The Spielberg Jewish Film Archive – Yemen Music of the Yemenite Jews (English)

The Spielberg Jewish Film Archive – Yemen Music of the Yemenite Jews (English)

Hebrew University of Jerusalem

Name: Yemen Music of the Yemenite Jews
Year: 1992
Duration: 00:28:16
Language: English

Abstract: Part of the Israel Music Heritage Project. The rhythms and traditions of Yemenite music.

The Spielberg Jewish Film Archive –
The 500 films, selected for the virtual cinema, reflect the vast scope of documentary material collected in the Spielberg Archive. The films range from 1911 to the present and include home movies, short films and full length features.

שם: מסורת יהודי תימן
שנה: 1992
אורך: 00:28:16
שפה: אנגלית

תקציר: חלק מפרויקט מורשת המוסיקה של ישראל “עם וצליליו”. המקצבים והמסורות במוסיקה התימנית.

ארכיון הסרטים היהודיים על שם סטיבן שפילברג –
חמש מאות הסרטים שנבחרו עבור הקולנוע הווירטואלי משקפים את ההיקף הנרחב של החומר התיעודי בארכיון שפילברג. באתר ישנם סרטים משנת 1911 ועד ימינו אלה ביתיים, קצרים ובאורך מלא.

כל הזכויות שמורות לארכיון הסרטים היהודיים על שם סטיבן שפילברג ולאוניברסיטה העברית בירושלים 2010; דף הבית;

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

Wszyskim którzy są z nami w Reunion’68

Wszyskim którzy są z nami w Reunion’68

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

A Rosh Hashanah Reunion — and Revelation

A Rosh Hashanah Reunion — and Revelation

Liz Astrof

The cover of “Don’t Wait Up” by Liz Astrof.

Below is an excerpt from “Don’t Wait Up” by Liz Astrof. Copyright © 2019 by Liz Astrof. Reprinted by permission of Gallery Books, an imprint of Simon & Schuster Inc. 

It’s been years since the brother I knew was replaced by the religious doppelgänger bearing a strong resemblance to him. I may not accept it, but I tolerate it — and for the sake of maintaining a close relationship and fostering one between our children, once in a while Todd and I suck it up and spend a holiday with Jeff and his family.

Like lunch at his house one recent Rosh Hashanah. Dad and our stepmother Cathy had come up to visit with Mitzy, their Maltipoo and favorite child, whom they had smothered into insanity with their artisanal cocktail of affection, control and ambient terror. Jeff, my sister-in-law Stephanie, Todd and I were all of the same opinion that she was forever trying to kill herself.

Todd and I had been pretty lax in the religion department. But Jesse was six and Phoebe was four and so, during our ride over I explained that even though it was New Year’s, it was the Jewish kind, that didn’t come with confetti and staying up until midnight, but with praying and bad food.

“So you’re Jewish,” I continued. “Got it?”
“Not Christmas?” Phoebe asked.
“No, you’re Hanukkah.”
“I think she was asking if we were Christians,” Jesse said.
“You’re not that, either,” I told them.
“Is there a Santa Claus?” Phoebe asked.
“Yes,” I said, only because I don’t want my kids to tell the Catholic kids and then we’re those a**holes.

The talk had proven so easy, I decided to broach another thorny subject. “So kids… you need to know that Mommy and Daddy are going to die someday.”

That didn’t go over as well.

After the kids stopped crying and carrying on about our imminent deaths, we spent the rest of the ride discussing what they wanted for Christmas. It had been a little premature of me to have the “death talk” when they’d yet to experience death with anything beyond the occasional fly.

The moment we entered Jeff’s house, we were hit with a burst of hot air that smelled of chicken, root vegetables — and if Jewishness had a smell, that. Jeff was the picture of Orthodoxy, looking less like the comedy writer I knew and more like a Hasidic Abraham Lincoln. The dining table had been extended to accommodate what looked like an entire road company of Fiddler on the Roof. 

