The Holocaust Museum Defends Muslim Brotherhood Nazis

Daniel Greenfield

---

The United States Holocaust Memorial Museum was tainted from the start.

Carter created the President’s Commission on the Holocaust to pander to the Jews after endorsing a PLO state. Then Carter complained that there were too many Jews on the Commission. One of the Jews he was complaining about was a Presbyterian with a German last name, but he was too bigoted to care.

The Museum hit a new low when the Clinton administration pressured its chairman to invite Arafat, a protégé of Hitler’s Mufti who had been trained to kill Jews by a former Nazi officer. It hit an even lower low when it brought in John K. Roth who had compared Israel to the Nazis.

Now the Holocaust Memorial Museum has rolled out an “Early Warning Project” to warn of the risk of mass killings and genocide.

According to the “Project,” Israel is not at risk of genocide. Its risk assessment is lower than the UK or Panama. If another Holocaust happens, it’s more likely to take place in London or Brazil. (But the EWP also claims that America and New Zealand are at a higher risk of mass killings than Cuba even though the Castro regime, unlike New Zealand Prime Minister John Key, actually engaged in mass killings.)

Despite the constant threats to destroy the Jewish State, Iran is also rated at low risk. Instead the Holocaust Museum claims that the real threat of genocide is in Egypt which is “experiencing a mass killing episode perpetrated by the current regime against the Muslim Brotherhood and oppositionists.”

Jews don’t face genocide in the Middle East. The Nazi-influenced Muslim Brotherhood does. Muslim Nazis are the real victims of a new Holocaust.

The Muslim Brotherhood was allied with Hitler. It distributed Arabic translations of Mein Kampf. Hitler’s Mufti, Haj Amin al-Husseini, who headed the Muslim Brotherhood’s affiliate in Israel, had personally met with Hitler, encouraged the extermination of the Jews and visited the gas chambers at Auschwitz.

The Mufti had preached genocide, encouraging Muslims to “get rid of this dirty race… Kill the Jews, burn their property, destroy their stores” making him one of the earlier promoters of BDS.

Five years after the Holocaust, Sayyid Qutb, the Muslim Brotherhood’s leading thinker, wrote a pamphlet titled, “Our Struggle with the Jews”. Qutb’s Muslim Brotherhood had been heavily influenced by Nazi Germany and the title and theme were deliberate echoes of Hitler’s Mein Kampf.

Qutb claimed that the Jews were the source of all evil. Like Hitler, he insisted that there was a struggle for world domination, except instead of a struggle between Aryans and Jews, it was a struggle between Muslims and Jews. He echoed Hitler’s claims that the Jews had invented sex and materialism and blamed them for everything from the Sunni-Shiite split to the fall of the Ottoman Empire.

The intellectual leader of the Muslim Brotherhood even insisted that Hitler had been an instrument of Allah to punish the Jews. The claim was recently repeated by Sheikh Qaradawi, the Brotherhood’s current Qutb, who said, “Throughout history, Allah has imposed upon the [Jews] people who would punish them for their corruption. The last punishment was carried out by Hitler. By means of all the things he did to them – even though they exaggerated this issue – he managed to put them in their place. This was divine punishment for them. Allah willing, the next time will be at the hands of the believers.”

The “believers” are the Muslims. As opposed to the unbelievers who are everyone else. The Muslim Brotherhood likes what Hitler did to the Jews, but it wants to carry out the next Holocaust on its own.

Or as Qaradawi put it, “count their numbers and kill them down to the very last one.”

If the Holocaust Memorial Museum’s Early Warning Project were really concerned about “genocide” in Egypt, it might have noted the Muslim Brotherhood attacks on Christians and churches.
It might have spoken up when video emerged of the Muslim Brotherhood’s former Egyptian president, Mohammed Morsi, urging his followers “to nurse our children and our grandchildren on hatred for them: for Zionists, for Jews.”

Egyptian children, “must feed on hatred; hatred must continue,” he said. “The hatred must go on for Allah and as a form of worshiping him.”

The Early Warning Project might have noted that the charter of the Muslim Brotherhood affiliate in Gaza, the terrorist group Hamas, states, “The Day of Judgment will not come about until Muslims fight the Jews”. And Hamas is doing its best to advance that date.

But instead the front page of the Holocaust Museum focuses on Syrian refugees. The piece on the Muslim migrants invading Hungary begins with the statement that, “In the 1930s, the world watched as Nazi Germany forced its beleaguered Jewish population to leave their homes.”

The piece is written by a Syrian who served as the Holocaust Museum’s Director of Special Events.

The Holocaust Museum has spent a good deal of time on Syria. It even hosts a paper describing the Muslim Brotherhood’s Sheik Moaz al-Khatib as “a well-respected, moderate Sunni cleric”. It leaves out his statement that Saddam Hussein’s positive legacy was “terrifying the Jews”.

The Museum obsesses over false Muslim claims that they are being persecuted by Buddhists in Burma and Hindus in India. It takes the time to visit Syria, but not Sderot. It puts up photos of Syrians, but not Jewish families murdered by members of genocidal Islamofascist terrorist organizations.

Despite all the propaganda, the Muslim Rohingya illegal aliens in Burma are not being exterminated. Muslim terror against Jews in Israel however is part of an ongoing campaign of genocide.

Hassan al-Banna, the founder of the Muslim Brotherhood, warned, “If the Jewish state becomes a fact, and this is realized by the Arab peoples, they will drive the Jews who live in their midst into the sea.”

“Kill the Jews wherever you find them,” the Mufti of Jerusalem had proclaimed. “Allah is with you.” Hamas declares that, “Killing Jews is worship that draws us close to Allah”.

