Sowiecko-palestyńskie kłamstwo

Judith Bergman łumaczenie: Małgorzata Koraszewska

Jaser Arafat (po lewej) z przywódcą rumuńskim Nicolae Ceausescu
podczas wizyty w Bukareszcie w 1974 r. (Zdjęcie: Romanian National
History Museum)

Niedawne odkrycie, że Mahmoud Abbas, prezydent Autonomii Palestyńskiej (PA), był szpiegiem KGB w Damaszku w 1983 r., media głównego nurtu zbyły jako “ciekawostkę historyczną” – tyle tylko, że ta wiadomość przyszła w chwili, kiedy prezydent Władimir Putin próbował zorganizować nowe rozmowy między Abbasem a premierem Izraelskim Benjaminem Netanjahu. Jak można się było spodziewać, Autonomia Palestyńska natychmiast odrzuciła tę wiadomość. Funkcjonariusz Fatahu, Nabil Szaath zaprzeczył, by Abbas kiedykolwiek był agentem KGB i nazwał to twierdzenie “kampanią oszczerstw”.

Odkrycie to, jak najdalsze od „ciekawostki historycznej”, jest aspektem jednej z wielu części zagadki o pochodzeniu XX- i XXI- wiecznego terroryzmu islamskiego. To pochodzenie jest niemal zawsze zaciemniane i zamazywane w marnie skrywanych usiłowaniach przedstawienia pewnej narracji o przyczynach współczesnego terroryzmu, potępiając wszystkie sprzeczne z tą narracją dowody jako „teorie spiskowe”.

Nie ma nic spiskowego w tym najnowszym ujawnieniu. Pochodzi z dokumentu z archiwum Mitrochina w Churchill Archives Center w University of Cambridge w Wielkiej Brytanii.

Wasilij Mitrochin był wysokim funkcjonariuszem w Radzieckim Wywiadzie Zagranicznym, później zdegradowanym do roli archiwisty KGB. Podejmując niezmierne ryzyko, spędził 12 lat starannie kopiując dokumenty KGB, które inaczej nigdy nie byłyby dostępne (archiwum zagranicznego wywiadu KGB pozostaje zamknięte dla publiczności mimo upadku Związku Radzieckiego). Kiedy Mitrochin uciekł z Rosji w 1992 r., przywiózł ze sobą do Wielkiej Brytanii skopiowane dokumenty. Odtajnione części archiwum Mitrochina przedstawił publiczności profesor z Cambridge, Christopher Andrew, który razem z uciekinierem radzieckim napisał The Mitrokhin Archive (opublikowane w dwóch tomach). Archiwa Mitrochina doprowadziły, między innymi, do odkrycia wielu szpiegów KGB na Zachodzie i gdzie indziej.

Niestety, historia pełnego zakresu wpływów i operacji dezinformacyjnych KGB jest znana w znacznie mniejszym stopniu niż powinna, biorąc pod uwagę olbrzymi wpływ, jaki KGB miało na sprawy międzynarodowe. KGB prowadziło wrogie akcje przeciwko NATO jako całości, przeciwko dysydentom wewnątrz bloku radzieckiego i organizowało wywrotowe operacje w Ameryce Łacińskiej i na Bliskim Wschodzie, których efekty odczuwane są do dnia dzisiejszego.

Ponadto KGB było niezmiernie aktywnym graczem w tworzeniu tak zwanych ruchów wyzwolenia w Ameryce Łacińskiej i na Bliskim Wschodzie, ruchów, które następnie rozwinęły się w zabójczy terroryzm – jak udokumentowano w, między innymi, The Mitrokhin Archive, jak również w książkach i artykułach Iona Mihaia Pacepy, najwyższego rangą funkcjonariusza komunistycznego, który kiedykolwiek uciekł z bloku radzieckiego.

Pacepa był szefem wywiadu zagranicznego Rumunii i osobistym doradcą Nikolae Ceausescu, zanim w 1978 r. uciekł do Stanów Zjednoczonych. Pacepa współpracował z CIA, by obalić komunizm, przez ponad 10 lat. CIA określiła jego współpracę jako „ważny i unikatowy wkład dla Stanów Zjednoczonych”.

