat, mogą zdominować czas antenowy, jednocześnie uniemożliwiając oponentom przedstawienie uporządkowanej repliki.

Niedawny odcinek programu Piers Morgan Uncensored zatytułowany „Is the UK Being ‘Invaded’, and Has It Lost Its Culture to Radical Islam?” [Czy Wielka Brytania została ‘najechana’ i czy traci swoją kulturę na rzecz radykalnego islamu?] stanowił wyraźną ilustrację tego zjawiska.

Zamiast bezpośrednio odnieść się do pytania, dwoje gości szybko przekierowało dyskusję na Izrael, rzekomo wszechogarniającą kontrolę polityczną oraz wprowadziło niezwiązaną z tematem teorię spiskową łączącą relacje o brytyjskich gangach wykorzystujących seksualnie nieletnie dziewczęta z aferą Epsteina. Żaden z tych wątków nie dotyczył pierwotnego tematu, a mimo to pochłonął cenny czas i zmusił pozostałych uczestników do reagowania na niezwiązane z głównym tematem wątki.

To przesunięcie — od konkretnego problemu krajowego do globalnych geopolitycznych pretensji — nie jest przypadkowe. Jest to strategiczne przeformułowanie, które zmienia moralne pole debaty i znacząco utrudnia rzeczową analizę.

1. Makro-przekierowanie

Najczęstszą taktyką jest przejście od wąsko zdefiniowanego pytania do szerokiej narracji o globalnej niesprawiedliwości. Dyskusja o lokalnej przestępczości staje się rozmową o polityce zagranicznej; pytanie o ideologię zamienia się w debatę o dyskryminacji. Oponent zostaje zmuszony do obrony przed abstrakcyjnymi globalnymi zarzutami zamiast odnosić się do sedna sprawy.

2. Pozycjonowanie moralne

Uniwersalny język — sprawiedliwość, godność, wolność — łączy się z podkreślaniem zbiorowej wiktymizacji. Przedstawiający się przede wszystkim jako reprezentanci uciskanej grupy, mówcy przesuwają debatę z poziomu ideologii na poziom etyki, sprawiając, że krytyka wygląda jak wrogość wobec tej grupy, a nie jak dyskusja o konkretnych zjawiskach społecznych.

3. Warunkowe potępienie

Zamiast jasno i bezpośrednio potępić konkretne przestępstwa czy ekstremistyczne grupy, mówcy wprowadzają hierarchię krzywd: przemoc państwową, historyczne niesprawiedliwości lub niezwiązane z tematem debaty konflikty. Pierwotne pytanie rozpływa się w szerszym porównaniu, w którym nikt nie ponosi jednoznacznej odpowiedzialności.

4. Język legalistyczny

Odwołania do zbrodni wojennych, rezolucji ONZ i prawa międzynarodowego nadają wypowiedziom pozór autorytetu i powagi — szczególnie w dynamicznych debatach, w których widzowie nie są w stanie w czasie rzeczywistym zweryfikować twierdzeń. Rejestr jest techniczny i świecki, nawet jeśli w innych kontekstach centralne miejsce zajmują argumenty religijne.

5. Nakładanie wielu wątków

W jednej odpowiedzi kompresuje się wiele punktów — politykę zagraniczną, stronniczość mediów, swobody obywatelskie, historyczne krzywdy. Nagromadzenie twierdzeń sprawia, że ich systematyczne odparcie w ograniczonym czasie staje się niemal niemożliwe. Celem jest przeciążenie, a nie pogłębienie analizy.

6. Nośność zamiast głębi

Zamiast szczegółowych, tematycznie adekwatnych dowodów używa się statystyk o silnym wydźwięku, anegdot lub rozpoznawalnych nazwisk. Nacisk kładzie się na zapamiętywalność i rezonans emocjonalny, a nie na analityczną precyzję.