There was a reason why Adolf Eichmann, the architect of the Holocaust, turned for sympathy to the Muslim world. “You 360 million Mohammedans to whom I have had a strong inner connection since the days of my association with your Grand Mufti of Jerusalem. You, who have a greater truth in the surahs of your Koran. I call upon you to pass judgment on me.”

The Holocaust Museum’s Early Warning Project is ignoring Muslim genocide aimed at Jews while promoting the bizarre myth that the Muslim Brotherhood is at risk of genocide. It couldn’t be any stranger if the Holocaust Museum had begun insisting that Neo-Nazis face genocide in Germany.

“Either this place will be a sanctuary, or it will be an abomination,” Elie Wiesel had said of the museum.

It did not take long for the United States Holocaust Memorial Museum to become an abomination. From its early days, a museum dedicated to teaching about the evil of the Final Solution instead became a platform for promoting the newest attempt to solve the “Jewish problem” with the Two-State Solution.

Now it approaches the final phase of the left’s Post-Holocaust Anti-Semitism where Muslims are transformed into Jews so that Jews may be transformed into Nazis to justify another Holocaust.

After all this time, the Holocaust Museum has decided that the Nazis were the real victims.

---

Daniel Greenfield,
a Shillman Journalism Fellow at the Freedom Center, is a New York writer focusing on radical Islam.

---

 

---

Przemówienie premiera Izraela w ONZ

Benjamin Netanjahu

---

Nowy Jork, 1 października 2015 r. Przemówienie premiera Benjamina Netanjahu przed Zgromadzeniem Ogólnym Organizacji Narodów Zjednoczonych.
Tłumaczenie pełnego tekstu wystąpienia na język polski znajduje się pod klipem.

 

---

Panie i panowie, przynoszę wam pozdrowienia z Jerozolimy – miasta, w którym nadzieje i modlitwy narodu żydowskiego o pokój dla całej ludzkości wybrzmiewały przez wieki. Stałem na tym podium po raz pierwszy 31 lat temu, kiedy byłem ambasadorem Izraela przy Narodach Zjednoczonych.

Tamtego dnia przemawiałem przeciwko rezolucji Iranu, który chciał wyrzucenia Izraela z ONZ. Dzisiaj, jak i wtedy, ONZ jest otwarcie wroga Izraelowi, jedynej prawdziwej demokracji na Bliskim Wschodzie. Teraz, tak samo jak wówczas, niektórzy odmawiają żydowskiemu państwu miejsca pośród narodów.

Swoje ówczesne przemówienie zakończyłem słowami: panowie, sprawdźcie swój fanatyzm w swoich progach. Więcej jak trzy dekady później, już jako premier Izraela, mam znowu przywilej, żeby mówić z tego podium. I dla mnie zawsze ten przywilej oznaczał moralną odpowiedzialność za mówienie prawdy.

Zatem po trzech dniach słuchania światowych przywódców, którzy wychwalali nuklearne porozumienie z Iranem, zacznę swoje przemówienie od stwierdzenia: panie i panowie, sprawdźcie swój entuzjazm w swoich progach. Widzicie, to porozumienie nie uprawdopodabnia perspektywy pokoju. Napędzanie agresywnych zapędów Iranu miliardami dolarów poprzez ulgi w sankcjach sprawia, że wojna staje się bardziej prawdopodobna. Spójrzcie na to co Iran zrobił tylko przez sześć ostatnich miesięcy, od momentu, kiedy plan porozumienia został ogłoszony w Lozannie.

Iran zwiększył dostawy śmiercionośnej broni do Syrii.

Iran wysłał więcej żołnierzy Gwardii Rewolucyjnej do Syrii. Iran wysłał tysiące afgańskich i pakistańskich bojowników szyickich do Syrii. Iran zrobił to wszystko, by wesprzeć brutalny reżim Assada. Iran również przesłał tony broni i amunicji do rebeliantów Huti w Jemenie, ostatnia dostawa miała miejsce dwa dni temu.

Iran groził, że zniszczy Jordanię.
Hezbollah, macki Iranu, przemyciły do Libanu pociski SA-22, które mają strącać nasze samoloty, a także manewrujące pociski Yakhont, żeby zatapiać nasze statki.Iran wyposażył Hezbollah w pociski ziemia-ziemia precyzyjnego rażenia i bojowe drony, więc mogą oni uderzyć w dowolny cel w Izraelu.

Iran uzbroił Hamas i Islamski Dżihad w bojowe drony w Strefie Gazy.
Iran powiedział też jasno, że planuje otworzyć dwa nowe fronty terroru przeciwko Izraelowi. Obiecali, że uzbroją Palestyńczyków na Zachodnim Brzegu oraz wyślą generałów Gwardii Rewolucyjnej na wzgórza Golan, z których ich agenci ostrzeliwali niedawno północny Izrael.

Izrael będzie odpowiadał z pełną mocą na jakiekolwiek ataki pochodzące z Syrii.
Izrael będzie nadal pracował, żeby zapobiegać transferowi strategicznych rodzajów broni dla Hezbollahu z terytorium Syrii i na terytorium Syrii.

Co kilka tygodni Iran i Hezbollah tworzą nowe komórki terrorystyczne w miastach na całym świecie. Ostatnie takie komórki odkryto w Kuwejcie, Jordanii i na Cyprze.
W maju cypryjskie służby bezpieczeństwa wtargnęły do mieszkania agenta Hezbollahu w mieście Larnaka. Znalazły w nim pięć ton azotanu amonu. Taką samą ilość azotanu amonu wykorzystano do wysadzenia w powietrze gmachu federalnego w Oklahoma City.

A to było tylko jedno mieszkanie, w jednym mieście i w jednym kraju.

A Iran tworzy tuziny komórek terrorystycznych na całym świecie. Panie i panowie, oni to robią również na tej półkuli.

