Israel’s Supporters Must Stop Using These 13 Phrases

by Lee S. Bender and Jerome R. Verlin

View of the Har Homa in Jerusalem. Photo: James Emery.

Mainstream Western media coverage of Israel is laced with expressions intentionally crafted to delegitimize the Jewish State. The good news is that these terms weren’t written in stone 3,300 years ago, but are post-Israel independence creations. By forfeiting this language, we forfeit our history. Here are 13 phrases we must stop repeating.

#1 – “West Bank:” Claims that “Judea and Samaria” is simply the “biblical name for the West Bank” stands history on its head. The Hebrew-origin terms “Judea” and “Samaria” were used through 1950, when invading [Trans]Jordan renamed them the “West Bank” in order to disassociate these areas of the Jewish homeland from Jews. The UN’s own 1947 partition resolution referred not to “West Bank,” but to “the hill country of Samaria and Judea.” This term is not shorthand for “Judea and Samaria.” Under this formulation, Jordan is the “East Bank” of the original Palestine Mandate, which was designated as the homeland for the Jewish People.

#2 – “East” Jerusalem or “traditionally Arab East” Jerusalem: From the city’s second millennium BCE origins until 1947 CE, there was no such place as “East” Jerusalem. The 19 years between when invading Jordan captured part of the city in 1948 and was ousted by Israel in 1967 was the only time in history, except between 638 and 1099, when Arabs ruled any part of Jerusalem. Palestinian Arabs have not ruled an inch of it for one day in history. In the past three millennia, Jerusalem has been the capital of three native states – Judah, Judaea, and modern Israel – and has had a renewed Jewish majority since 19th century Turkish rule. Eastern Jerusalem is a neighborhood of the city that Israel reunified in 1967.

#3 – “The UN sought to create Jewish and Palestinian States:” It did not. Partitioning Palestine between “Palestinians” and Jews is like partitioning Pennsylvania between Pennsylvanians and Jews. Over and over in its 1947 partition resolution, the UN referenced “the Jewish State” and “the Arab” [not “Palestinian”] State.

#4 – 1948 was the “Creation” and “Founding” of Israel: Israel wasn’t “created” and “founded” in 1948 artificially and out-of-the-blue. Israel attained independence that year as the natural fruition into renewed statehood of a people that had twice before been independent in that land, and after centuries of hard work to re-establish a Jewish State in this historic homeland.

#5 – “The War that Followed Israel’s Creation:” Israeli did not choose this war; it was hoisted on Israel by almost every Arab state, which rejected the UN partition and tried to push the Jews of Israel into the sea. And it was a homeland Jewish army, Haganah, which became the IDF, that threw back that multi-nation foreign invasion.

#6- “Palestinian Refugees of the War that Followed Israel’s Creation,” or the “Palestinian Refugee Issue:” It was the invading Arab nations bent on Israel’s destruction that both encouraged and caused the bulk of the Arabs to flee Israel. And a greater number of media constantly ignore the indigenous Middle Eastern Jews who were expelled from vast Arab and other Muslim lands in the wake of the Arab-Israeli War. Their number is greater than the amount of Arabs that fled tiny Israel. That Israel absorbed the bulk of these Jews, while Arab “hosts,”including in Palestine itself, isolate the Arab refugees’ descendants in Western-supported “refugee camps” does not convert the Arab-Israeli conflict’s two-sided refugee issue into a “Palestinian” refugee issue. Had the Palestinian Arabs accepted the UN partition plan, they would also have been celebrating their 66th anniversary.

#7 – Israel “Seized”Arab Lands in 1967: It did not. The 1967 war, like its predecessors, was a defensive war forced upon Israel. Israel’s neighbors did not want to compromise; they simply wanted to destroy the Jewish State. The new Israeli territory was meant to provide a security barrier and ensure this could never happen. Moreover, these were not “Arab Lands.”

#8 – Israel’s “1967 Borders:” The 1949 Israel-Jordan Armistice Agreement expressly declared the “green line” it drew between the two sides’ ceasefire positions as a military ceasefire line only, without prejudice to either side’s political border claims.The post-’67 war UN resolution 242 pointedly did not demand Israel retreat from these lines.