I found his wife Stephanie in the kitchen. She pointed out that my favorite Orthodox friend of theirs was there. The most “normal” of them all, he bore an uncanny resemblance to Tom Cruise, which tells you a lot about the scale I’m using for “normal.”

I sat at the table next to Todd and across from Dad and Cathy, who stood out like an Irish Catholic sore thumb, fanning herself with a napkin. She told me the AC was broken, and because of “Jewish rules” they couldn’t call the guy to come because no one was allowed to touch the phone.

My brother had chosen this life of excessive suffering — their house, their rules. So I sat there in an ever-growing pool of my own sweat.

After lunch, the Orthodox wives moved into the kitchen to discuss their nation of children, leaving the menfolk to sit around the table to discuss the nation of Israel. I retreated to the living room with Todd, my dad, Cathy and Orthodox Tom Cruise, who plopped down on the couch next to me and focused his attention on trying to find a rock in his shoe.

When it comes to our family, as I’m sure it does with others, this is when the TV usually comes on. But in this kosher house, where we couldn’t operate anything more mechanical than the doorknob on the way out, we would now be forced to talk to each other.

Perhaps it was the lack of AC making me woozy or the fact that we’d burned through the small talk in five minutes flat or even all the “death” talk on our way over, that made me decide to broach the subject of my twin sister who had bitten the dust before we were born.

I hadn’t learned about her until I was in high school and took a good look at my birth certificate where, in the space after “How Many Children Born,” was the handwritten notation “Two Female.”

“Hey — did my twin sister have a name before she died?” I asked.

My Dad stared straight ahead and didn’t answer.

“You and Jeff had a sister?” Orthodox Tom Cruise asked. “Did she have a name?”

“No, she didn’t,” My father suddenly boomed. “She was dead on arrival. Where’s the dog?”

I pointed to Mitzy across from his chair and asked, “So… was she complete? Did she have all her… parts?”

“She’d been dead a while,” he answered, “She was smaller than you — but she was formed, yes.”

Until now, I’d thought she was a blob of cells or a cyst with teeth and hair that might pop out of my neck if I lost enough weight. But I’d had a full-sized sister. “So what did they do with her?” I asked.

“I don’t know!” My father was becoming exasperated. He straightened his pant creases, looking on proudly as Mitzy uncrossed and re-crossed her paws. He knew every move his dog made, yet he had no idea what doctors did with his dead human fully formed daughter who had been my two legged-two-armed, sister. “It was the seventies, Liz.”

Orthodox Tom Cruise asked Todd if this was all for real. Todd assured him it was.

I was starting to feel a vague panic I couldn’t quite identify. I asked my father how long she’d been dead before they took her out, and watched him actually start to do the math.

“You were born two months early…” He calculated. “And they thought she died two weeks before that.” The details coming back to him, he sat upright, pointing to his middle. “Her umbilical cord was wrapped around here, in a way that kept her from growing, so… she died.” He threw his hands up, the first show of emotion he demonstrated.

“That’s common,” Cathy said.

“Do they know if you were fraternal or identical?” Orthodox Tom Cruise asked me, knowing I couldn’t possibly know, but so personally thrown that he wanted the question out there.

My Dad had settled back in his chair. A yawn escaped him; he closed his eyes.

“One sac means identical, two means fraternal.” He gestured in my general direction. “They were in one sac,” he mumbled sleepily.

So, I had been a they. As they as they come. Identical. Another me. Maybe I held her as she died, held my dead sister for two weeks until we emerged — one alive, one dead — from our mother.

Our mother.

The thought of carrying a child almost to term only to have it die in the last few weeks was unbearable, something I would wish on no mother, not even that witch of a woman who’d left when I was six.

I found myself sympathizing with her. It was the stuff of nightmares. Of my family. Of my mother, who was warped as they come.

As was my habit (and my profession mandated), I obviously had to make a joke. “At least Mom had me! One for the price of two?!”