Powtarzam: Iran robił to wszystko co opisałem tylko przez ostatnie sześć miesięcy, kiedy starał się przekonywać świat do zdjęcia z nich sankcji. Teraz wyobraźcie sobie co zrobi Iran jak te sankcje znikną.

Iran spuszczony ze smyczy i bez kagańca zacznie grasować, pożerając coraz więcej zdobyczy.

W wyniku porozumienia nuklearnego Iran wydaje milardy dolarów na broń i satelity.

Uważacie, że Iran robi to w celu promowania pokoju?
Uważacie, że setki miliardów dolarów z powodu zdjęcia sankcji oraz tłuste kontrakty zamienią tego drapieżnego tygrysa w kociaka?

Jeśli tak myślicie, to powinniście jeszcze raz się zastanowić.

W 2013 roku irański prezydent Ruhani rozpoczął swoją tzw. ofensywę uroku osobistego tutaj w ONZ. Dwa lata później Iran wykonuje karę śmierci na większej liczbie więźniów politycznych, eskaluje agresję w regionie oraz gwałtownie rozwija swoją globalną sieć terroru.

Jak wiecie jest takie powiedzenie, że liczą się czyny, a nie słowa. Jednak w przypadku Iranu ich słowa brzmią tak samo dobitnie jak ich czyny.

Posłuchajcie zastępcy dowódcy irańskiej Gwardii Rewolucyjnej (Siły Quds). Oto co powiedział w lutym: “Islamska rewolucja nie jest ograniczona przez granice geograficzne”. On się chwalił tym, że takie kraje jak Afganistan, Irak, Liban, Syria, Palestyna i Jemen należą do tych krajów, które zostały “podbite przez Islamską Republikę Iranu”.

Podbite.

A dla tych spośród was, którzy uważają, że porozumienie z Wiednia przyniesie zmianę w polityce Iranu, posluchajcie co Najwyższy Przywódca ajatollah Chamenei powiedział pięć dni po zawarciu porozumienia: “Nasza polityka pod adresem aroganckiego rządu USA nie ulegnie zmianie”.

USA, zapowiedział ajatollah, nadal będą wrogiem Iranu.

Kiedy dawanie więcej pieniędzy mułłom prawdopodobnie zwiększy represje w samym Iranie, to na pewno zwiększy agresję poza Iranem.

Jako lider kraju, który każdego dnia broni się przed rosnącą agresją Iranu, chciałbym mieć ten komfort zakładania, że porozumienie zablokuje Iranowi ścieżkę do broni atomowej.

Ale nie mogę, bo nie blokuje.

Porozumienie nakłada na irański program nuklearny szereg ograniczeń.

I słusznie, bo społeczność międzynarodowa ma świadomość, że Iran jest tak bardzo niebezpieczny.

Ale tutaj jest haczyk:

Zgodnie z tą umową, jeśli Iran nie zmieni swojego zachowania w rzeczy samej stanie się bardziej niebezpieczny w najbliższych latach. Najważniejsze ograniczenia będą nadal zniesione za 10 i 15 lat.

To może postawić wojowniczy i islamski reżim terrorystyczny tylko tygodnie przed zdobyciem materiału rozszczepialnego na cały arsenał bomb atomowych.

To po prostu nie ma żadnego sensu.

Mówiłem już, że jeśli Iran chce być traktowany jak normalny kraj, to niech się zachowuje jak normalny kraj.

Ale ta umowa z Iranem uzna ten kraj za normalny nawet jeśli pozostanie on ciemną teokracją, która podbija sąsiadów, sponsoruje terroryzm na całym świecie i skanduje “Śmierć Izraelowi” i “Śmierć Ameryce”.

Czy naprawdę ktoś uważa, że zalewanie radykalnej teokracji bronią i gotówką ograniczy jej apetyt na agresję?

Czy ktokolwiek z was wierzy, że teokratyczny Iran z ostrzejszymi pazurami i kłami będzie bardziej skłonny do zmiany swoich barw?

Więc tutaj generalna zasada, której nauczyłem się i której wy też musieliście się nauczyć w waszym życiu: kiedy złe zachowanie jest nagradzane, to tylko się pogarsza.

Panie i panowie,

Już od dawna mówię o tym, że największym zagrożeniem z jakim mierzy się nasz świat, to wojujący islam wyposażony w broń nuklearną.

Jestem śmiertelnie zaniepokojony tym, że nuklearne porozumienie z Iranem okaże się aktem małżeństwa dla tego potwornego związku.

Wiem o tym, że niektórzy ludzie z dobrymi intencjami szczerze wierzą, że to porozumienie jest najlepszym sposobem na zablokowanie Iranowi drogi do zdobycia bomby.

Ale jedną z najważniejszych i najsłabiej przerobionych lekcji z historii jest następujące:

Nawet najlepsze intencje nie zapobiegają najgorszym rezultatom.

Zdecydowana większość Izraelczyków uważa, że to atomowe porozumienie z Iranem jest bardzo złą umową.

A co gorsza my widzimy jak świat cieszy się z tego porozumienia i pędzi w objęcia reżimu i do robienia interesów z reżimem, który zupełnie otwarcie zobowiązał się do zniszczenia nas.

W ostatnim tygodniu generał major Salehi, dowódca armii Iranu, ogłosił co następuje:

“Z całą pewnością doprowadzimy do całkowitego unicestwienia Izraela”.

“Cieszymy się, że jesteśmy w awangardzie wykonawców rozkazu Najwyższego Przywódcy, który kazał nam zniszczyć Izrael”.

A sam Najwyższy Przywódca, kilka dni po podpisaniu porozumienia nuklearnego, ogłosił premierę swojej nowej książki. Oto i ona. To 400-stronicowy elaborat opisujący jego plan zniszczenia Państwa Izrael.