#9 – “Israeli-Occupied West Bank and East Jerusalem:” That the media insistently calls Israeli presence in the heart of Jerusalem and in Judea and Samaria “Israeli occupation of Palestinian territories” does not make it so. “Occupation” is an international law term referencing foreign presence in the sovereign territory of another state. The land of Israel’s last sovereign native state before modern Israel was Jewish Judaea. The land ratio of Arab lands to Israel is 625-1, 23 states to one.

#10 – “Jewish Settlers and Settlements” vs. “Palestinian Residents of Neighborhoods and Villages:” A favorite media news article contrast is referencing in the same sentence “Jewish settlers” in “settlements” and “Palestinian residents” of nearby “neighborhoods” and “villages.” Jews are not alien” settlers” in a Jerusalem that’s had a Jewish majority since 19th century times or in the Judea-Samaria Jewish historical heartland.

#11 – Israel’s “Jewish State” recognition is “a new stumbling block”: New since Moses’ time. The Jewish homeland of Israel, including continuous homeland-claiming Jewish presence, has always been central to Jewish peoplehood. In 1947, British Foreign Secretary Bevin told Parliament that the Jews’ “essential point of principle” was Jewish Palestine sovereignty.

#12 – “Palestinians accept and Israel rejects a Two-State Solution:” Wrong on both counts. Both the U.S. and Israel define ‘Two States’ as two states for two peoples – Jews and Arabs. Many on the Arab side insistently rejects two states for two peoples. Many Israelis, including Prime Minister Netanyahu, support that plan – conditioned on an end to Palestinian terror. The Arabs continuously and consistently deny Israel’s right to exist as the nation-state of the Jewish People, no matter where its borders are drawn.

#13 – “The Palestinians:” The United Nations’ 1947 partition resolution called Palestine’s Arabs and Jews “the two Palestinian peoples.” Nothing is more self-delegitimizing and counter-productive to achieving peace based on Arab recognition of Jews’ right to be there, than that Jews should go around calling Palestinian Arabs “The Palestinians.” They have no distinguishing language, religion, or culture from neighboring Arabs, and have never been sovereign in Palestine, whereas the Jews, with a presence stretching back three millennia, have had three states there, all Jerusalem-based. Most Palestinian Arabs cannot trace their own lineage to the land back more than 4 generations.

Tusk o przemytnikach ludzi: mordercy

Donald Tusk (fot. Aleksander Majdanski / Newspix.pl )

Szef Rady Europejskiej Donald Tusk powiedział we wtorek w Jerozolimie, że napływ uchodźców do Europy to problem, z którym Europa będzie mierzyć się przez wiele lat.

Jego zdaniem, jest to “początek exodusu”. Podkreślał, że konieczne jest solidarne działanie, a UE jest skoncentrowana na ratowaniu ludzkiego życia.

Przekonywał, że konieczna jest walka z handlem ludźmi i przemytem ludzi. Mówił, że przemytnicy są mordercami, bezpośrednio odpowiedzialnymi za śmierć tysięcy ludzi.
W najnowszym wydaniu tygodnika “Wprost” – kto jest odpowiedzialny za narastającą falę uchodźców i co dzisiaj może zrobić Europa.

“Wszyscy ci, którzy z moralnych pobudek szeroko otwierają ramiona i publiczną kasę dla uchodźców, mają też moralny obowiązek powiedzieć nam, gdzie jest granica tego szaleństwa. Zamiast tego uciekają się do podłych argumentów i szantażu” – pisze we wstępniaku do najnowszego wydania naczelny “Wprost”, Tomasz Wróblewski. I podkreśla, że kryzys uchodźczy to może tylko ta kropla, która przelewa czarę mocno poszarpanej wewnętrznymi konfliktami Unii. Problem w tym, że nadchodzi w momencie, kiedy Europa pierwszy raz od dziesięcioleci potrzebuje być zjednoczona.

Żydzi – Niemcy – Polacy: historie i tradycje w kulturach medycznych

XV Międzynarodowa Konferencja Polsko-Niemieckiego Towarzystwo Historii Medycyny 9–11 września 2015 roku, Żydowski Instytut Historyczny, Warszawa

Kultura żydowska jest nieodłączną częścią kultury europejskiej i jest obecna w historii tak wschodniej, jak i zachodniej Europy. Z wielu, mniej lub bardziej przygodnych, historycznych powodów, ma ona szczególny związek z kulturą polską i niemiecką. Odnosi się to zarówno do tolerancji, asymilacji i akulturacji, jak i do historii segregacji i prześladowań, których punktem kulminacyjnym były masowe mordy i ludobójstwo w XX wieku. Prześladowania miały miejsce także po drugiej wojnie światowej, prowadząc do powstania nowych fali migracji Żydów, co miało ogromny wpływ na rozwój nauki.
Kultura żydowska stanowi spoiwo historii Polski i Niemiec, łącząc również kultury obu krajów. Gdy w średniowieczu Żydzi migrowali z Niemiec (Aszkenazu) do Polski, ich niemiecki dialekt ewoluował w język jidysz, będący połączeniem języka niemieckiego i hebrajskiego z elementami słowiańskimi. Wspólnoty żydowskie rozwijały się lokalnie w odmiennych społecznościach, austriackich, białoruskich, pruskich, litewskich, polskich, ukraińskich itp. Żydzi byli więc międzynarodowymi pośrednikami już od czasów średniowiecznych. Z drugiej strony, żydowskie wspólnoty i ich kultura w Polsce i w Niemczech różniły się w zależności od odmiennych uwarunkowań historycznych. Podczas gdy na ziemiach niemieckich mniejszość żydowska stanowiła niewielki odsetek całej liczby ludności, w Warszawie, aż do czasu inwazji niemieckiej w roku 1939, Żydzi stanowili mniej więcej jedną trzecią całej populacji miasta. Wschodnioeuropejski „Sztetl” jest jedyną w swoim rodzaju wspólnotą, nie mającą swojego odpowiednika w historii Niemiec.

Pomimo tego, że nie istnieje odrębna historia żydowskiej kultury medycznej, tematyka medycyny i zdrowia stanowi punkt wyjścia dla ponownego rozważenia wpływu Żydów i kultury żydowskiej na historię Polski, Niemiec i Europy Środkowej – i vice versa. Wykształceni Żydzi odegrali istotną rolę w ogromnym procesie, jakim było przekształcenie starożytnej, śródziemnomorskiej medycyny w tę, która funkcjonowała w średniowieczu w zaalpejskiej części Europy. Od czasów średniowiecza, rozproszenie Żydów prowadziło do powstania wyjątkowych wspólnot, które musiały rozwinąć własną sieć opieki zdrowotnej, zgodną z ich wiarą i zwyczajami. W związku z tym zachodził w nich ścisły związek pomiędzy religią i strukturą społeczną, a medycyną i opieką zdrowotną. Począwszy od XIX wieku, do akulturacji Żydów w dużej mierze przyczyniło się kształcenie akademickie, prowadzące do zdobycia zawodu lekarza. Jednocześnie, począwszy od średniowiecznych rozważań nad „czystością krwi” aż po dwudziestowieczny dyskurs higieny rasowej i eugeniki, medycyna uczestniczyła w procesie definiowania żydowskiego ciała jako wrogiego i niebezpiecznego elementu, napędzając tym samym antysemickie i rasistowskie praktyki społeczne. Te ostatnie miały wielowymiarowy wpływ na historię medycyny, m. in. prawny, za pośrednictwem rozważań bioetycznych, czy społeczny, za sprawą emigracji żydowskich naukowców pracujących w obszarze nauk medycznych z Niemieckiej Rzeszy.

Historia Żydów jako część polskiej i niemieckiej historii – i vice versa – może być zatem uznana za element „długiego trwania”, włączając w nie przemiany wewnątrzkulturowej spójności, jak i międzykulturowej zależności między historią medycyny, a historiami poszczególnych nacji. Celem konferencji jest właśnie dotknięcie problematyki wspólnej historii, bez pomijania jej zbrodniczych etapów.

Komitet naukowy (w porządku alfabetycznym):

Dr Ute Caumanns (Skarbnik Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Historii Medycyny, Heinrich Heine Universität Düsselforf)

Doc. Dr Fritz Dross (Wiceprezes Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Historii Medycyny, Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg)

Dr hab. Ruth Leiserowitz (Wicedyrektor Niemieckiego Instytutu Historycznego w Warszawie)

Dr Joanna Lusek (Muzeum Górnego Śląska, Bytom)

Prof. dr hab. Anita Magowska (Kierownik Katedry Historii Nauk Medycznych, Uniwersytet Medyczny w Poznaniu)

Dr Marcin Moskalewicz (Prezes Polsko-Niemieckiego Towarzystwa Historii Medycyny, Uniwersytet Medyczny w Poznaniu)

Prof. dr hab. Paweł Śpiewak (Dyrektor Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie)

Sekretariat konferencji

Zuzanna Lewandowska (Uniwersytet Medyczny w Poznaniu)

kontakt: jewishculturemedicine2015@gmail.com

Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu

we współpracy z:

Friedrich-Alexander-Universität Erlangen-Nürnberg

Niemiecki Instytut Historyczny w Warszawie

Żydowski Instytut Historyczny w Warszawie

Reżim irański świętuje zwycięstwo osiągnięte w porozumieniu nuklearnym

Seria Specjalnych Komunikatów – Nr 6150

Po ogłoszeniu przez Iran i P5+1 JCPOA 14 lipca 2015 r., najwyżsi przedstawiciele irańscy z Najwyższym Przywódcą Alim Chameneim na czele powiedzieli, że ich kraj jest supermocarstwem o statusie równym USA, i że ta pozycja jeszcze umocni się dzięki porozumieniu. Przechwalali się potęgą Iranu i powiedzieli, że zmusiła ona supermocarstwa do poddania się Iranowi i jego żądaniom.

Poniżej podajemy najważniejsze punkty ich wypowiedzi:

Irański minister obrony: Supermocarstwa poddały się Iranowi i “usłuchały praw narodu irańskiego”

Podczas ceremonii dowództwa naczelnego sił zbrojnych 30 sierpnia 2015 r. irański minister obrony, Hossein Dehghan powiedział: “Dzisiaj Iran osiągnął taką pozycję, że poddały mu się supermocarstwa z powodu jego majestatyczności, niezłomności, oporu i jedności. Mimo ich wielkiej dumy reżimy arogancji [tj. Zachodu pod przewodnictwem USA] siedziały pokornie za stołem negocjacyjnym i usłuchały praw narodu irańskiego” [1].

Przywódca Chamenei: “Ci, którzy nałożyli sankcje na nas wczoraj, umierają dzisiaj – ponieważ Iran stał się największą siłą militarną w regionie”

24 sierpnia 2015 r. strona internetowa Najwyższego Przywódcy Alego Chameneiego opublikowała plakat zatytułowany „Żelazna pięść”, symbolizujący potęgę Iranu w wyniku porozumienia. Tekst na plakacie brzmiał: „Ci, którzy nałożyli sankcje na nas wczoraj, umierają dzisiaj – ponieważ Iran stał się największą siłą militarną w regionie. Islamska Republika Iranu dowiodła, że działa sumiennie we własnej obronie. Cały naród jednoczy się jako solidna pięść, stojąc niezłomnie przeciwko agresorom, którym brakuje wszelkiego rozsądku”. Plakat przedstawia pięść ozdobioną flaga irańską, która przebija się przez chmury; pięść składa się z wyposażenia wojskowego, w tym z pocisków rakietowych, odrzutowców, okrętów, czołgów i tak dalej” [2].

Witryna internetowa IRGC, Javan: “Iran staje się mocarstwem… równym w świecie Ameryce”

15 lipca 2015 r. witryna internetowa Javan, która jest związana z Korpusem Strażników Rewolucji Islamskiej Iranu (IRGC), twierdziła, że Iran stał się mocarstwem o statusie równym USA i dlatego USA zgodziły się na prowadzenie dialogu z Iranem w rozmowach nuklearnych: „W przemówieniu po porozumieniu między Iranem a P5+1 Obama powiedział: ‘Ta umowa jest także zgodna z tradycją przywództwa amerykańskiego. Minęło ponad 50 lat, kiedy prezydent Kennedy stał przed narodem amerykańskim i powiedział: „Nigdy nie prowadźmy negocjacji ze strachu, ale nigdy nie obawiajmy się prowadzenia negocjacji”. Mówił wówczas o potrzebie dyskusji między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim’ [3].

To przemówienie wyraźnie pokazuje zmierzch siły amerykańskiej i to, że [USA] zostały zdegradowane z [statusu] supermocarstwa do zwykłego mocarstwa. Po pierwsze, Obama uważa dyplomację i negocjacje za tradycję przywództwa amerykańskiego, podczas gdy historia pokazuje, że od czasu, jak wyłoniły się na arenie międzynarodowej podczas I wojny światowej, wybierały nie [tę] drogę, ale siłę militarną. Wojny w Korei, Wietnamie, Iraku i Afganistanie, bombardowanie Hiroszimy i Nagasaki i dziesiątki innych zbrodni w Ameryce Łacińskiej pokazują, że tradycją przywódców Ameryki nigdy nie była dyplomacja. Supermocarstwa uważają się za zbyt duże, by marnować czas na dyplomację i negocjacje z krajami trzeciego świata lub mniejszymi. Są przyzwyczajeni do ustalania, jak mają zachowywać się inni przez machnięcie palcem i do spełniania swoich interesów drogą napadu militarnego. Dyplomatyczna historia Ameryki zawiera kilka rund rozmów z byłym Związkiem Radzieckim. Dlatego możemy powiedzieć, że od II wojny światowej do 1990 r. tradycja przywództwa amerykańskiego opowiadała się za dyplomacja lub negocjacjami tylko z mocarstwami o równej [im] pozycji…

Wypowiedzi Obamy w obronie negocjacji z Iranem mogą prowadzić do jednego z dwóch wniosków: albo Ameryka uważa Iran i jego siłę odstraszania za równą byłemu Związkowi Radzieckiemu… albo Ameryka nie ma tego statusu, jaki miała dawniej…

Tym, co zdarzyło się teraz, jest, że sekretarz stanu USA [John Kerry] porzucił wszystkie swoje obowiązki i swoje życie, by prowadzić negocjacje z Iranem – targować się, kapitulować, wzywać Europejczyków na pomoc w rozmowach i nie uważa on Iranu za [coś] podobnego do Wietnamu, Korei, Afganistanu i Iraku. Co rzeczywiście zdarzyło się tutaj?

W nadanym przez telewizje przemówieniu 5 kwietnia 2015 r., po porozumieniu w Lozannie, Obama powiedział, że z trzech opcji – atak, sankcje i negocjacje – nie widział innego opcji poza negocjacjami, a jeszcze przedtem powiedział: ‘Gdybym mógł, rozmontowałbym cały [projekt] nuklearny Iranu’. Drugą stroną ‘gdybym mógł’ jest ‘nie mogę’. Jak mamy rozumieć to ‘nie mogę’? W końcu, Ameryka jest obecna militarnie w 50 miejscach na globie, włącznie z Zatoką Perską…

Zachowanie Ameryki w nieobecności Związku Radzieckiego pokazuje, że Iran staje się mocarstwem, które jest drugim po albo nawet równym na świecie Ameryce. [Dlatego] Ameryka nie ma odwagi na zaatakowanie go militarnie ani nawet na prowadzenie rozmów dwustronnych, więc pomagają jej trzy kraje europejskie [Francja, Wielka Brytania i Niemcy].

Nie jest nierozsądne, że Ameryka wierzy, iż nasz potencjał militarny nie przekracza jej [potencjału], ale obawia się miękkiej siły [Iranu], która jest silniejsza niż bombardowanie militarne… Ta miękka siła ma dwie główne drogi: przymierze między narodem a Imamem [ajatollahem Ruhollahem Chomeinim]… i sojusz z krajami regionu [który opiera się na] uczuciach i wierze. Naród iracki jest przykładem tego sojuszu; Ameryka poświęciła tam cztery tysiące żołnierzy i obaliła Saddama Husajna, ale przyjaciele Rewolucji Islamskiej [Iranu] zasiedli na tronie Saddama i w żaden sposób nie pozwolili [Amerykanom] przechwycić tam władzy. Ta miękka siła nie może przeprowadzić ataku militarnego i dlatego wzrastająca potęga Rewolucji Islamskiej może spowodować, że Ameryka ze strachu przekształci się z głupiego wroga w stosunkowo sprytnego” [4].

Doradca Chameneiego w IRGC: Porozumienie nuklearne polepszy status i potegę Iranu

Jadollah Dżavani, doradca Chameneiego w IRGC, napisał 27 lipca 2015 w artykule redakcyjnym tygodnika IRGC “Sobh-e Sadeq”: “Czy wybuchnie wojna między Iranem a Ameryką? Nie można na to odpowiedzieć rozstrzygająco: tak lub nie. Możemy jednak dowieść, że w ostatnich latach USA były niezdolne do przeprowadzenia militarnego ataku na Iran, ani nie potrafiły zmobilizować do tego odwagi. W minionym dziesięcioleciu Amerykanie i syjoniści wielokrotnie grozili, że zaatakują Iran, ale z powodu ich głębokiego niepokoju wobec konsekwencji możliwej wojny przeciwko [Iranowi] nie spełnili swoich gróźb… Dlatego przedstawiciele amerykańscy ogłosili, że dossier nuklearne Iranu może być rozwiązane tylko środkami dyplomatycznymi.

Po oświadczeniu w Lozannie [2 kwietnia 2015 r.] prezydent USA Obama ogłosił, że wojna lub wzmocnione sankcje nie pohamują Iranu ani nie zniszczą jego przemysłu nuklearnego. Przez wszystkie te lata Amerykanie grozili, że zaatakują Iran militarnie, ale zarówno oni, jak inni, włącznie z narodem irańskim, wiedzieli doskonale, że ta groźba jest głównie wojną psychologiczną, i że Ameryka nie może rozpocząć kolejnej wojny w Azji Zachodniej.

Z historią pustych gróźb militarnych Amerykanie raz jeszcze zaczęli przechwalać się sprawą ataku militarnego na Iran po zakończeniu rozmów w Wiedniu i podpisaniu wyłaniającego się porozumienia nuklearnego miedzy Iranem a P5+1. Groźba militarna przyszła w ostatnich dniach od Obamy, sekretarza stanu USA, Johna Kerry’ego, sekretarza obrony, Ashtona Cartera i innych przedstawicieli Ameryki; wszyscy oni podkreślali opcję siły militarnej przeciwko Iranowi w przyszłości…

Jak dotąd Amerykanie nie zaatakowali z powodu [siły] odstraszenia Iranu, która ciągle wzrasta. Dziesięć lat temu Amerykanie byli silniejsi niż są dzisiaj, a Islamska Republika Iranu była słabsza. Przez ostatnie dziesięciolecie siła Ameryki i jej sojuszników w regionie uległa erozji, podczas gdy siła Republiki Islamskiej i jej sojuszników tylko wzrosła. Dlatego regionalne wstrząsy w ciągu ostatniego dziesięciolecia działały na korzyść Iranu i na szkodę USA. Dzięki porozumieniu nuklearnemu ten proces nie zmieni się na gorsze dla Iranu, ale może tylko dodać mu specjalnej potęgi.

To właśnie jest powodem niepokoju w sprawie porozumienia nuklearnego, jaki wyrażają przedstawiciele reżimu syjonistycznego i inni sojusznicy Ameryki w regionie, tacy jak reżim Al-Saudów. Dlatego przechwalanie się Ameryki po uznaniu nuklearnego Iranu przez porozumienie między Iranem a P5+1 przychodzi z konieczności i odzwierciedla próbę Ameryki zachowania fasady swojego statusu jako supermocarstwa światowego.

Jednak prawdą jest, że czas tego supermocarstwa minął i Ameryka musi zaakceptować fakty nowego świata. Równowaga sił na świecie przesuwa się i kształtuje nowy międzynarodowy porządek polityczny. [Ten nowy porządek światowy] obejmuje uznanie przez sześć głównych mocarstw świata Iranu z cyklem paliwa nuklearnego i z rozstrzygającym potencjałem odstraszającym w regionie…” [5]

Przypisy (nie spolszczone):