W wywiadzie z 2004 r. dla FrontPage Magazine, Pacepa powiedział:

KGB, które miało zamiłowanie do organizacji “wyzwolenia”, wymyśliło OWP. Była Narodowa Armia Wyzwolenia Boliwii, stworzona przez KGB w 1964 r. przy pomocy Ernesto “Che” Guevary … KGB stworzyło także Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny, który przeprowadził wiele zamachów bombowych… W 1964 r. pierwsza Rada OWP, składająca się z 422 przedstawicieli palestyńskich wybranych przez KGB, zatwierdziła Palestyńską Kartę Narodową – dokument, który został napisany w Moskwie. Także Palestyńskie Przymierze Narodowe i Palestyńska Konstytucja narodziły się w Moskwie przy pomocy Ahmada Szukariego, agenta wpływu KGB, który został pierwszym przewodniczącym OWP…

W “Wall Street Journal” Pacepa wyjaśnił, jak KGB stworzyła postać Arafata – lub, jak powiedzielibyśmy to dzisiaj, jak skonstruowali dla niego narrację:

Był egipskim burżujem, którego KGB zamieniło w oddanego marksistę. KGB szkoliło go w szkole operacji specjalnych w Bałaszycha na wschód od Moskwy i w połowie lat 1960. postanowiono przygotować go na przyszłego przywódcę OWP. Najpierw KGB zniszczyło oficjalne dokumenty narodzin Arafata w Kairze i zastąpiło je fikcyjnymi dokumentami, stwierdzającymi, że urodził się w Jerozolimie, a więc był Palestyńczykiem.

Jak pisał historyk Robert S. Wistrich w A Lethal Obsession, wojna sześciodniowa rozpętała długą, intensywną kampanię Związku Radzieckiego delegitymizacji Izraela i ruchu samostanowienia żydowskiego, znanego jako syjonizm. Zrobiono to w celu naprawienia szkód wyrządzonych prestiżowi Związku Radzieckiego przez porażkę jego arabskich sojuszników zadaną przez Izrael:

Po 1967 r. ZSRR zaczął zalewać świat nieustanną falą propagandy antysyjonistycznej… Tylko nazistom w ciągu dwunastu lat u władzy udało się stworzyć taki trwały strumień sfabrykowanych oszczerstw jako instrumentu ich polityki krajowej i zagranicznej[1].

Do tego celu ZSRR użył wiele kluczowych pojęć z propagandy nazistowskiej, by opisać pokonanie agresji arabskiej przez Izrael, z których kilka lewica zachodnia używa nadal w odniesieniu do Izraela: „praktykujący ludobójstwo”, „obozy koncentracyjne” i „Herrenvolk”, oczywiście dorzucili do tego rasizm.

Ponadto w świecie arabskim ZSRR prowadził międzynarodową kampanię oszczerstw. W 1972 r. Związek Radziecki rozpoczął operację “SIG” (Sionistskije Gosudarstwa, czyli “Rządy syjonistyczne”) w celu przedstawienia Stanów Zjednoczonych jako “aroganckiego i wyniosłego lenna żydowskiego, finansowanego przez żydowskie pieniądze i kierowanego przez żydowskich polityków, którego celem jest podporządkowanie sobie całego świata islamskiego”. Blok radziecki wysłał do świata islamskiego około 4 tysiące agentów uzbrojonych w tysiące egzemplarzy starego, carskiego fałszerstwa, Protokołów mędrców Syjonu. Według szefa KGB, Jurija Andropowa w relacji Pacepy:

świat islamski był czekającą płytką Petriego, w której mogliśmy hodować zjadliwy szczep nienawiści do Ameryki, który wyrósł z bakterii myśli marksistowsko-leninowskiej. Antysemityzm islamski jest głęboki… Musieliśmy tylko powtarzać nasze tematy – że Stany Zjednoczone i Izrael są “faszystowskimi, imperialno-syjonistycznymi krajami” finansowanymi przez bogatych Żydów. Islam miał obsesję na punkcie okupacji jego terytoriów przez niewiernych i był niezmiernie podatny na nasz opis Kongresu USA jako pazernego organu syjonistycznego, chcącego zamienić świat w lenno żydowskie.