W ostatnim miesiącu Chamenei jeszcze raz powtórzył swoje ludobójcze intencje przed najwyższym zgromadzeniem irańskich duchownych – Zgromadzeniem Ekspertów.

On mówił o Izraelu, który jest domem dla ponad sześciu milionów Żydów. On obiecał, że “za 25 lat już nie będzie żadnego Izraela”.

70 lat po wymordowaniu sześciu milionów Żydów irańscy przywódcy obiecują, że zniszczą mój kraj.

Wymordują mój naród.

A reakcja ze strony ONZ, ze strony prawie każdego rządu reprezentowanego tutaj była żadna. Całkowita cisza! Ogłuszająca cisza!

[w tym momencie Netanjahu zamilknął na minutę]

Być może teraz rozumiecie dlaczego Izrael nie przyłączył się do radości z podpisania tego porozumienia.

Gdyby władcy Iranu pracowali nad zniszczeniem waszych krajów, to być może bylibyście nieco mniej entuzjastycznie nastawieni do tej umowy.

Gdyby terrorystyczne macki Iranu odpalały tysiące rakiet na wasze miasta, to być może bylibyście bardziej zachowawczy w tym zachwycie.

A gdyby to porozumienie uruchamiało wyścigi na zbrojenia atomowe w waszym sąsiedztwie, to zapewne bylibyście mniej skłonni do świętowania.

Ale nie myślcie, że Iran jest zagrożeniem jedynie dla Izraela.

Pomijając irańską agresję na Bliskim Wschodzie i jego komórki na całym świecie, to Iran buduje również międzykontynentalne rakiety balistyczne, których jedynym celem ma być przenoszenie pocisków atomowych.

Teraz zapamiętajcie: Iran już ma pociski, które mogą dosięgnąć Izrael.

Zatem te pociski, które buduje Iran, nie są przeznaczone dla nas. One są przeznaczone dla was.

Dla Europy.

Dla Ameryki.

Dla zrzucenia masowego zniszczenia – w każdej chwili i gdziekolwiek.

Panie i panowie. To nie jest łatwe, żeby sprzeciwiać się czemuś, co zostało poparte przez największe światowe mocarstwa.

Wierzcie mi, dużo łatwiej jest siedzieć cicho.

Jednak przez cały okres naszej historii naród żydowski poznał wysoką cenę ciszy.

I jako premier żydowskiego państwa i jako ktoś kto zna historię, odmawiam bycia cicho.

Powtórzę to jeszcze raz:

Dni, kiedy naród żydowski był pasywny w obliczu ludobójczych wrogów – te dni się skończyły.

Żeby nie być biernym, to trzeba głośno mówić o tych zagrożeniach. Mowiliśmy, mówimy i będziemy mówić.

Żeby nie być pasywnym, to trzeba się także bronić przed tymi niebezpieczeństwami. Broniliśmy się, bronimy się i będziemy się bronić.

Izrael nie pozwoli Iranowi na włamanie się, wkradnięcie się lub wkroczenie do atomowego klubu.

Wiem o tym, że uniemożliwienie Iranowi zdobycia broni atomowej jest oficjalną polityką społeczności międzynarodowej.

Ale nikt nie powinien kwestionować determinacji Izraela w samoobronie przeciwko tym, którzy dążą do zniszczenia nas.

W każdym pokoleniu byli ludzie, którzy chcieli zniszczyć nasz naród.

W starożytności mierzyliśmy się z chęciami zniszczenia nas przez starożytne imperia Babilonii i Rzymu.

W średniowieczu mierzyliśmy się z inkwizycją i wypędzeniami.

W czasach współczesnych były to pogromy i Holokaust.

Jednak Żydzi przetrwali.

Teraz pojawił się kolejny reżim, który przysięga, że zniszczy Izrael.

Ten reżim byłby mądrzejszy, gdyby się nad tym zastanowił:

Stoję tutaj jako przedstawiciel Izraela, 67-letniego państwa, które jest ojczyzną dla 4000-letniego narodu.

Jednak Babilończycy i Rzymianie nie są reprezentowani na tej sali narodów. Podobnie jak tysiącletnia Rzesza.

Te pozornie niezwyciężone imperia już dawno przepadły.

Ale Izrael żyje.

Naród Izraela żyje.

עם ישראל חי (Am Israel Chai)

Ponowne narodziny Izraela są dowodem na niezmordowaną duszę mojego narodu.

Przez setki pokoleń naród żydowski marzył o powrocie do Ziemi Izraela.

Czytaj dalej tu: Przemówienie premiera…

---

 

---

Palestyńscy i izraelsko-arabscy politycy grożą nową intifadą

---

W okresie wielkich świąt żydowskich w Jerozolimie wzrastają napięcia i przemoc, szczególnie na terenie wokół meczetu Al-Aksa. Bezpośrednią przyczyną wybuchu było wejście na ten teren izraelskich sił bezpieczeństwa w celu rozproszenia bojówkarzy przygotowujących się do napaści na Żydów odwiedzających ten teren. Napięcia wzrosły jeszcze bardziej po zdelegalizowaniu dwóch organizacji Ruchu Islamskiego, Murabitun i Murabitat, które organizują na tym terenie głośne protesty.

Podobnie jak przy poprzednich konfliktach związanych z Al-Aksa Palestyńczycy twierdzą – mimo stanowczych zaprzeczeń rządu izraelskiego – że Izrael działa na rzecz pozwolenia Żydom na modlenie się w Al-Aksa i tym samym na zmianę status quo. Wśród przywódców protestów jest Raed Salah, przewodniczący Ruchu Islamskiego -Skrzydło Północne, który od lat prowadzi kampanię „Al-Aksa jest w niebezpieczeństwie” i którego zwolennicy nazywają go „Szejkiem Al-Aksa”.