Choć techniki te nie są unikalne dla jednej ideologii i są powszechne we współczesnym przekazie politycznym, komentatorzy powiązani z islamizmem stosują je w sposób bardziej systematyczny i wyczerpujący, co pokazał panel u Piersa Morgana.

Dlaczego te taktyki działają

Strategie te odnoszą sukces nie dlatego, że są silniejsze pod względem faktograficznym, lecz dlatego, że wykorzystują strukturę telewizyjnej debaty: ograniczony czas, rozproszoną uwagę i premiowanie retorycznej pewności siebie. Metodyczna, oparta na dowodach odpowiedź może sprawiać wrażenie powolnej tylko dlatego, że format nie pozwala na pełne wyjaśnienie.

Frustracja jest więc przewidywalna. Krytycy, którzy reagują emocjonalnie — przerywając lub okazując irytację — wzmacniają narrację, że nie potrafią odpowiedzieć na moralne ramowanie przeciwnika.

Jak odpowiadać

Unikanie debaty nie jest rozwiązaniem. Nie jest nim również próba dorównania szybkości retorycznej równie szybką retoryką. Skuteczniejsze podejście wymaga dyscypliny:

• Kontroluj temat: powtarzaj pierwotne pytanie i odrzucaj dygresje.
• Nazwij unik: krótko wskaż zmianę tematu i wróć do sedna.
• Bądź zwięzły: krótkie podsumowania trudniej wykoleić.
• Zwracaj się do publiczności: percepcja ma znaczenie równie duże jak treść.
• Zachowuj spokój: opanowany sposób mówienia podważa próby prowokacji.

W tym konkretnym programie Andrew Gold, prowadzący Heretics, poradził sobie z wymianą zdań skutecznie, pokazując, że opanowanie, kontrola tematu i zwięzłe repliki mogą być skuteczniejsze niż reagowanie na dygresje.

Telewizyjne debaty są spektaklami kształtowanymi przez taktykę, tempo i sygnały emocjonalne. Sukces zależy od klarowności, dyscypliny i odporności na wciąganie na retoryczny teren wybrany przez drugą stronę. Celem nie jest konfrontacja sama w sobie, lecz kontrola przekazu i logiczna spójność.

Gdy unik spotyka się z precyzją i opanowaniem, jego siła maleje, a dyskusja może powrócić do meritum zamiast dryfować w stronę spektaklu.

Link do oryginału:

 Nervana Mahmoud

Framing the Argument: How Islamist Commentators Shape TV Debates

Since my university years I have debated self-identified Islamists and followed their appearances across television and digital platforms. Over time, certain recurring media tactics become difficult to ignore. Whether on a campus panel, a Middle Eastern broadcast, or a confrontational Western programme, the patterns are strikingly similar—and often effe…

Read more

Are American Universities the Next Front in a Gulf Rivalry?

Nira Broner Worcman

Pro-Hamas demonstrators at Columbia University in New York City, US, April 29, 2024. Photo: REUTERS/Caitlin Ochs

A recent report by the US House Committee on Education and the Workforce on antisemitism in higher education delivers a stark conclusion: In the wake of the Hamas-led Oct. 7, 2023, attack on Israel, many US campuses have shifted from being sites of debate to environments where hostility toward Jewish students is increasingly normalized. The report documents rising harassment, rhetoric that blurs into justification of violence, and a growing reluctance by university leaders to enforce their own rules when speech is framed as political activism.

That warning points to a broader institutional problem. Universities are not only struggling to respond to ideological extremism; they are also increasingly embedded in global networks of funding, influence, and political engagement. In this environment, they risk becoming more than passive hosts of debate, emerging as spaces where external conflicts are projected inward, including the strategic rivalry between Gulf states now playing out on Western campuses.

Earlier this year, the United Arab Emirates suspended government scholarships for students planning to attend British universities, citing concerns about Islamist radicalization on UK campuses. For decades, Western institutions were viewed across the Arab world as gateways to modernity — exporters of science and pluralism. Now an Arab state is signaling that those campuses may no longer be ideologically neutral.