Już w 1965 r. ZSRR formalnie zaproponował w ONZ rezolucję, która potępiłaby syjonizm jako kolonializm i rasizm. Chociaż Sowietom nie udało się to przy pierwszej próbie, okazało się, że ONZ jest niesłychanie wdzięcznym odbiorcą sowieckiej bigoterii i propagandy; w listopadzie 1975 r. wreszcie uchwalono Rezolucję 3379 potępiającą syjonizm jako „formę rasizmu i dyskryminacji rasowej”. Po tym nastąpiło niemal dziesięciolecie usilnej propagandy sowieckiej, skierowanej do Trzeciego Świata, w której Izrael przedstawiano jako konia trojańskiego zachodniego imperializmu i rasizmu. Ta kampania była zaprojektowana tak, by zbudować poparcie sowieckiej polityki zagranicznej w Afryce i na Bliskim Wschodzie[2]. Inną taktyką było nieustanne porównywanie w mediach radzieckich Izraela z Republiką Południowej Afryki (i to jest pochodzenie fałszywego oskarżenia o „apartheid”).

Nie tylko Trzeci Świat połykał całą tę sowiecką propagandę na surowo. Robiła to także zachodnia lewica i kontynuuje propagowanie jej po dziś dzień. Właściwie, szkalowanie kogoś, kimkolwiek jest, jako rasisty, stało się główną bronią lewicy wobec tych, z którymi się nie zgadza.

Częścią taktyki sowieckiej w izolowaniu Izraela było uczynienie OWP „szacowną” organizacją. Według Pacepy to zadanie przypadło rumuńskiemu przywódcy, Nicolae Ceausescu, który osiągnął niesłychany sukces propagandowy, przedstawiając Zachodowi brutalne rumuńskie państwo policyjne jako „umiarkowany” kraj komunistyczny. Nic nie mogło być dalsze od prawdy, jak to ostatecznie ujawnił w 1989 r. proces przeciwko Nicolae Ceausescu i jego żonie, Elenie, który zakończył się ich egzekucją.

Pacepa napisał w “Wall Street Journal”:

W marcu 1978 r. po cichu sprowadziłem Arafata do Bukaresztu, by przekazać mu końcowe instrukcje, jak ma zachowywać się w Waszyngtonie. „Po prostu musisz udawać, że zerwiesz z terroryzmem i że uznasz Izrael – raz za razem, raz za razem” – powiedział mu Ceausescu… Ceausescu był w euforii wobec perspektywy, że zarówno Arafat, jak i on sam mogą zgarnąć Pokojową Nagrodę Nobla za ich fałszywe pokazywanie gałązki oliwnej.

… Ceausescu nie dostał Pokojowej Nagrody Nobla. Ale w 1994 roku Arafat dostał ją – wszystko dlatego, że doskonale odgrywał rolę, jaką mu daliśmy. Przekształcił swoją terrorystyczną OWP w rząd na wygnaniu (Autonomię Palestyńską), zawsze udając, że wzywa do zatrzymania terroryzmu palestyńskiego, podczas gdy pozwalał mu na niepohamowane działanie. Dwa lata po podpisaniu Porozumień z Oslo, liczba Izraelczyków zabitych przez palestyńskich terrorystów wzrosła o 73 %.

W książce Czerwone horyzonty Pacepa relacjonuje, co Arafat powiedział podczas spotkania z nim w kwaterze głównej OWP w Bejrucie, w czasie, kiedy Ceausescu starał się uczynić go „szacownym” bojownikiem:

Jestem rewolucjonistą. Poświęciłem całe życie sprawie palestyńskiej i zniszczeniu Izraela. Nie zmienię się i nie pójdę na kompromis. Nie zgodzę się na nic, co uznaje Izrael jako państwo. Nigdy… Ale zawsze jestem gotowy spowodować, że Zachód pomyśli, że chcę tego, co Brat Ceausescu chce, bym zrobił[3].

Propaganda znakomicie utorowała drogę terroryzmowi, wyjaśnił Pacepa w „National Review”.

Generał Aleksander Sacharowski, który stworzył strukturę wywiadu komunistycznej Rumunii, a potem awansował na szefa całego wywiadu zagranicznego ZSRR, często pouczał mnie: “W dzisiejszym świecie, kiedy broń jądrowa uczyniła, że siła militarna jest przestarzała, terroryzm powinien stać się naszą główną bronią”.

Radziecki generał nie żartował. Tylko w 1969 r. było 82 porwań samolotów na świecie. Według Pacepy większości tych porwań dokonała OWP lub związane z nią grupy, wszystkie wspierane przez KGB. W 1971 r., kiedy Pacepa odwiedził Sacharowskiego w jego gabinecie na Łubiance (kwaterze głównej KGB), generał przechwalał się: „Porywanie samolotów to mój wynalazek”. Al-Kaida porwała samoloty 11 września 2001 r., kiedy użyli samolotów do rozwalenia budynków.

Gdzie więc w tym wszystkim pasuje Mahmoud Abbas? W 1982 r. Mahmoud Abbas studiował w Moskwie w Instytucie Badań Wschodnich Akademii Nauk ZSRR. (W 1983 r. został szpiegiem KGB.) Tam napisał pracę doktorską, opublikowaną po arabsku jako Druga strona: tajne związki między nazizmem a kierownictwem ruchu syjonistycznego. Zaprzeczał w niej istnieniu komór gazowych w obozach koncentracyjnych i kwestionował liczbę ofiar Holocaustu przez nazwanie liczby sześciu milionów zabitych Żydów „fantastycznym kłamstwem”, a równocześnie obwiniał samych Żydów o Holocaust. Promotorem jego pracy doktorskiej był Jewgienij Primakow, który później został ministrem spraw zagranicznych Rosji. Także po uzyskaniu doktoratu Abbas zachowywał ścisłe związki z kierownictwem sowieckim, armią i członkami sił bezpieczeństwa. W styczniu 1989 r. został mianowany współprzewodniczącym Palestyńsko-Radzieckiego (a potem Rosyjsko-Palestyńskiego) Komitetu Roboczego dla Bliskiego Wschodu.

Kiedy obecny przywódca Arabów palestyńskich był akolitą KGB – którego machinacje kosztowały życie tysięcy ludzi na samym tylko Bliskim Wschodzie – nie można zbywać tego jako zaledwie „ciekawostkę historyczną”, nawet jeśli dzisiejsi opiniotwórcy woleliby sprawę zignorować przez takie potraktowanie.

Chociaż Pacepa i Mitrochin wygłosili ostrzeżenia wiele lat temu, niewielu ludzi chciało ich wysłuchać. A powinni.
[1] Robert S. Wistrich, ‘A Lethal Obsession’ (2010) p 139.
[2] Robert S. Wistrich, ‘A Lethal Obsession’ (2010), p 148.
[3] Ion Mihai Pacepa, ‘Red Horizons’ (1990) p 92-93.

Judith Bergman

Izraelska autorka, publicystka i badaczka. Studiowała nauki polityczne oraz prawo na The London School of Economics.

Official German record of the meeting between Adolf Hitler and the Palestinian Jihadi Grand Mufti

“Posted on December 4, 2015 by ADMIN”

Full official record: What the mufti said to Hitler

The Arabs were Germany’s natural friends, Haj Amin al-Husseini told the Nazi leader in 1941, because they had the same enemies — namely the English, the Jews and the Communists.

By Times of Israel staff
October 21, 2015, 7:09 pm

The following is an official German record of the meeting between Adolf Hitler and the Grand Mufti of Jerusalem, Haj Amin al-Husseini, on November 28, 1941, at the Reich Chancellory in Berlin. (Source: Documents on German Foreign Policy 1918-1945, Series D, Vol XIII, London, 1964.)

GRAND MUFTI:

The Grand Mufti began by thanking the Fuhrer for the great honor he had bestowed by receiving him. He wished to seize the opportunity to convey to the Fuhrer of the Greater German Reich, admired by the entire Arab world, his thanks of the sympathy which he had always shown for the Arab and especially the Palestinian cause, and to which he had given clear expression in his public speeches.

The Arab countries were firmly convinced that Germany would win the war and that the Arab cause would then prosper. The Arabs were Germany’s natural friends because they had the same enemies as had Germany, namely the English, the Jews and the Communists. Therefore they were prepared to cooperate with Germany with all their hearts and stood ready to participate in the war, not only negatively by the commission of acts of sabotage and the instigation of revolutions, but also positively by the formation of an Arab Legion.

The Arabs could be more useful to Germany as allies than might be apparent at first glance, both for geographical reasons and because of the suffering inflicted upon them by the English and the Jews. Furthermore, they had had close relations with all Muslim nations, of which they could make use in behalf of the common cause. The Arab Legion would be quite easy to raise. An appeal by the Mufti to the Arab countries and the prisoners of Arab, Algerian, Tunisian and Moroccan nationality in Germany would produce a great number of volunteers eager to fight. Of Germany’s victory the Arab world was firmly convinced, not only because the Reich possessed a large army, brave soldiers and military leaders of genius, but also because the Almighty could never award the victory to an unjust cause.

‘The Arabs could be more useful to Germany as allies than might be apparent at first glance, both for geographical reasons and because of the suffering inflicted upon them by the English and the Jews’

In this struggle, the Arabs were striving for the independence and unity of Palestine, Syria and Iraq. They had the fullest confidence in the Fuhrer and looked to his hand for the balm on their wounds, which had been inflicted upon them by the enemies of Germany.

The Mufti then mentioned the letter he had received from Germany, which stated that Germany was holding no Arab territories and understood and recognized the aspirations to independence and freedom of the Arabs, just as she supported the elimination of the Jewish national home.

A public declaration in this sense would be very useful for its propagandistic effect on the Arab peoples at this moment. It would rouse the Arabs from their momentary lethargy and give them new courage. It would also ease the Mufti’s work of secretly organizing the Arabs against the moment when they could strike. At the same time, he could give the assurance that the Arabs would in strict discipline patiently wait for the right moment and only strike upon an order from Berlin.

With regard to the events in Iraq, the Mufti observed that the Arabs in that country certainly had by no means been incited by Germany to attack England, but solely had acted in reaction to a direct English assault upon their honor.

The Turks, he believed, would welcome the establishment of an Arab government in the neighboring territories because they would prefer weaker Arab to strong European governments in the neighboring countries and, being themselves a nations of 7 million, they had moreover nothing to fear from the 1,700,000 Arabs inhabiting Syria, Transjordan, Iraq and Palestine.

France likewise would have no objections to the unification plan because it had conceded independence to Syria as early as 1936 and had given her approval to the unification of Iraq and Syria under King Faisal as early as 1933.

In these circumstances he was renewing his request that the Fuhrer make a public declaration so that the Arabs would not lose hope, which is so powerful a force in the life of nations. With such hope in their hearts the Arabs, as he had said, were willing to wait. They were not pressing for immediate realization for their aspirations; they could easily wait half a year or a whole year. But if they were not inspired with such a hope by a declaration of this sort, it could be expected that the English would be the gainers from it.

HITLER:

The Fuhrer replied that Germany’s fundamental attitude on these questions, as the Mufti himself had already stated, was clear. Germany stood for uncompromising war against the Jews. That naturally included active opposition to the Jewish national home in Palestine, which was nothing other than a center, in the form of a state, for the exercise of destructive influence by Jewish interests. Germany was also aware that the assertion that the Jews were carrying out the functions of economic pioneers in Palestine was a lie. The work there was done only by the Arabs, not by the Jews. Germany was resolved, step by step, to ask one European nation after the other to solve its Jewish problem, and at the proper time to direct a similar appeal to non-European nations as well.

Germany was at the present time engaged in a life and death struggle with two citadels of Jewish power: Great Britain and Soviet Russia. Theoretically there was a difference between England’s capitalism and Soviet Russia’s communism; actually, however, the Jews in both countries were pursuing a common goal. This was the decisive struggle; on the political plane, it presented itself in the main as a conflict between Germany and England, but ideologically it was a battle between National Socialism and the Jews. It went without saying that Germany would furnish positive and practical aid to the Arabs involved in the same struggle, because platonic promises were useless in a war for survival or destruction in which the Jews were able to mobilize all of England’s power for their ends.

‘Germany was resolved, step by step, to ask one European nation after the other to solve its Jewish problem, and at the proper time to direct a similar appeal to non-European nations as well’

The aid to the Arabs would have to be material aid. Of how little help sympathies alone were in such a battle had been demonstrated plainly by the operation in Iraq, where circumstances had not permitted the rendering of really effective, practical aid. In spite of all the sympathies, German aid had not been sufficient and Iraq was overcome by the power of Britain, that is, the guardian of the Jews.

The Mufti could not but be aware, however, that the outcome of the struggle going on at present would also decide the fate of the Arab world. The Fuhrer therefore had to think and speak coolly and deliberately, as a rational man and primarily as a soldier, as the leader of the German and allied armies. Everything of a nature to help in this titanic battle for the common cause, and thus also for the Arabs, would have to be done. Anything however, that might contribute to weakening the military situation must be put aside, no matter how unpopular this move might be.

Germany was now engaged in very severe battles to force the gateway to the northern Caucasus region. The difficulties were mainly with regard to maintaining the supply, which was most difficult as a result of the destruction of railroads and highways as well as the oncoming winter. If at such a moment, the Fuhrer were to raise the problem of Syria in a declaration, those elements in France which were under de Gaulle’s influence would receive new strength. They would interpret the Fuhrer’s declaration as an intention to break up France’s colonial empire and appeal to their fellow countrymen that they should rather make common cause with the English to try to save what still could be saved. A German declaration regarding Syria would in France be understood to refer to the French colonies in general, and that would at the present time create new troubles in western Europe, which means that a portion of the German armed forces would be immobilized in the west and no longer be available for the campaign in the east.

The Fuhrer then made the following statement to the Mufti, enjoining him to lock it in the uttermost depths of his heart:

1. He (the Fuhrer) would carry on the battle to the total destruction of the Judeo-Communist empire in Europe.
2. At some moment which was impossible to set exactly today but which in any event was not distant, the German armies would in the course of this struggle reach the southern exit from Caucasia.
3. As soon as this had happened, the Fuhrer would on his own give the Arab world the assurance that its hour of liberation had arrived. Germany’s objective would then be solely the destruction of the Jewish element residing in the Arab sphere under the protection of British power. In that hour the Mufti would be the most authoritative spokesman for the Arab world. It would then be his task to set off the Arab operations, which he had secretly prepared. When that time had come, Germany could also be indifferent to French reaction to such a declaration.

Once Germany had forced open the road to Iran and Iraq through Rostov; it would be also the beginning of the end of the British World Empire. He (the Fuhrer) hoped that the coming year would make it possible for Germany to thrust open the Caucasian gate to the Middle East. For the good of their common cause, it would be better if the Arab proclamation were put off for a few more months than if Germany were to create difficulties for herself without being able thereby to help the Arabs.

He (the Fuhrer) fully appreciated the eagerness of the Arabs for a public declaration of the sort requested by the Grand Mufti. But he would beg him to consider that he (the Fuhrer) himself was the Chief of State of the German Reich for five long years during which he was unable to make to his own homeland the announcement of its liberation. He had to wait with that until the announcement could be made on the basis of a situation brought about by the force of arms that the Anschluss had been carried out.

The moment that Germany’s tank divisions and air squadrons had made their appearance south of the Caucasus, the public appeal requested by the Grand Mufti could go out to the Arab world.

GRAND MUFTI:

The Grand Mufti replied that it was his view that everything would come to pass just as the Fuhrer had indicated. He was fully reassured and satisfied by the words which he had heard form the Chief of the German State. He asked, however, whether it would not be possible, secretly at least, to enter into an agreement with Germany of the kind he had just outlined for the Fuhrer.

HITLER:

The Fuhrer replied that he had just now given the Grand Mufti precisely that confidential declaration.

GRAND MUFTI:

The Grand Mufti thanked him for it and stated in conclusion that he was taking his leave from the Fuhrer in full confidence and with reiterated thanks for the interest shown in the Arab cause.