My father laughed, but not the kind I was going for. “She sure as hell didn’t want anything to do with you,” he chuckled.

“She hated me because my sister died?” I asked. “She blamed me?”

His bitter cackle was enough to rouse Mitzy, who had fallen asleep. Cathy shushed him, and he continued in a softer, condescending voice.

“Your mother’s problem wasn’t that your sister died,” he said matter-of-factly. “Her problem was that you lived. She didn’t want more kids.”

Suddenly Caleb, my nephew, who’d inherited my brother’s sarcasm and comedic timing, appeared.

“Jesse fell in the pool!” he yelled, smirking.

As Todd and I bolted outside, Cathy called after us to make sure we closed the door so Mitzy wouldn’t get out.

It wasn’t that Jesse couldn’t swim. Jesse didn’t like surprises; they made him anxious, and in the words of his school principal, he required “a lot of emotional unpacking.”

I could relate. Could I ever.

Todd pulled him out and ran inside to get a towel. Jesse stood there, his glasses crooked and dripping, the holiday outfit he’d assembled for himself to look “sharp” all soaking wet.

He balled his fists up tightly — in addition to anxiety, he had sensory issues. I knew we needed to stop this forty-nine-pound volcano from erupting.

I knelt down and bowed my head, like I’d learned to do to soothe my son. He leaned in and pressed his head against mine, like he’d learned do to be soothed.

“It’s okay, you’re okay,” I said, softly, over and over.

I felt the tension leaving his body. Relief.

Your mother’s problem wasn’t that your sister died. It was that you lived.

If I ever feared I was like my mother — which I did, every moment of every day — it was moments like this, knowing what to do for my child and wanting to do it, that proved I wasn’t anything like her.

“Elizabeth, you pamper him too much.” My father had come outside. “You’ll make him weird.”

He turned to go back in the house. Cathy was in the doorway.

“Where’s the dog?” He asked her.

“I thought you had her,” Cathy said, in a sudden panic.

“She’s in the pool!”

My niece Sasha was pointing at Mitzy who was swimming — or possibly trying to drown, Ophelia-like, the little pink bow that had been tied tightly atop her little bug-eyed head now floating toward the drain.

“Jesus Christ Almighty!” my dad yelled.

Jesse’s mood lightened, and soon he was cracking up along with his cousins as Dad and Cathy coaxed a definitely masochistic Mitzy out of the pool.

Jeff came over. “Thanks for coming today,” he said, and he meant it. He put his arm around me and wished me a Happy New Year.

Squeezing him tight, I wished him the same.

And I meant it.

Liz Astrof is an award-winning executive producer and one of the most successful sitcom writers in television today. She has worked on The King of Queens, 2 Broke Girls, Raising Hope, Whitney, Becker, and many more shows. She lives in California with her family.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

What is Rosh Hashanah? The Jewish New Year

What is Rosh Hashanah? The Jewish New Year


A basic primer on what Rosh Hashanah is, for everyone. This video explains what the holiday is about, how different communities celebrate it, what the special foods and traditions are, and the spiritual connection. A great intro for Jews and non-Jews alike – share with your curious coworker or family member.

This video was made possible with generous support from The Koret Foundation, as part of its Initiative on Jewish Peoplehood.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:

[Prognoza wędrowna] Zdumiewające jest to, że Izrael w ogóle powstał

foto: BBC

[Prognoza wędrowna] Zdumiewające jest to, że Izrael w ogóle powstał

Konstanty Gebert

Gdyby nie Zagłada, Izrael mógłby nie powstać. Ale to ona sprawiła, że ci, dla których miał powstać, zginęli. Dalej też nie poszło tak, jak to sobie wymyślił Teodor Herzl.