Britain’s situation reflects long-standing policy choices. The United Kingdom does not formally designate the Muslim Brotherhood as a terrorist organization and has long served as a hub for Brotherhood-linked activism. British academia enrolls significant numbers of Qatari students and maintains financial and institutional ties with Doha, placing campuses within a broader ecosystem of Qatari engagement and soft power. That matters because Qatar and the UAE sit on opposing sides of a wider Gulf competition over political Islam.

Since the signing of the Abraham Accords in 2020, the UAE has positioned itself as a regional actor seeking stability, economic integration, and the containment of Islamist influence. Qatar, by contrast, continues to host Muslim Brotherhood figures and Hamas political leaders while expanding its global reach through media and partnerships with research institutions and universities.

The United Kingdom may have presented the most immediate concern for Emirati policymakers. But the broader question of ideological influence within Western institutions extends beyond Britain. Nowhere is that dynamic more consequential than in the United States.

Disclosures filed with the US Department of Education show that American universities have reported receiving more than $4 billion from Qatar over the past two decades, placing the Gulf state among the largest foreign funders of US higher education. Institutions such as Cornell University, Georgetown University, Northwestern University, and Texas A&M University have reported substantial Qatari funding supporting research programs, faculty, and academic centers.

Foreign partnerships and international funding are common in global higher education and do not automatically translate into political influence. The concern arises not from these relationships themselves, but from the political environment in which they operate — particularly when ideological movements tied to geopolitical actors become increasingly visible in campus activism.

Recent events on American campuses help explain why this matters. After the Oct. 7, 2023, attacks, universities including Harvard, Columbia, UCLA, and NYU witnessed demonstrations that in some cases moved beyond criticism of Israeli policy into justification of violence, calls for a “global intifada,” and rhetoric widely understood by Jewish students as eliminationist. Congressional hearings later exposed how difficult it had become for some university leaders to state clearly that calls for genocide violate campus rules when framed as political expression.

The issue is not protest itself, which is intrinsic to academic life, but ideological activism that normalizes movements rejecting liberal democratic principles. In such an environment, Gulf rivalry intersects with Western institutional hesitation, and campuses risk becoming arenas not merely of debate but of strategic signaling.

If Abu Dhabi concludes that British universities are incubating ideologies it considers destabilizing, the same logic could extend to the United States. American universities are even more globally influential than their British counterparts, educating future ministers, financiers, and opinion leaders from across the Middle East — making them higher-value terrain in any competition over ideas.

Whether the UAE would take similar measures regarding US institutions remains uncertain. The strategic partnership between Washington and Abu Dhabi is deeper than the UAE’s educational ties with Britain. And while the United States does not designate the entire Muslim Brotherhood as a Foreign Terrorist Organization, it does designate Hamas — which originated as a Palestinian branch of the Brotherhood — as a terrorist group.

The UAE’s decision regarding British scholarships should therefore be seen as part of a broader regional struggle over political Islam and the future direction of the Middle East. If that struggle is increasingly playing out on Western campuses, Americans should ask a sober question: Are their universities merely observers of this rivalry — or are they becoming its next front?

Nira Broner Worcman is a Brazilian journalist, CEO of Art Presse Communications, and author of A Sisyphean Task (translated from the Brazilian edition, Enxugando Gelo), on media coverage of the war between Israel and terrorist groups. She was a Knight Science Fellow at MIT and earned her master’s degree at NYU’s Science, Health, and Environmental Reporting Program.

