Idioci moralni

Paul Finlayson

Nie ten, kto nie potrafi liczyć, ale ten, kto obejmuje ramionami własnego kata.

Zadziwia mnie — w ten osobliwy sposób, który wywołuje rozbawienie wobec całkowitego absurdu — że ludzie inteligentni potrafią utrzymywać w swoich głowach dwa całkowicie sprzeczne obrazy społeczeństwa i nazywać to „multikulturalizmem”. To nie jest multikulturalizm. To iluzja. To sztuka wierzenia w dwa przeciwieństwa bez zauważania zgrzytu.

Weźmy islam. To nie jest, ściśle rzecz biorąc, religia w tym samym sensie, co judaizm czy chrześcijaństwo. W najlepszym razie to czterdzieści procent religii i sześćdziesiąt procent programu politycznego. Powstał w VII wieku w celu służenia interesom plemiennym: zjednoczenia ludów arabskich, uświęcenia ich dumy i napędzenia ich imperialnych ambicji. Jego prorok — czy był postacią historyczną, czy mitem stworzonym post factum — nawet według najbardziej życzliwych islamskich przekazów jawi się jako watażka, morderca i pedofil.

To jest ich „człowiek doskonały”. Człowiek wychowany nie jako wzór moralnej doskonałości, lecz jako uzbrojony przywódca plemienny.

A jednak ten wynalazek zadziałał znakomicie: islam dał Arabom imperium. Miecz stał się sakramentem, a połowa znanego wówczas świata wpadła pod jego panowanie. Ale co z tego wynikło?

Wizja społeczeństwa, jaką narzuca islam — powszechne podporządkowanie się Allahowi, uciszanie lub podporządkowywanie innowierców, kobiet, mniejszości i niedowiarków — jest całkowicie nie do pogodzenia z wartościami Oświecenia. Nie da się zaimportować tej gleby do postchrześcijańskiego Zachodu i oczekiwać, że wyda ona owoce przypominające demokrację, dobrobyt czy wolność. To, co historycznie z niej wyrastało, jest dość oczywiste: korupcja, bieda, stagnacja, przemoc i represje.

To są owoce tamtego ziarna. A teraz porównajmy to z historią Zachodu. Rzym przyjął chrześcijaństwo nie przez adaptację jego teokracji, lecz przez jej złagodzenie — przekształcenie radykalnej sekty w cywilizacyjny spoiwo. Chrześcijaństwo, mimo swoich błędów, zawierało kodeks moralny zdolny do ewolucji, który wydał postaci takie jak Augustyn, Tomasz z Akwinu czy Luter, prowadząc w końcu do Reformacji i zerwania z monopolem władzy kapłańskiej.

Judaizm również okazał się nieskończenie adaptowalny — od ofiary świątynnej do prawa rabinicznego, od wygnania do diaspory, od getta do współczesnego państwa. Te tradycje dało się reformować, ponieważ dopuszczały możliwość samokrytyki, interpretacji i moralnego rozwoju. Islam — nigdy.

Koran jest traktowany jako literalne słowo Boga, odporne na rewizję czy reinterpretację. Tam, gdzie chrześcijaństwo zmagało się z Galileuszem, Lutrem i Lockiem, islam zdecydowanie bardziej stanowczo uciszał heretyków i wolnomyślicieli i wykonywał egzekucje na sceptykach. Tam, gdzie Zachód stopniowo próbował pogodzić wiarę z rozumem, islam uczynił posłuszeństwo cnotą, a zwątpienie — zbrodnią. Ta sztywność sprawiła, że podczas gdy Europa zrodziła Oświecenie, świat islamski pogrążył się w wiekach stagnacji intelektualnej.