3 września 1897 roku, po zakończeniu obrad I Kongresu Syjonistycznego, jego organizator, dziennikarz Teodor Herzl zapisał w swoim dzienniku: „W Bazylei założyłem Państwo Żydowskie. Gdybym to dziś powiedział na głos, odpowiedzią byłby powszechny śmiech. Za pięć lat, a już na pewno za pięćdziesiąt, wszyscy to stwierdzą”. 125 lat później widzimy, że pomylił się jedynie o rok: Izrael powstał w 1948 roku. Nie tylko jednak precyzja czasowa tej prognozy robi wrażenie: zdumiewające jest, że Izrael w ogóle powstał – i przetrwał.

Przełom XIX i XX wieku był czasem, w którym aż roiło się od pomysłów na nowe urządzenie polityczne poszczególnych krajów, czy wręcz planety. Socjaliści snuli wizję rządów pojednanego braterstwem międzynarodowego proletariatu, zaś anarchiści – świata bez władzy, połączonego solidarną współpracą wolnych ludzi. Pacyfiści marzyli o powszechnym pokoju, zaś rozmaici nacjonaliści roili już to odbudowę państw które, jak Polska, dawno zostały starte z mapy, lub wręcz, jak Ukraina, nigdy nie były niepodległe. Włoscy republikanie knuli obalenie w Rzymie władzy królewskiej, zaś francuscy monarchiści – co wydawało się zresztą bardziej realistyczne – przywrócenia jej w Paryżu. Wszystkie te utopijne programy musiały śmieszyć w obliczu trwałości i potęgi władzy ustanowionej.

Syjoniści śmieszni do kwadratu

Nawet jednak na tym tle syjoniści byli śmieszni do kwadratu. Ich utopia zamierzała zmienić nie tylko – czego chcieli też socjaliści czy anarchiści – politykę, dając bezsilnym możliwość stanowienia o swoim losie. Nie tylko – podobnie jak nacjonaliści – pragnęli zmienić historię, przywracając państwo przez nią dawno wymazane. Do tego wszystkiego chcieli też zmienić demografię – bo w kraju, w którym miała ich utopia być realizowana, Żydów było kilkadziesiąt tysięcy, miliony ich zaś mieszkały odeń o tysiące kilometrów. Co gorsza, owe miliony w ogóle nie zamierzały się tam przenosić: Kongres odbył się w Bazylei, a nie, jak planowano, w Monachium, bo tamtejsza gmina żydowska doniosła na policję, że do miasta pragną przybyć jacyś bezbożni wywrotowcy – i bawarska stolica zatrzasnęła przed nimi bramy.

Dla Żydów religijnych próba odbudowy żydowskiego państwa była buntem przeciwko Bogu, jedynemu władnemu, by tego cudu – w czasach mesjańskich – dokonać. Dla żydowskich liberałów syjonizm był sabotażem z takim trudem wywalczanego równouprawnienia, bo głosił, że prawdziwa ojczyzna Żydów leży gdzie indziej. Dla żydowskich socjalistów oznaczał zdradę żydowskiego i międzynarodowego proletariatu, w imię nacjonalistycznych mrzonek burżuazji. Dla tureckiego sułtana, suwerena prowincjonalnego spłachetka imperium, gdzie wyśnione przez Herzla państwo miało powstać, zamiar taki, o ile traktować go poważnie, był zamachem na jego władzę.

Teodor Herzl – marny wódz narodu

No i sam Herzl marnie się nadawał na wodza narodu. Religijnie indyferentny (wcześniej proponował masową konwersję na katolicyzm jako rozwiązanie „kwestii żydowskiej”), i narodowo kosmopolityczny – był niemieckojęzycznym Żydem węgierskim, zapatrzonym we Francję jako wzór demokratycznej republiki; hebrajskiego nie znał ni w ząb, a jidysz gardził jako żargonem, więc literatury żydowskiej, religijnej bądź świeckiej, nie znał. Wyobrażał sobie swoje Państwo Żydowskie jako coś w rodzaju Wiednia nad Jordanem, gdzie mówi się po niemiecku i chadza do opery. Świątynię wprawdzie odbudowano, ale nie tam, gdzie stała wcześniej, by nie wadzić muzułmanom, którzy pobudowali tam meczety, i bez ofiar ze zwierząt, by nie urażać współczesnej wrażliwości – ot, taki nieszkodliwy folklor. Muzułmańscy tubylcy, obdarzeni pełnią praw, lecz pozbawieni zbiorowych politycznych aspiracji, są zadowoleni ze swego losu.