Iran fires two missiles at US-UK military base beyond known Iranian military range – WSJ

JERUSALEM POST STAFF

A US Air Force B-2 Spirit stealth bomber departs from Diego Garcia, British Indian Ocean Territory, to conduct a combat mission, April 19, 2025. / (photo credit: US Air Force photo by Tech. Sgt. Anthony Hetlage)

A banner with a photo of a new hypersonic ballistic missile called ”Fattah” and with text reading ”400 seconds to Tel Aviv” is seen on a street in Tehran, Iran June 8, 2023 (credit: MAJID ASGARIPOUR/WANA (WEST ASIA NEWS AGENCY) VIA REUTERS)

Iran ‘in advanced stages of development’ of long-range missiles

Instrumentalizacja antysemityzmu, elegancki sposób na zamknięcie ust

Anna Grabowska (Anne Goldschmid)

“Mahmoud Khalil przypomina mi mojego dawnego przeciwnika z czasów studiów w latach 80. Pojawiał się w redakcji mojej studenckiej gazety, żeby mnie atakować, pisał listy do redakcji, skarżąc się na moje teksty o sprawach żydowskich i izraelskich, i nękał mnie, gdy spotykał mnie na kampusie. Byłem młody i wciąż się uczyłem, więc nie miałem nic przeciwko dyskusjom. Ale mój przeciwnik tak naprawdę nigdy nie dyskutował. Wygłaszał tyrady o żydowskim spisku mającym na celu zdominowanie świata i o tym, jak Izrael rzekomo wypełnia „proroctwa” z „Protokołów mędrców Syjonu”. Nie byłem w stanie wtrącić ani słowa. Kiedy sugerowałem, że jego poglądy opierają się na starych antysemickich stereotypach, rozkładał ręce i zaprzeczał, że jest antysemitą. Dziś oskarżenie brzmi: „uzbrajanie antysemityzmu”. Ma to być sposób na zamknięcie dyskusji — ale ma to dziś tyle samo sensu, co wtedy, gdy byłem na studiach. To sposób na zakończenie debaty, zanim jeszcze się zacznie.”

Ten fragment, opublikowany przez Howarda Lovy’ego, powinien być czytany powoli. Bo to nie jest wspomnienie. To jest diagnoza. I niestety – diagnoza, która przestała dotyczyć jednego amerykańskiego kampusu, a zaczęła opisywać cały Zachód.

Mechanizm jest prosty, niemal prymitywny, ale właśnie dlatego skuteczny. Kiedyś mówiło się wprost o “spiskach”. Dziś nikt rozsądny nie używa już takiego języka publicznie, zamiast tego pojawia się formuła bardziej elegancka, bardziej akademicka, czyli zarzut, że antysemityzm jest “uzbrajany”, że to narzędzie, którym próbuje się uciszyć krytykę. Brzmi subtelniej a w rzeczywistości robi dokładnie to samo. Nie chodzi o to, żeby odpowiedzieć na zarzut, tylko o to, żeby go unieważnić, zanim ktokolwiek zdąży go rozwinąć. To jest ruch retoryczny, który zamyka debatę w jednym zdaniu. Jeśli oskarżenie o antysemityzm jest tylko narzędziem, to nie trzeba już sprawdzać, czy jest zasadne. Wystarczy je odrzucić jako element gry.

I w tym miejscu wracamy do Lovy’ego. Jego przeciwnik z lat 80. nie chciał rozmawiać, chciał dominować przestrzeń, zagłuszyć, zasypać słowami, nie dopuścić do odpowiedzi. Dzisiejsza wersja tej samej postawy jest bardziej wyrafinowana, ale cel pozostaje identyczny: nie dopuścić do rozmowy, tylko ją uprzedzić i zamknąć.

Europa zna ten mechanizm aż za dobrze. Wystarczy przyjrzeć się debatom w Paryżu, Berlinie czy Londynie. Wystarczy zobaczyć, jak szybko każda próba nazwania antysemityzmu kończy się oskarżeniem o jego instrumentalizację. Jak błyskawicznie ciężar dowodu zostaje odwrócony. Jak to nie autor słów musi się tłumaczyć tylko ten, kto je obnaża.

I dokładnie ten sam schemat widzimy dziś w Polsce. W moich dwóch ostatnich tekstach pokazywałam coś, co wielu próbuje zignorować: ludzie zaczynają swoje wypowiedzi od deklaracji – “nie jestem antysemitą” – a następnie budują narrację, która systematycznie pomija kluczowe fakty, selekcjonuje informacje i układa z nich własną, zamkniętą rzeczywistość. Rzeczywistość wygodną, spójną, ale niekoniecznie prawdziwą.

To nie jest przypadek. To jest konstrukcja.

Bo jeśli usuwa się z obrazu pewne elementy, jeśli nie mówi się o tym, co burzy tezę, to nie trzeba już niczego tłumaczyć. Wystarczy powtarzać własną wersję wydarzeń. A kiedy ktoś próbuje ją zakwestionować, pojawia się natychmiastowa obrona: “to próba uciszenia”, “to nadużycie”, “to właśnie ta weaponizacja” – (instrumentalizacja). I w tym momencie koło się zamyka. To jest moment, w którym debata publiczna przestaje być debatą, a zaczyna być grą sił. Kto pierwszy narzuci ramę, ten wygrywa. A “weaponizacja antysemityzmu” jest dziś jedną z najskuteczniejszych ram, bo daje iluzję moralnej wyższości. Pozwala mówić: “to nie ja mam problem, to wy próbujecie mnie uciszyć”. I w tej jednej formule mieści się wszystko: uniewinnienie, odwrócenie ról i zamknięcie dyskusji.

Nieprzypadkowo w tym samym czasie pojawia się coś jeszcze: odmowa nazwania rzeczy po imieniu. Jeśli ktoś nie potrafi potępić oczywistej przemocy, ale potrafi godzinami mówić o kontekście, strukturach i narracjach, to nie jest to przypadek. To jest wybór, i ten wybór mówi więcej niż wszystkie deklaracje.

Niepokojące jest jednak jak szybko ta logika została przyjęta jako coś normalnego. Jak łatwo weszła do głównego nurtu, do mediów, do uniwersytetów. Jak wielu ludzi – inteligentnych, wykształconych – zaczęło ją powtarzać, jakby była oczywistością. A przecież sprawa jest prosta, jeśli odrzucić cały ten retoryczny dym, albo rozmawiamy o faktach, albo uciekamy w konstrukcje, które mają nas przed faktami chronić. Albo potrafimy nazwać nienawiść, kiedy ją widzimy, albo będziemy ją bez końca relatywizować, aż stanie się “jedną z wielu perspektyw”.

Lovy przypomina coś, co powinno być banalne, że można zmienić słowa, ale nie zmieni się rzeczywistości, którą te słowa próbują zakryć. I że czasem największym luksusem w debacie publicznej nie jest prawo do mówienia, tylko zdolność do powiedzenia: sprawdzam.

Bo bez tego zostaje już tylko monolog, który nigdy nie jest niewinny.

Źródło:

Od redakcji „Listów z naszego sadu”

W 1960 roku ówczesny redaktor naczelny „Więzi”, Tadeusz Mazowiecki wygłosił w warszawskim Klubie Inteligencji Katolickiej wykład pod tytułem ”Antysemityzm ludzi łagodnych i dobrych”. Tekst tego wykładu należy do kanonu lektur tych Polaków, których interesuje i przeraża zjawisko antysemityzmu. Mazowiecki pisał w nim między innymi, że „Międzynarodowy zasięg antysemityzmu świadczy o tym, że odbiega on swoim charakterem od zwykłych konfliktów narodowościowych.” Mówił w tym wykładzie m. in.: Antysemitów wśród nas nie ma. Nikt, poza jednym czy drugim fanatykiem, do takiej nazwy dziś się nie przyzna. Zawsze zresztą ludzie łagodni i dobrzy mówili: „Antysemitą, to ja nie jestem, potępiam tego rodzaju postawę, …ale ci Żydzi.”