Do kampanii Ruchu Islamskiego dołączyły inne ruchy palestyńskie, takie jak Hamas i Islamski Dżihad. Później także prezydent AP, Mahmoud Abbas, wyraził poparcie dla protestów palestyńskich w Jerozolimie, wzywając społeczeństwo palestyńskie do przeciwstawienia się „profanującym meczet Al-Aksa”.

Narastające napięcie wyraziło się także w wezwaniach przywódców Arabów izraelskich do trzeciej intifady podczas żydowskiego Święta Szałasów i w wezwaniu posła do Knessetu, Ahmada Tibiego, by tysiące Murabitun zablokowały ulice Jerozolimy, by mieszkańcy Zachodniego Brzegu dołączyli do intifady i by Arabowie izraelscy rozszerzyli protesty.

Poniżej podajemy fragmenty wypowiedzi o bieżącym konflikcie wokół Al-Aksa:

Przywódcy Arabów izraelskich wzywają do rozpoczęcia intifady w Święto Szałasów i zablokowania ulic w Jerozolimie wschodniej

Kilku przywódców Arabów izraelskich mówiło o rozpoczęciu trzeciej intifady, a niektórzy sugerowali nawet, że wybuchnie ona podczas nadchodzącego Święta Szałasów (27 września – 4 października). Przewodniczący Ruchu Islamskiego-Skrzydło Północne, Raed Salah, powiedział tureckiej agencji informacyjnej Anadolu: „Jeśli będą trwały incydenty naruszeń przez Izrael, trzecia intifada palestyńska wybuchnie na Zachodnim Brzegu i w Jerozolimie”. Wezwał także Autonomię Palestyńską (AP), by wywierała naciski na Izrael przez apelowanie do trybunałów międzynarodowych i wezwał Jordanię do podjęcia „odważniejszych” kroków niż tylko potępienie [1].

Ali Abu Szeicha, doradca Ruchu Islamskiego ds. wschodniej Jerozolimy i Al-Aksa, ocenił, że “prawdziwa intifada [zacznie się] pod koniec września, podczas Święta Szałasów… Sytuacja w Al-Aksa jest krytyczna i niebezpieczna i wymaga poważnej akcji palestyńskiej i arabskiej, nawet do punktu rozpoczęcia trzeciej intifady, która powstrzyma okupanta” [2].

O kwestii nowej intifady mówili również Arabowie izraelscy spoza Ruchu Islamskiego. Poseł do Knessetu Dżamal Zahalka powiedział: “Ataki na Al-Aksa osiągnęły niebezpieczny etap, na którym nikt nie może pozostawać neutralny. Okupowani wewnętrznie [tj. Arabowie izraelscy] podejmą działania, [by wyrazić swoją] wściekłość pod koniec września, kiedy [Żydzi] dokonują inwazji [na Al-Aksa] podczas Święta Szałasów” [3].

Ważne postacie wśród Arabów izraelskich ogłosiły 27 września „dniem generalnej mobilizacji” w przygotowaniu na „inwazję Al-Aksa przez grupy Żydów”. Poseł do Knessetu Ahmed Tibi ostrzegł, że Netanjahu igra z ogniem i powiedział: „Naruszanie świętości Al-Aksa i grożenie jego podziałem jest równoznaczne z igraniem z beczką prochu… Trwająca agresja przeciwko Palestyńczykom i ich miejscom świętym rozpali trzecią intifadę, ponieważ klimat [dzisiaj] jest inny. Wystarczy jeden zabity młody człowiek, by wywołać wybuch. Groźba [dla Al-Aksa] wymaga, by Arabowie i muzułmanie podjęli działania, by miasta na okupowanym Zachodnim Brzegu dołączyły do protestu i by Arabowie izraelscy nasilili protesty. Al-Aksa potrzebuje od nas nasilenia protestów i podniesienia liczby Murabitun. Musimy zablokować każdą ulicę i aleję w wschodniej Jerozolimie tysiącami Murabitun i udaremnić próbę osadników, którzy chcą infiltrować Al-Aksa” [4].

Mahmoud Abbas: Każdy męczennik osiągnie raj i każdy ranny będzie nagrodzony

Na spotkaniu z mieszkańcami wschodniej Jerozolimy prezydent AP, Mahmoud Abbas, wezwał ich, by kontynuowali sprzeciw wobec “inwazji” na Al-Aksa i nie pozwolili na podzielenie go przez Izraelczyków: „Meczet Al-Aksa i Bazylika Grobu Świętego są nasze. Są całe nasze i oni [Izraelczycy] nie mają żadnego prawa profanować ich swoimi brudnymi stopami. Nie pozwolimy im na to i zrobimy wszystko, co możemy, żeby bronić Jerozolimę. Jesteśmy w Jerozolimie i pozostaniemy tutaj. Będziemy bronić miejsc świętych dla chrześcijaństwa i islamu i nie porzucimy naszego miasta. Będziemy trzymać się każdego centymetra jego ziemi zrobimy wszystko, by jego głos został usłyszany. Jestem pewien, że żadna szkoda nie spotka Jerozolimy, chociaż Izrael prowadzi przeciwko niej wojnę eksterminacji. Będziemy nadal bronić jej w każdych okolicznościach. Rozmawiamy z wszystkimi i wszyscy pytają nas, co robimy, by słychać było jej [Jerozolimy] głos”.

Abbas pogratulował Murabitun i Murabitat słowami: “Salutujemy każdej kropli krwi rozlanej dla Jerozolimy. Ta krew jest czysta, rozlana dla Allaha. Z wolą Allaha, każdy męczennik będzie w raju i wszyscy ranni będą nagrodzeni przez Allaha”. Nastepnie powiedział: „Mówię wam z całą szczerością, nigdy nie będzie państwa palestyńskiego bez Jerozolimy. Państwo palestyńskie musi zawierać swoją stolicę… wschodnią Jerozolimę, która została okupowana w 1967 r….” [5]

Hamas wzywa do “szerokiego, powszechnego uczestnictwa” w protestach Al-Aksa; Islamski Dżihad wzywa do intifady

Przedstawiciele Hamasu i Islamskiego Dżihadu użyli wydarzeń w Jerozolimie, by wezwać do intifady. Hamas wzywał do szerokiego, powszechnego uczestnictwa w marszach protestacyjnych na rzecz Al-Aksa [6]. Funkcjonariusz Islamskiego Dżihadu, Chaled Al-Batsz, wezwał ludność Zachodniego Brzegu do organizowania blokad drogowych i do rozpoczęcia ludowej intifady, która wypali okupację i osadników za judaizację Jerozolimy. Podkreślił, że ruch oporu i lud palestyński nie będą milczeć, jeśli Al-Aksa zostanie podzielona [7].

Plakat Hamasu wzywający do uczestnictwa w protestach Al-Aksa

Czytaj dalej to: Palestyńscy i izraelsko-arabscy politycy grożą nową intifadą

---

 

---

Życie po Zagładzie – Rozmowa z prof. Katarzyną Prot

Anna Ciałowicz

---

Problem psychologicznych skutków Zagłady jest ważny zarówno dla ocalałych i ich rodzin, jak i dla świadomości zbiorowej. Psychoterapią osób dotkniętych zespołem stresu pourazowego (PTSD) zajmuje się prof. Katarzyna Prot, przewodnicząca Izraelsko-Polskiego Stowarzyszenia Zdrowia Psychicznego (IPMHA).

Co to jest zespół stresu pourazowego?

Zespół stresu pourazowego to odpowiedź psychiki na do- świadczenie ekstremalne. Zauważono, że w konsekwencji wydarzenia traumatycznego pojawia się zespół specyficznych objawów. Obserwacje dotyczące reakcji osób na zagro- żenie życia miały miejsce już po pierwszej wojnie światowej, ale pierwsze systematyczne badania dotyczyły ocalałych z Zagłady w związku z rekompensatami wojennymi. Ze zdziwieniem stwierdzono, że nawet po wielu latach ocalali mają objawy wyraźnie związane z traumą wojny. Wtedy powstała koncepcja „zespołu ocalałego”. Za podstawową cechę tego zespołu uznano poczucie winy. Poczucie winy jest wła- ściwie niezgodne z myśleniem w kategoriach psychologii popularnej – przecież osoba, która doznała takiej traumy, powinna mieć raczej poczucie krzywdy. Natomiast ocalali bardziej lub mniej wprost mówili o poczuciu winy. To uznano za „jądro” tego zespołu. Kolejne masowe badania osób, które doznały traumy, objęły kombatantów wojny wietnamskiej. Wtedy wrócił temat reakcji na traumę i „zespół stresu potraumatycznego” (PTSD – Posttraumatic stress disorder) trafił do klasyfikacji psychiatrycznej.

Czy łatwo stwierdzić występowanie poczucia winy?

W rozmowach z ocalałymi na zadane wprost pytanie: „Czy masz poczucie winy? rzadko usłyszy się odpowiedź twierdzącą. Natomiast często w ich opowieściach pojawia się wątek innego członka rodziny – osoby wyjątkowo utalentowanej, dobrze rokującej, która w opinii rozmówcy była bardziej warta ocalenia niż on sam. To jest, moim zdaniem, wyrażone nie wprost poczucie winy za to, że ja żyję, kiedy inni zginęli. Poczucie winy jest obecnie uwzględniane, jako dodatkowa charakterystyka zaburzenia stresu pourazowego, ale nie kryterium diagnostyczne. Ocalali przeżywają flashbacki, to znaczy nagłe wrażenie, jakby przeżyta trauma wydarzała się tu i teraz. Mają koszmary senne związane z traumą. Tego rodzaju objawy powodują z kolei stałe napięcie i wycofywanie się z życia, aby unikać sytuacji przypominających wydarzenie traumatyczne. Ten opis dotyczy dorosłych osób narażonych na traumę. Inaczej jest z dziećmi, które nie pamiętają sytuacji traumatycznych. Osoby ocalałe, jako dzieci często doświadczyły separacji od rodziców, braku właściwej opieki macierzyńskiej, tak ważnej na wczesnym etapie życia. Częściej niż dorośli mają niespecyficzne objawy świadczące o pamięci ciała.

Co decyduje o wystąpieniu zespołu stresu pourazowego?

Okazuje się, że bardzo ważne jest to, co wydarzy się po doświadczeniu traumatycznym. W indywidualnej traumie dziecka jest to obecność osoby dorosłej, która jest w stanie zrozumieć, co się stało, nazwać to, nie przestraszyć się – i w tym sensie uleczyć. To jest to, co powinna zrobić dobra matka, czyli taka, która nie mówi: „nic się nie stało”, „bądź mężczyzną”, „przestań beczeć”. Dobra matka – matka holdingująca – sama nie powinna być bardziej przerażona niż dziecko. W traumie zbiorowej, którą był Holokaust, ważna jest reakcja społeczna. Społeczeństwo może spełnić matczyną rolę – uznać cierpienie ofiar. Można powiedzieć, że żadne społeczeństwo nie było dla Żydów po Holokauście taką „holdingującą matką”. Sytuacja społeczna ocalałych po wojnie opisywana jest, jako „zmowa milczenia”. Żydzi wyszli z wojny bardzo poranieni, z poczuciem winy, ale też z poczuciem poniżenia. Nie chcieli i nie mogli o tym mówić. „Inni” – przede wszystkim bliżsi lub dalsi obserwatorzy Zagłady – nie chcieli o tym słuchać. Tak było na całym świecie, także w Izraelu, gdzie ocalali nie pasowali do obrazu dzielnego Żyda, który buduje państwo na pustyni. Więc nigdzie to „objęcie” czy „trzymanie” powojenne się nie odbyło. W Polsce mamy do czynienia z bardzo złożonym zjawiskiem – więk- Życie po Zagładzie Problem psychologicznych skutków Zagłady jest ważny zarówno dla ocalałych i ich rodzin, jak i dla świadomości zbiorowej. Psychoterapią osób dotkniętych zespołem stresu pourazowego (PTSD) zajmuje się prof. Katarzyna Prot, przewodnicząca Izraelsko-Polskiego Stowarzyszenia Zdrowia Psychicznego (IPMHA). szość społeczeństwa biernie obserwowała eksterminację Żydów, ale też wielu Polaków z unicestwienia Żydów skorzystało ekonomicznie. Budzi to poczucie winy i uruchamia kolejne obrony po stronie polskiej. Byliśmy tego niedawno świadkami podczas debaty prezydenckiej. To nie ułatwia przepracowania traumy ani po stronie żydowskiej, ani polskiej.