W rozgrywającej się w tej spełnionej utopii powieści „Altneuland”, którą Herzl wydał w pięć lat po Bazylei, jedna z czołowych postaci jest Raszid Bej, który chwali rozwój kraju i szczęście jego mieszkańców. Szwarc-charakterem jest natomiast rabin Geyer, zwolennik dyskryminacji nieżydowskich mieszkańców kraju, którego w wyborach prezydenckich pokonuje plebejski Dawid Litwak, głosiciel braterstwa wszystkich ludzi. Państwo Żydowskie, które Herzl istotnie z półwiekowym wyprzedzeniem w Bazylei założył, niezbyt przypomina to, które na tych założeniach powstało.

Herzl bowiem niewiele wiedział o Żydach, nic zaś o Arabach, i nie tym się kierował w swej wizji Państwa Żydowskiego. Cała jego wizja wyrastała z jego wiedzy o Europie, jej kulturze, jej marzycielach – i jej antysemitach, których powieściowy Geyer jest lustrzanym odbiciem. Bodźcem do działania była dla Herzla nie troska o żydowską tożsamość, lecz spotkanie, na paryskiej ulicy podczas afery Dreyfusa, z tłumem ryczącym „Śmierć Żydom!”. Jeśli taka jest Francja, pomyślał, to nic dobrego nigdzie Żydów w Europie nie czeka. Żydów, a więc także i mnie. Reszta była tylko logiczną konkluzją.

Bezkompromisowa odwaga jednego człowieka

Jego Altneuland był pomyślany dla kosmopolitycznych Żydów zachodnioeuropejskich, lecz trzonem syjonizmu stali się Żydzi ze wschodu kontynentu, którzy mieli jeszcze więcej, niż Żydzi francuscy, powodów, by szukać za morzem schronienia przed przemocą.

Zarazem ich religijna i narodowa tożsamość wprowadziła do syjonizmu ciągłość, o której Herzl nie miał pojęcia: Żydzi od wygnania po zburzeniu II Świątyni nie przestali w diasporze marzyć o powrocie do ojczyzny. Dawali temu wyraz w języku religii, bo innego nie było: prośby swe kierowali więc do Boga, nie do Rady Bezpieczeństwa.

Jednych i drugich Europa, pod niemieckim przewodem, wymordowała w drugiej wojnie światowej; Izrael zbudowali w znacznym stopniu Żydzi bliskowschodni, o których istnieniu Herzl zgoła nie wiedział. Gdyby nie Zagłada, Izrael mógłby nie powstać. Ale to ona sprawiła, że ci, dla których miał powstać, zginęli. W realnej, nie powieściowej historii Altneulandu Raszid Bejowie traktowali Żydów jako wrogów i nie ustawali w wojnie z nimi, zaś Geyerowie odpłacali im pięknym za nadobne. W obliczu tej spirali nienawiści Litwakowie zaś tracili wiarygodność i dla jednych, i dla drugich.

Słowem, utopia, którą wymyślił Herzl, najbardziej niewyobrażalna spośród wszystkich, których realizację podjęto, w niczym niemal nie przypomina kraju, który sobie wymyślił. Ale jej sukces wyrasta nie z tego, że właściwie zdiagnozował rozwiązanie, lecz z tego, że trafnie rozpoznał problem. Dzisiejszy Izrael zdziwiłby go niepomiernie – ale możliwość Zagłady przewidział, i wyciągnął zeń wnioski. Rzadko się zdarza, żeby tak wiele wynikło z bezkompromisowej intelektualnej odwagi jednego człowieka.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres: