The Arabs of Palestine

MARTHA GELLHORN OCTOBER 1961 ISSUE

MARTHA GELLHORN, novelist, journalist, and former war correspondent, has recently returned from a journey to the Middle East, where she went to see the “Palestinian Refugee Problem” in terms of real life, real people. Here she reports how the Arab refugees and the Arab Israelis live, and what they say about themselves, their past and their future.

ACCORDING to Arab politicians and apologists, this is what happened, this is the authentic view, these are the facts. Doubt is treasonous. There can be only one truth, according to Arab politicians and apologists, and it belongs to them:

In 1948, war took place between five Arab nations of the Middle East and the Jews in Palestine. This war was caused by the United Nations, whose General Assembly resolved to partition Palestine into two states, one for the Palestinian Arabs, the other for the Jews. The Arab nations and the Palestinian Arabs would not accept this monstrous decision. They were obliged to protect themselves against it, with force. The United Nations operated as the tool of the Western Imperialists, notably Great Britain and the United States. The United Nations wanted the Jews to proclaim the upstart state of Israel. Because of the Western Imperialists, who favored Israel, the Arabs lost the war. By massacre, threatening broadcasts, pointed bayonets, and the murderous siege of cities, the Jews drove hundreds of thousands of Arabs out of their homeland. For thirteen years, these Arab refugees have languished in misery around the borders of Israel. The United Nations (Western branch) bears the blame for these events and must repair the damage. The condition of the refugees is a sore on the conscience of honorable men. The Israeli government refuses to welcome back to their homeland the refugees, now swollen to more than a million in number. This refusal demonstrates the brutality and dishonesty of Israel, an abnormal nation of aliens who not only forced innocent people into exile but also stole their property. There is no solution to this injustice, the greatest the world has ever seen, except to repatriate all Palestinian refugees in Palestine. Palestine is an Arab country, now infamously called Israel. Israel has no right to exist, and the Arab nations will not sign peace treaties with it but will, by every means possible, maintain the state of war.

The details of the Arab case vary, depending on the political climate of the moment and the audience. However, the Palestinian refugees always remain the invaluable, central theme. The case is painted the color of blood in the Arab countries: Revenge and Return. For the Western public, tears replace blood; the Arab case rests on the plight of the refugees and is a call to conscience rather than to arms. But no Arab statesman has ever promised final peace with Israel if only the million Palestinian refugees may return to their former homes.

The best way to consider this case is close up, by looking at the Palestinian refugees themselves, not as a “problem,” not as statistics, but as people. The Palestinian refugees, battered by thirteen years in the arena of international politics, have lost their shape; they appear as a lump and are spoken of as one object. They are individuals, like everyone else.

Despite the unique care and concern they have received, despite the unique publicity which rages around them, the Arab refugees, alas, are not unique. Although no one knows exactly how many refugees are scattered everywhere over the globe, it is estimated that since World War II, and only since then, at least thirty-nine million non-Arab men, women, and children have become homeless refugees, through no choice of their own. Their numbers grow every year; Angolans are the latest addition to the long list. The causes for this uprooting are always different, but the result is the same: the uprooted have lost what they had and where they came from and must start life again as handicapped strangers wherever they are allowed to live.

The world could be far more generous to these unwilling wanderers, but at least the world has never thought of exploiting them. They are recognized as people, not pawns. By their own efforts, and with help from those devoted to their service, all but some six million of the thirty-nine million have made a place for themselves, found work and another chance for the future. To be a refugee is not necessarily a life sentence.

The unique misfortune of the Palestinian refugees is that they are a weapon in what seems to be a permanent war. Alarming signs, from Egypt, warn us that the Palestinian refugees may develop into more than a justification for cold war against Israel. We ignored Mein Kampf in its day, as the ravings of a lunatic, written for limited home consumption. We ought to have learned never to ignore dictators or their books. Egypt’s Liberation, by Gamal Abdel Nasser, deserves careful notice. It is short, low-keyed, and tells us once again that a nation has been ordained by fate to lead–this time, to lead the Arab nations, all Africa, all Islam. The Palestinian refugees are not mentioned, and today, in the Middle East, you get a repeated sinking sensation about the Palestinian refugees: they are only a beginning, not an end. Their function is to hang around and be constantly useful as a goad. The ultimate aim is not such humane small potatoes as repatriating refugees.