Czy osoby, które aktywnie działały na rzecz swojego ocalenia, są mniej narażone na wystąpienie u nich PTSD?

To dotyczy każdej sytuacji traumy. Ktoś, kto może grać bardziej aktywną rolę, jest mniej narażony na skutki zdarzenia traumatycznego. Bardzo dobrze to widać na przykładzie osób, które przebywały w obozach. W narracjach obozowych bardzo podkreślane są momenty, w których coś wydarzyło się wbrew całemu systemowi obozowemu. To mogły być drobne rzeczy, w których ktoś wykazał aktywność. W mojej książce opisuję sytuację, w której jeden z rozmówców, trafiając do obozu, dowiaduje się, że działa tam organizacja pomagająca więźniom. Jej członkowie deklarują, że część swojej racji żywieniowej będą oddawać bardziej potrzebującym. Dla niego to było niesłychanie waż- ne, jako sytuacja, w której sam może o czymś zadecydować. Nawet o tym, żeby oddać kawałek chleba. Podobne historie powtarzają się dość często. To nie musiał być otwarty bunt, ale sytuacje, w których odzyskiwało się wpływ na kawałek rzeczywistości, kiedy można było wybrać. To dawało poczucie sprawczości. Znamienne, że obecnie coraz więcej mówi się o sile ocalałych, o ich zdolności przetrwania. Jest to także obecne w języku, z którego zniknęło słowo „ofiara”, a określenie „ocalony” zostało zmienione na „ocalały” w proteście przeciw myśleniu o bierności „ratowanych”.

W przypadku ocalałych z Zagłady trauma była długotrwała, często wiążąca się z przyjęciem fałszywej tożsamości.

Ukrywanie się na fałszywych papierach, zmiana tożsamości – to jest specyfika traumy polskich Żydów. Do dzisiaj powoduje to duże zamieszanie wokół tożsamości. Osoby starsze wiedziały dokładnie, kim są, jak się nazywają, jednak „na ten czas” musiały mieć zmienioną tożsamość. Czy możliwy jest powrót do poprzedniej tożsamości? Czy możliwy jest powrót do żydowskiego imienia? To są trudne i subtelne decyzje. Czasami zapominamy, że społeczność ocalałych stanowi bardzo „wyselekcjonowaną” grupę z przedwojennej spo- łeczności żydowskiej w Polsce. Ocalali to osoby, które musia- ły mieć jakąś styczność ze światem polskim, z reguły mówi- ły po polsku; ich szanse na przeżycie były większe niż tych, których podstawowym językiem komunikacji był jidysz. Ocalali w większości pochodzą z rodzin zasymilowanych. Oni lub ich rodzice nawet przed wojną powiedzieliby, że są i Polakami, i Żydami. Do dziś ocalałym zadaje się pytania: „Jak twoja rodzina obchodziła żydowskie święta?”. W przekazie kulturowym istnieje wyobrażenie Żyda ze sztetla – i z nim utożsamia się ocalałych. Młodsi ocalali często dowiedzieli się po wojnie, że mieli żydowskich rodziców. Wiele osób przez całe życie budowało tożsamość w oparciu o to, że ich polscy rodzice są prawdziwymi rodzicami – i nagle dowiadują się, że rzeczywistość jest zupełnie inna. Stanowi to bardzo trudne wyzwanie dotyczące tożsamości. W Muzeum POLIN otwarto niedawno wystawę „Moi żydowscy rodzice, moi polscy rodzice”. Dano głos osobom, które mają „podwójną parę” rodziców. Czują lojalność wobec żydowskiej rodziny, która z reguły nie prze- żyła, natomiast głębokie pozytywne emocje często związane są polskimi rodzicami, z polskimi świętami. Wystawa ta pokazuje też złożoność relacji z polskimi rodzicami. Ocalali po latach mają odwagę powiedzieć, że nie zawsze było dobrze, że często nie czuli się chcianym prezentem od losu…

Tyle się mówi o modzie na poszukiwanie korzeni…

Określenie typu „moda na poszukiwanie korzeni” jest bardzo upraszczające. Polska jest krajem, gdzie kultywuje się przeszłość. Ludzie szperają po herbarzach, a mimo to nie ma zrozumienia dla osób, które odczuwają wielki brak, jakim jest niewiedza na temat rodziców czy dziadków. A przecież naszą tożsamość budujemy w oparciu o przekaz wielopokoleniowy. Poszukiwanie wiedzy o przodkach jest naturalną i bardzo silną potrzebą. Wielokrotnie widziałam wzruszenie osób, które nie znały nigdy swojej biologicznej rodziny i nagle odnajdywały rodzinne zdjęcia. Teraz mogły się przekonać, jak wyglą- dał dziadek lub kuzyn. Odkrycie faktu, że jest się do kogoś fizycznie podobnym, to niesłychanie ważne przeżycie. Za mało robimy, żeby pozwolić innym empatycznie zrozumieć, jakie to jest ważne. Bo rzeczywiście, jeśli ktoś ma dużą rodzinę, wie, skąd pochodzi, ma podobnych kuzynów, to trudno jest mu się wczuć w sytuację, kiedy nie ma się nikogo podobnego. Powinna odbyć się jakaś praca, żeby to było postrzegane nie jako fanaberia, lecz jako rzeczywista wewnętrzna potrzeba.

Badaniami objęła Pani ocalałych z Polski i Rumunii. Czy te grupy czymś się różnią?

Trudno jest mówić o Rumunii jako całości. W 1930 roku w Rumunii było około 757 tysięcy Żydów. Stanowili oni w zależności od regionu odmienne społeczności żydowskie. Żydzi z terenów Bukowiny, Besarabii i Maramuresz tworzyli społeczności typu wschodnioeuropejskiego (mówili po rosyjsku, niemiecku lub w jidysz), w Siedmiogrodzie i Banacie typu węgierskiego (mówili po węgiersku lub niemiecku). Żydzi z terenów Wołoszczyzny byli w największym stopniu zasymilowani z rumuńską większością, byli jedynymi związanymi z kulturą rumuńską. Przebieg Zagłady był odmienny w każdym z regionów, ale podobnie jak w Polsce największe szanse ocalenia miały osoby zasymilowane. W Rumunii jest spora grupa Żydów związanych z kulturą węgierską, którzy przeżyli Auschwitz. Zostali wywiezieni w 1944 roku z Siedmiogrodu. Nie ma natomiast zjawiska zmiany tożsamości, ukrywania się „na aryjskich papierach”. Tak więc problemy psychologiczne różnią się.

Czy objawy PTSD z czasem przybierają na sile?

Objawy PTSD mają charakter fluktuujący. Jedna z teorii mówi, że Żydzi zaraz po wojnie musieli zająć się swoim życiem, nie mieli przestrzeni na wspominanie i że był to okres bezobjawowy. Inni twierdzą, że okres ten był tylko pozornie bezobjawowy i ocalali cierpieli w milczeniu. Myślę, że u części osób mechanizm obronny, niedopuszczający obrazów z przeszłości, był skuteczny, a inni rzeczywiście cierpieli w milczeniu. Z późniejszych rozmów lub relacji członków rodziny wiemy, że czasami widać było, że cierpią, ale o tym nie mówili. Widać to choćby w wywiadach zawartych w książce Mikołaja Grynberga Oskarżam Auschwitz. Istnieje też grupa „trudnych” ocalałych, którzy nie dawali sobie rady, wybuchali agresją, nadużywali alkoholu. O tym trudno jest wspominać ich dzieciom. Nie wiadomo, jak mówić o przemocowym ojcu lub zaniedbującej matce, którzy ocaleli z Zagłady i po latach wiemy, że nie radzili sobie z niewyobrażalną traumą. Czasami dzieci wybierają całkowity brak identyfikacji z ocalałym rodzicem, a tym samym także ze swoim żydowskim pochodzeniem. Wracając do objawów PTSD – bywa, że przybierają one na sile w wieku starszym. Z jednej strony następuje osłabienie mechanizmu obronnego w postaci aktywnego życia, z drugiej aktualne straty odtwarzają sytuację „tamtych” strat. Objawy też nasilają się w zawiązku z sytuacjami społecznymi. Jeśli powtarza się sytuacja niezrozumienia czy wręcz agresji wobec Żydów, lęk i obawy się nasilają. Na poziomie racjonalnym ocalali nie myślą, że Holokaust może się powtórzyć, natomiast lęk jest taki, jakby mógł wydarzyć się na nowo. Ocalali ostro reagują na negowanie Zagłady. Użyliśmy metafory matki i dziecka. Jeśli matka mówi: „Nic się nie wydarzyło”, jeśli następuje zaprzeczenie, że dziecku stała się krzywda, to jest to dla niego na tyle trudna sytuacja, że może z powrotem odtwarzać traumę, która na jakimś poziomie została zaleczona. Oczywiście można się zastanawiać, czy jest możliwe całkowite zaleczenie traumy Holokaustu. Być może w ogóle nie o to chodzi.

Jaki cel ma więc praca psychoterapeutyczna z ocalałymi z Zagłady?

Myślenie w tej kwestii się zmienia. Początkowo psychoterapeuci postulowali całkowitą rekonstrukcję osobowości, obecnie celem jest raczej możliwość wbudowania doświadczenia traumatycznego w swoją historię. Na pewno ważne jest stworzenie przestrzeni, by ocalali mogli opowiedzieć o swoich doświadczeniach. Tu istotną rolę odgrywa Stowarzyszenie „Dzieci Holocaustu”. Opowiadanie i wysłuchiwanie tych historii należy do procesu leczącego – leczy ocala- łych, ale może też leczyć społeczeństwo.

Czy taką rolę spełnia Pani książka?

Książka jest niszowa. Wydawało mi się, że odbiorcami będą osoby, które naukowo zajmują się badaniem traumy. Natomiast okazało się, że książka jest czytana też przez ocalałych i ich dzieci. Nie ma poradnika, który by pokazywał, jakie są konsekwencje Holokaustu jako doświadczenia traumatycznego. Mam tę satysfakcję, że moja książka częściowo spełnia taką rolę. Rodzice dają ją swoim dzieciom. Ci, któ- rym trudno jest opowiadać, używają jej jako pośrednika, stwarzana jest przez to możliwość dialogu. Oczywiście na koniec rodzic musi z dzieckiem porozmawiać. Ta książka nie ma czegoś zastępować, ale może służyć zaproszeniu do rozmowy.

---

 

---