THE word “refugee” is drenched in memories which stretch back over too many years and too many landscapes: Spain, Czechoslovakia, China, Finland, England, Italy, Holland, Germany. In Madrid, between artillery bombardments, children were stuffed into trucks to be taken somewhere, out of that roulette death, while their mothers clung to the tailboards of the trucks and were dragged weeping after the bewildered, weeping children. In Germany, at war’s end, the whole country seemed alive with the roaming mad — slave laborers, concentration camp survivors who spoke the many tongues of Babel, dressed in whatever scraps they had looted, and searched for food in stalled freight cars though the very rail-yards were being bombed. From China to Finland, people like these defined the meaning of “refugee.”

No one could wish to see even a pale imitation of such anguish again. In the Middle East, there would be no high explosive, no concentration camps, but the imagined, expected scene was bad enough; lice and rickets and tuberculosis, bodies rotting in the heat, the apathy of despair. Why, in 1961, did I have such a picture of the Palestinian refugees? Obviously from what I had read, as one of the average absorbent reading public; notions float in the air exactly as dust does. Nothing that I had read or heard prepared me for what I found.

What do they look like, the undifferentiated mass known as the “Palestinian Refugee Problem”? What do they think, feel, say? What do they want? How do they live, where do they live, what do they do? Who takes care of them? What future can they hope for, in terms of reality, not in terms of slogans, which are meaningless if not actually fatal, as we know.

read more: The Arabs of Palestine

Więcej niż pogrom. Wywiad z reżyserami filmu „Przy Planty 7/9”

MICHAŁ BOJANOWSKI

“Przy Planty 7/9” reż. Michał Jaskulski i Lawrence Loewinger

22 CZERWCA ODBYŁA SIĘ PREMIERA FILMU „PRZY PLANTY 7/9” W REŻYSERII LAWRENCE LOEWINGERA I MICHAŁA JASKULSKIEGO. CI, KTÓRZY LICZYLI NA KOLEJNE STARCIE W PRZEPYCHANCE O PRAWDĘ NA TEMAT POGROMU KIELECKIEGO, BĘDĄ ZAWIEDZENI.

MICHAŁ BOJANOWSKI: SKĄD POMYSŁ NA FILM O BOGDANIE Z KIELC?

Lawrence Loewinger: Na początku chciałem pokazać amerykańskiego artystę, który pracował nad pomnikiem upamiętniającym pogrom, ale na konferencji prasowej dotyczącej pomnika w Kielcach poznałem Bogdana Białka, redaktora naczelnego „Charakterów” i choć nie rozumiałem nic z tego, co mówił po polsku, od razu stało się jasne, że w tym człowieku jest coś niezwykłego, przykuwającego uwagę, bardzo ciekawego. Miał w sobie pasję i poczucie moralnego obowiązku. Gdy okazało się, że historia pomnika nie jest zbyt interesująca, skupiliśmy naszą uwagę na Bogdanie, ale nadal nie był on centralną postacią filmu. Stał się nią dopiero 3 lata później.

„Przy Planty 7/9”

O CZYM WŁAŚCIWIE JEST WASZ FILM?

LL: Zdecydowaliśmy nakręcić film o konkretnym człowieku i jego misji budowania pojednania między Polakami i Żydami. Nie chcieliśmy pokazać historii pogromu, a wieloletni wysiłek Bogdana, żeby zmienić coś w świadomości ludzi. Interesowała nas ta relatywnie mała grupa osób, która wraz z nim prowadzi własną, niespecjalnie głośną krucjatę inicjującą dialog, łączącą Kielce ze społecznością żydowską na świecie. Chcieliśmy pokazać, jak oddziałuje to chociażby na mieszkańców miasta. Nawet Jan Gross przyznał, że jest zaskoczony zmianami, które tam zaszły, że nie ma już choćby antysemickich graffiti na murach.

Michał Jaskulski: Kiedy miał powstać pomnik, zrodziło się wokół niego wiele kontrowersji. Pytano, czy powinno się w ogóle upamiętniać pogrom? Zażarcie dyskutowano, czy była to sowiecka prowokacja. Mówiono, że przecież nikt nie wie, co dokładnie się wydarzyło. I tak dalej. Mogliśmy zrobić film, który pokazałby, jak Żydzi i Polacy się kłócą, przedstawić obraz tego, że po 60 latach temat pogromu wywołuje gorące emocje bez sensownych wniosków. Tymczasem Bogdan nadał sens całej historii.

CO NAJBARDZIEJ WAS ZADZIWIŁO?

MJ: Bogdan mówił o współczuciu zarówno dla Żydów, jak i dla Polaków, co nie jest typowe. Jego spojrzenie wykracza poza żydowską czy polską perspektywę, patrzy na ludzi przede wszystkim przez pryzmat ich człowieczeństwa. O wojnie zazwyczaj myślimy bardzo kategorycznie, skrupulatnie dzielimy ofiary na nasze i ich, a gdy pojawia się wątek żydowski, zaczyna się zazwyczaj awantura. Bogdan zwraca uwagę na coś innego:

w Polsce nie mamy empatii nawet dla samych siebie.
Nie zastanawiamy się nad tym, jaki straszny wpływ wywarła na nas wojna – patrząc z perspektywy głodu, strachu o własne życie, czy tego, jak układały się relacje między Polakami a Żydami. Na stosunek Polaków do Żydów wpłynęło też to, że narzucono im rzeczywistość, gdzie Żyd nie był człowiekiem. Można go było bezkarnie ograbić, zgwałcić, zamordować. Jedyna rzecz, jakiej Polakom zabroniono robić w stosunku do Żydów, to pomagać im. To jest perspektywa, która pozwala w jakimś stopniu zrozumieć postawę wielu osób.

UKAZYWANIE W FILMIE GŁÓWNIE POGLĄDÓW BOGDANA DAJE ZŁUDZENIE, ŻE WIĘKSZOŚĆ MIESZKAŃCÓW KIELC REPREZENTUJE PODOBNE POGLĄDY.

MJ: Ludzie, którzy naprawdę myślą, że powinni wypowiedzieć się w kwestii pogromu, to z reguły starsze osoby, które nie mogły o nim mówić przez lata komunizmu. Nie było dostępu do dokumentów, utajnionych ze względu na udział w pogromie milicji i wojska. Dlatego całe pokolenia wychowały się wierząc w teorie konspiracyjne i głośno to teraz manifestują. Inni nie podejmują tematu w ogóle, bo po prostu nie wiedzą o nim za dużo. Nawet jeśli spojrzy się na artykuł o pogromie w polskiej wersji Wikipedii, znaczna jego część to teorie konspiracyjne. Nie próbuje się zrozumieć tamtych czasów.

POJAWIAJĄ SIĘ W FILMIE DWAJ STARSI PANOWIE, KTÓRZY ŻĄDAJĄ PRAWDY.

MJ: To są te same osoby, które później przychodzą na debatę. Należą do stowarzyszenia, które broni dobrego imienia Polski. Krzyczą, że wszystko jest winą Żydów, że Żydzi zorganizowali pogrom. Szukaliśmy ludzi, którzy reprezentują takie poglądy, żeby też mogły się wypowiedzieć. Twierdzili, że więcej osób chciało przyjść, ale jednak się nie pojawili.

PYTALIŚCIE OSOBY OCALAŁE Z POGROMU O ICH STOSUNEK DO TYCH TEORII? W FILMIE JASNO POKAZUJECIE, ŻE ZOSTALI ZAATAKOWANI PRZEZ TŁUM ZWYKŁYCH LUDZI.

LL: Nie, oni w ogóle się do tych teorii nie odwoływali. Ocalali mówią o swoich osobistych doświadczeniach, nie o przyczynach. To, co pokazujemy w filmie, bazuje na relacjach ocalałych i świadków. Pokazywanie teorii spiskowych, na które jak dotąd nie ma twardych dowodów, byłoby rozsiewaniem miejskich legend.

MJ: Jeżeli w mówieniu o pogromie głównym tematem uczynisz możliwą prowokację, co to właściwie zmieni? Załóżmy, że pojawiają się w końcu dokumenty, które udowadniają tę teorię. Co to zmieni? Nic. W dalszym ciągu w masakrze brali udział mieszkańcy Kielc. Cywile, wojskowi, milicjanci, zwykli ludzie, o których świadkowie opowiadają w filmie. Jest tam wiele kobiet, walczących na przykład o kilka opakowań cukru.

NIE SKUPIACIE SIĘ JEDNAK NA TYM.

LL: Zależało nam, żeby możliwie dokładnie ukazać historię pogromu od środka. Przyglądamy się dynamice historycznego wydarzania, ale ważniejsze jest mierzenie się ludzi z problemem. Na przykład Piotr Piwowarczyk, którego dziadek aktywnie uczestniczył w pogromie, mówi na końcu filmu o własnym bólu i o tym, że zło wraca do ciebie z podwojoną siłą.

MJ: Wyjaśnienie przyczyn i przebiegu pogromu jest zadaniem historyków. Naszym było pokazanie, jak sobie radzić z tym, co wydarzyło się w przeszłości. Rok temu, kiedy kończyliśmy kręcić film, przypadała dziesiąta rocznica powstania Stowarzyszenia im. Jana Karskiego, założonego przez Bogdana. Podczas uroczystości pewna kobieta powiedziała, że ma żydowskie korzenie i po wojnie czuła się zupełnie samotna, a teraz widząc, co robi stowarzyszenie, czuje się, jakby znowu miała rodzinę. Zrozumiałem wtedy, że pamięć to troska o drugiego człowieka, o jego rodzinę, jego ból. Zadaniem filmowca jest poszukiwanie światła, ukazywanie, że rozmowa o przeszłości nie musi wywoływać nowych sporów, ale może prowadzić do czegoś pozytywnego, budowania więzi, wspólnoty.

czytaj dalej tu: Więcej niż pogrom…..

Anti-Israel Marchers Join Trump Protests in New York City; Call for ‘Intifada Revolution’

Barney Breen-Portnoy

Trump Tower in New York City. Photo: Wikipedia

Anti-Israel activists are seeking to co-opt the left-wing protests that have erupted across the US following Donald Trump’s victory over Hillary Clinton in last Tuesday’s presidential election to further their cause, a prominent conservative US legal expert said on Monday.

“None of this is solidarity,” Cornell Law School Professor William A. Jacobson wrote on his Legal Insurrection blog. “It’s conquest of other peoples and movements to redirect them to and focus attention on the BDS anti-Israel agenda.”

As highlighted by Jacobson, the New York City branch of Students for Justice in Palestine (NYC-SJP) has been calling on its members to join the anti-Trump demonstrations.
In video uploaded to Facebook by NYC-SJP , protesters can be heard chanting, “There is only one solution…intifada revolution,” and “Trump, Obama, you will feel the intifada.”

“Intifada” is an Arabic word meaning “tremor” that is most commonly associated around the world with two violent Palestinian uprisings against Israel.

“How will this end?” Jacobson asked in his blog post. “The way it usually ends in these hijackings — anti-Israel activists damage the movement they supposedly support.”

On Sunday, Fox News contributor Pete Hegseth asserted that the Trump protests were being driven by George Soros-funded groups that want “perpetual anarchy.”

“These are Communists, these are anarchists, they’re antisemitic,” Hegseth said on Fox and Friends. “They’re not pro-American liberals who are frustrated with conservatism. They’re anti-American and they want to foment chaos across our country.”

Trump himself has tweeted twice about the demonstrations. In the first tweet — published on Thursday night — he said, “Just had a very open and successful presidential election. Now professional protesters, incited by the media, are protesting. Very unfair!”

Just a few hours later, the president-elect adopted a more conciliatory tone, tweeting, “Love the fact that small groups of protesters last night have passion for our great country. We will all come together and be proud!”

Watch the video below of anti-Israel marchers at a Trump protest in Manhattan last week (published by pro-Israel blog Israellycool on YouTube):

Defilada wojskowa Hezbollahu w syryjskim mieście Al-Kusajr: czołgi, armata i karabiny maszynowe

MEMRI

13 listopada 2016 r. Hezbollah obchodził doroczny Dzień Męczennika przez zorganizowanie swojej pierwszej defilady wojskowej w mieście syryjskim. Defilowano w mieście Al-Kusajr, które Hezbollah zajął w 2013 r. po długiej i krwawej bitwie z siłami rebelianckimi, a które od tego czasu stało się głównym symbolem udziału tej organizacji w wojnie syryjskiej po stronie reżimu Assada [1].

Reportaże z defilady i zdjęcia z niej zamieszczono na związanych z Hezbollahem stronach internetowych i na platformach społecznościowych. Według doniesień, kilkuset wojowników w mundurach maszerowało w defiladzie i pokazano czołgi, pojazdy opancerzone, karabiny maszynowe i inną broń. Libańska strona internetowa nn-lb.com informowała, że w defiladzie brali udział wojownicy z nowoutworzonych brygad Hezbollahu, które są częścią Dywizji Pancernej, jak też piechurzy z sił interwencyjnych organizacji, którzy walczą w Syrii i tworzą szpicę armii Hezbollahu.

Haszem Safi Al-Din, przewodniczący komitetu wykonawczego Hezbollahu, uczestniczył w defiladzie i przemawiał w imieniu sekretarza generalnego organizacji, Hassana Nasrallaha, którego uważa się za dowódcę naczelnego wojska tej organizacji. Safi Al-Din poruszył rozmaite sprawy wojskowe i polityczne związane z Syrią [2].

Należy wspomnieć, że Al-Kusajr uważane jest za strategiczne dla Hezbollahu z powodu swojego umiejscowienia blisko północnej Doliny Bekaa, która jest jednym z bastionów Hezbollahu w Libanie. Doniesienia wskazują, że od przejęcia miasta od rebeliantów w 2013 r. Hezbollah opróżnił je z mieszkańców i zamienił w kwaterę główną i miejsce zgromadzeń, skąd jego żołnierze wyruszają na całą Syrię. Hezbollah uważa także okręg Al-Kusajr za ważną strefę buforową, niepozwalającą wojownikom salafitom-dżihadystom na wejście do Libanu.

Mazen Ibrahim, dyrektor biura Al-Dżaziry w Bejrucie, spekulował, że defilada miała na celu przekazanie szeregu przesłań rozmaitym elementom zaangażowanym w kryzys syryjski, zarówno w Libanie, jak i w innych miejscach regionu i świata. Hezbollah, napisał, chciał pokazać, że nie prowadzi dłużej wojny gangów, ale jest dużą armią walczącą po drugiej stronie granicy międzynarodowej, partnerem reżimu syryjskiego nie tylko w walce, ale też w podejmowaniu decyzji i dużym graczem, którego trzeba brać pod uwagę w każdym rozwiązaniu kryzysu syryjskiego [3].

Należy zanotować, że strona internetowa opozycji syryjskiej, Orient News, informowała, cytując “wyłączne źródła”, że w defiladzie brały udział czołgi M113, należące do armii libańskiej i że te czołgi mogły dostać się w ręce Hezbollahu jako część polegającej na korupcji umowy między dowódcami armii libańskiej a Hezbollahem. Źródła dodały, że jeśli jest to prawdą, spowoduje to utratę przez Liban militarnej pomocy zagranicznej [4].

Poniżej podajemy wybór zdjęć z defilady.

Zdjęcia zamieszczone 13 listopada 2016 r. na stronie informacyjnej Nn-lb.com

czytaj dalej tu: Defilada wojskowa Hezbollahu w syryjskim mieście Al-Kusajr: czołgi, armata i karabiny maszynowe

Świat milczy, chyba że chodzi o Izrael

Ben-Dror Yemini
Tłumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Uciekinierzy z Mosulu w Iraku. Świat patrzy, wie i milczy (Zdjęcie: AP)

Miliony są zabijane na całym świecie, ale niemal wszystkie protesty, artykuły i wiece dotyczą Izraela; te manipulatorskie i trujące protesty torują drogę milczeniu świata wobec masakr i zbrodni, które dzieją się rzeczywiście.

Masakra w Mosulu i jego otoczeniu już się zaczęła. Wszyscy masakrują i zabijają wszystkich, Nie tylko ISIS. Świat obserwuje. Świat wie. I świat milczy. Tylko kilka tygodni temu to zdarzyło się w Aleppo. Wielki szpital leży w ruinach. Świat wie, patrzy i milczy.

Największe mocarstwo świata postanowiło nie interweniować. Kilku obserwatorów. Trochę wsparcia powietrznego. Nic więcej. To zostało zatwierdzone przez prezydenta Baracka Obamę. Obiecał interweniować, jeśli Syria użyje broni chemicznej. Było krótkoterminowe złudzenie. Broń chemiczna została użyta, jest używana dalej. Masakry rozszerzają się.

Każda masowa rzeź wymaga od każdego człowieka, a szczególnie od Żyda, pomyślenia o milczeniu świata w latach 1940. Z Holocaustu wynika podwójna lekcja, zarówno narodowa, jak ludzka. Nauczono się lekcji narodowej. Izrael potrafi się bronić. Ludzka, uniwersalna lekcja nigdy nie została odrobiona.

Nie zaczęło się to dzisiaj. Od II wojny światowej zabito 86 milionów ludzi, głównie w masakrach. Według badania American Public Health Association ta liczba wynosi 190 milionów. Pięć milionów w Kongo. A świat milczał. Milion podczas rosyjskiej inwazji i panowania w Afganistanie. A świat milczał. Trzy miliony w Bangladeszu podczas wojny o niepodległość. A świat milczał. Około pół miliona w Algierii podczas wojny o niepodległość. A świat milczał. Miliony dzieci, uchodźców i zagłodzonych w Nigerii i Somalii z powodu dżihadu, a świat milczał. W większości tych wojen były podobne – lub nawet jeszcze większe – masakry jak ta, która dzieje się dziś w Syrii. A świat milczał.

Przypomnijmy dla pokazania proporcji: 80 do 120 tysięcy ludzi zabito we wszystkich wojnach obronnych Izraela przeciwko krajom arabskim i około 12 tysięcy w ramach obrony ludności Izraela przed Palestyńczykami. Większość ludzi zabitych na świecie była niewinna. Absolutna większość zabitych w wojnie Izraela przeciwko Palestyńczykom to wojownicy lub terroryści.

Nie mówmy jednak, że świat ogólnie, a świat wolny w szczególności nie ma sumienia. Wręcz przeciwnie: protest trwa. Protest przeciwko Izraelowi. Niemal wyłącznie przeciwko Izraelowi. Miliony ludzi są zabijane na świecie. Ale protesty, artykuły, wiece są głównie przeciwko Izraelowi. Większość rezolucji Rady Praw Człowieka jest przeciwko Izraelowi.

Choć wkład Izraela w przemoc na świecie jest niewielki, większość protestów świata jest przeciwko Izraelowi. Masy wypełniają place Londynu, San Francisco, Paryża i Amsterdamu w proteście przeciwko „masakrze” Palestyńczyków przez Izrael, masakrze, która nigdy się nie zdarzyła. Protesty przeciwko reszcie masakr na świecie możemy policzyć na palcach.

Kiedy nie dotyczy to Izraela, świat nie tylko milczy, świat jest także pełen hipokryzji. W ostatni weekend protestujący zakłócili spotkanie na kampusie w Londynie, na którym miał wystąpić Izraelczyk. Protestujący pochodzili z krajów, które dopuszczają się największych masakr i dołączyli do nich młodzi członkowie brytyjskiej lewicy i Labour Party, których dotknęła choroba antysemityzmu. Podczas innego wydarzenia Izba Lordów gościła konferencję, na której obwiniano Żydów za Holocaust.

Trzeba powiedzieć głośno i wyraźnie: manipulatorskie i trujące protesty przeciwko Izraelowi torują drogę milczeniu świata wobec tych masakr i zbrodni przeciwko ludzkości, które rzeczywiście mają miejsce. Nie ma globalnych protestów przeciwko masakrom. Są bezpodstawne i przesadne protesty przeciwko Izraelowi. Nie ma tu ludzkiej moralności. Jest hipokryzja i oszustwo polityczne.

Można zrozumieć, dlaczego organy międzynarodowe milczą wobec rzeczywistych zbrodni na świecie, nieustannie potępiając Izrael. Te organy mają mroczną większość. Problem polega na tym, że ci, którzy mają zajmować się obroną praw człowieka, dołączają do tej mrocznej większości. A kiedy przedstawiciele takich organizacji z Izraela występują na forum międzynarodowym i mówią o zbrodniach Izraela przed przedstawicielami krajów odpowiedzialnych za rzeczywiste zbrodnie przeciw ludzkości, i kiedy zwracają się do lewicowych organizacji na świecie, które zachowują milczenie wobec rzeczywistych zbrodni, a potępiają wyłącznie Izrael, niesłychanie wzmacniają to gigantyczne oszustwo. To nie jest troska o prawa człowieka; to jest zbrodnia moralna.

Ben-Dror Jemini

(ur. 1954 w Tel Awiwie) jest prawnikiem, historykiem i publicystą wielu izraelskich dzienników (m.in. Maariw, Jediot Achronot), a także wykładowcą, który zajmuje się m.in. wpływem antyizraelskiej propagandy.
Pochodzi z rodziny Żydów wypędzonych z Jemenu.
Ben-Dror Yemini jest zwolennikiem pogłębiania dialogu z Palestyńczykami. Od wielu lat opowiada się za niepodległym państwem palestyńskim.