A jednak — co zdumiewające — ci sami ludzie, którzy uciekają z tamtych spustoszonych pól, przybywają do Dublina, Toronto czy Londynu i upierają się, by wprowadzić tu tę samą kulturę. Albo naiwnie wierzą, że nagle wyda ona tu owoce, których nigdy nie przyniosła w ich ojczyznach, albo próbują odtworzyć swoje nieudane systemy za granicą z dumy, nacjonalizmu lub religijnego zapału. To nie tylko nielogiczne; to definicja dysonansu poznawczego. Tragiczne jest to, że społeczeństwa Zachodu — zamiast się tej oczywistej sprzeczności przeciwstawić — przyjmują ją jako cnotę.

Nasze elity karmią się pustymi frazesami o „różnorodności”, „prawach człowieka” i „inkluzywności” i udają, że wzajemnie wykluczające się światopoglądy można pogodzić. To są pożyteczni idioci w najczystszym leninowskim sensie: chętni, by bronić tego, co ich ostatecznie zniszczy. Gdy konfrontuje się ich z historią społeczeństw islamskich — wiekami biedy, tyranii i przemocy — nie pytają „dlaczego?”, lecz potępiają samo pytanie jako przejaw bigoterii. To nie jest współistnienie.

To jest wewnętrznie sprzeczne. To kulturowe samobójstwo przebrane za otwartość umysłu. Wysokie IQ w połączeniu z niską odwagą moralną daje społeczeństwo intelektualnych eunuchów, gratulujących sobie tolerancji, podczas gdy importują ideologię, która unicestwi wszystko, co cenią. I tu musimy się zatrzymać i zreinterpretować, co naprawdę oznacza „idiotyzm”.

Idiota to nie śliniący się prostak, który nie potrafi policzyć ile to osiem razy siedem. Taki człowiek, choć godny współczucia, jest nieszkodliwy. Nie — prawdziwym idiotą jest idiota moralny. Ten, który obejmuje swojego kata. Ten, który z pychy nie dostrzega, że jego własne słowa i gesty podyktowane są próżnością i pragnieniem demonstracji fałszywych cnót. Może być elokwentny, obwieszony tytułami, dyplomami i nagrodami — ale i tak pozostaje głupcem. Idiotą w najprawdziwszym i najbardziej destrukcyjnym sensie.

Jeśli Lenin zostawił nam coś wartościowego, to właśnie termin „pożyteczny idiota”. Ale nasza epoka go ulepszyła. Dziś mamy całe klasy ludzi — profesorów, dziennikarzy, polityków — którzy są nie tylko użyteczni dla swoich wrogów, ale wręcz dumni z tej użyteczności, dumni z tego, że ich głupota uchodzi za cnotę. Mylą tchórzostwo z współczuciem, niespójność z wyrafinowaniem, a moralne samobójstwo z moralnym postępem. I to właśnie ten idiotyzm w końcu kosztować nas będzie cywilizację.

Link do oryginału: https://www.freedomtoffend.com/p/moral-idiots

Paul Finlayson – kanadyjski nauczyciel akademicki, wykładowca marketingu na University of Guelph-Humber, od listopada 2023 roku zawieszony i w 2025 roku ostatecznie wyrzucony z pracy w związku z zarzutem uporczywego dementowania kłamstw o Izraelu. Nie jest Żydem, gdyby ktoś pytał.

‘As a Jew’ critics of Israel aren’t following in Wiesel’s footsteps

Jonathan S. Tobin

JNS editor-in-chief Jonathan Tobin says that the release of a new documentary film called “Elie Wiesel: Soul on Fire” about the life of the Holocaust survivor, author, lecturer and Nobel Peace Prize winner couldn’t be timelier. At a time of an unprecedented surge of antisemitism and demonization of Israel, Wiesel’s example of courageous truth-telling is needed more than ever.

He is joined in the latest episode of “Think Twice” by Wiesel’s only child and son, Elisha Wiesel, who works on Wall Street and for Israeli startups, as well as being a leading human-rights activist. He said that he and his late mother, Marion Wiesel, who passed away earlier this year, had been searching for a filmmaker for a story about his father before choosing writer/director and producer Oren Rudavsky. Acting on his father’s instructions, they have refused to let anyone produce a film based on Wiesel’s classic Holocaust memoir, Night, but believed that a well-made documentary could help keep his memory alive as well as reintroduce a new generation to his work.

The film traces Wiesel’s Holocaust experience and journey back to life after surviving the camps, and his rise to prominence as an activist and author. The key incident in it concerns a confrontation in 1985 with President Ronald Reagan live on national television, when Wiesel unsuccessfully sought to persuade him not to visit a military cemetery in Bitburg, Germany, where Waffen-SS soldiers were buried.

Elisha Wiesel, who was present at the White House for the event, says looking back at it now, he sees how difficult it was for his father, who liked Reagan very much, to lecture him in front of the country. Still, it was a classic example of how to “speak truth to power” in the service of a great truth.

He also says that those Jews who speak out against the State of Israel since Oct. 7, 2023, and in favor of “free Palestine,” are not following his father’s example. Elie Wiesel was an ardent Zionist and never chose to criticize Israel, whether or not he always agreed with its government, because he understood how that would be used by antisemites.

“Many of these people think that they’re acting in keeping with my father’s values. You know, I’ve seen signs at Israel-hating rallies that actually say, you know what Elie Wiesel said—you know, the enemy, the opposite of love is not hate, it’s indifference. So, a lot of people go around and they think, you know, ‘I’m being Wieselian. I’m not indifferent. Look at me.’

“I think my father hadn’t properly envisioned at the time that he made that statement how we’ve gone past, we’ve gone beyond indifference. We’ve gone straight to what I like to think of as indignant ignorance.”

He said the current generation of young American Jews doesn’t feel “what I feel in my heart. When Israel is attacked, it’s visceral. It’s gut-level. It’s emotional. This is 50% of my brothers and sisters in the Jewish people, so many of whom came, whether fleeing the Farhud in Muslim lands or the Holocaust, you know, to get to Israel. These are my people, my brothers and sisters, who have gotten to a place where they can finally defend themselves and create the state that is transforming the world with its inventions and its ideas.”

Elisha Wiesel compared the “Free Palestine” movement and support for anti-Israel New York City mayoral candidate Zohran Mamdani to the punk rock music he loved as a teenager.

“So much of the ‘Free Palestine’ movement to me—and so much of the tear it down, anarchy, let’s end capitalism—has all of the violence of punk rock without the good music. It’s just people looking for change without thinking too hard about what they’re going to build or what should be built.”

Listen/Subscribe to weekly episodes on Spotify, Apple Podcasts, YouTube Music, iHeart Radio or wherever you listen to your podcasts.

Watch new episodes every week by subscribing to the JNS YouTube Channel.

Nieświęty sojusz marksizmu i radykalnego islamizmu

Paul Finlayson / tłumaczenie: ChatGPT i Andrzej KOraszewski

Osobliwe zjawisko „nigdy bym ich razem nie połączył” — jak Liberace i Torquemada, albo Freud i burka — mamy teraz do czynienia z groteską tak ostrą, że Orwell wyplułby whisky do najbliższej popielniczki i przeładowałby pióro: mowa o nienaturalnym, bluźnierczym sojuszu marksizmu i radykalnego islamizmu.

To nie jest koalicja — to czołowe zderzenie dwóch ideologicznych pijaków, pędzących w przeciwnych kierunkach tą samą jednokierunkową ulicą, dzieląc się piersiówką z napisem „Śmierć Zachodowi”.

Wyobraźcie sobie, jeśli zdołacie to znieść, ślub z przymusu między Che Guevarą a ajatollahem, udzielany przez zapłakanego biurokratę z ONZ, mruczącego uznania dla rdzennych ludów w dwunastu językach.

To nie małżeństwo niebios — to związek zawarty przy płonącym śmietniku za zapleczem katedry filozofii moralnej.

Z jednej strony pokłon przed „niebiańskim tatusiem” prawa plemiennego z VII wieku. Z drugiej — ukłon wobec widmowej postaci zwanej „Historią”, według Dziejowego Dialektyka, drugiego duchowego ojca.

Marksista marzy o zniesieniu wszystkich bogów; islamista o panowaniu w imię jednego, z mieczem w jednej dłoni i świętą księgą w drugiej. Bóg jednego to Allah, bóg drugiego to wściekły przypis w Kapitale.

A jednak maszerują razem, ramię w ramię, jak weganin i taksydermista otwierający restaurację fusion.

Wyobraźcie sobie to widowisko: trockista w kefiji, z pasją wykładający o queerowej intersekcjonalności, ignorując drobny fakt, że jego ideologiczny towarzysz uważa homoseksualizm za przestępstwo karane śmiercią. Mówiąc o brzydkich ideologicznych dzieciach — gdyby idee mogły się rodzić z trzema głowami, jednym rozdwojonym rogiem i bez kręgosłupa, ten sojusz kwalifikowałby się do renty z tytułu niepełnosprawności.

To jakby Freud i talibowie wspólnie napisali Radość z rodzicielstwa, albo Richard Dawkins wstąpił do klasztoru, bo spodobały mu się śpiewy. Ich jedyna prawdziwa więź? Wspólna nienawiść do liberalnej demokracji, racjonalizmu Oświecenia i tego irytującego żydowskiego państwa, które uparcie prosperuje mimo ich wysiłków.

Gardzą Zachodem — marksiści, bo jest zbyt bogaty; islamiści, bo zbyt wolny. Palą książki, palą flagi, a czasem — ludzi. Ich hasła protestacyjne różnią się czcionką, ale rymują się. A kiedy nie maszerują razem, tweetują hasztagi z tego samego cyfrowego rzygowiska.

Ten taniec ma nazwę: Sojusz Czerwono-Zielony. Ale nie schlebiajmy mu. To nie ruch — to seans spirytystyczny. Upiorne przywoływanie nieudanych utopii i brązowozłotych teokracji, prowadzone przez akademików i aktywistów, którzy dawno już porzucili prawdę na rzecz estetyki oporu i pogardy dla etyki rozumu.

Spójrzcie na fakty. Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny — marksistowski, ateistyczny, antykapitalistyczny — współpracuje ramię w ramię z Hamasem, który uważa, że kobiety powinny być zasłonięte, geje kamienowani, a Żydzi martwi. To nie kompromis ideologiczny; to kultystyczna orgia w płonącej bibliotece.

W Wielkiej Brytanii, nieistniejąca już Partia Respect połączyła Partię Socjalistycznych Robotników i Muzułmańskie Stowarzyszenie Wielkiej Brytanii w ideologiczną hybrydę tak szokującą, że sprawiła, iż zabalsamowane ciało Lenina poruszyło się w szklanej trumnie.

W USA, Freedom Road Socialist Organization i Partia Socjalizmu i Wyzwolenia regularnie kokietują islamistyczne fronty jak American Muslims for Palestine i Students for Justice in Palestine, raz jeszcze udowadniając, że jeśli nienawidzisz odpowiednich ludzi, twoje sprzeczności zostaną wybaczone.

Ale te małżeństwa zawsze kończą się ogniem. Zapytajcie Partię Tudeh, która pomogła wynieść ajatollaha do władzy w 1979 roku, by zostać „nagrodzona” czystkami, więzieniami i publicznymi egzekucjami. Ups. Zła randka z Tindera, towarzysze. W Afganistanie było podobnie: marksistowscy reformatorzy próbowali edukować dziewczęta, tylko po to, by zostali zmieceni przez dżihadystów uzbrojonych w broń z USA i boskie przekonanie.

Więc dlaczego wciąż to robią? Dlaczego zachodnia lewica wciąż nadstawia karku pod teokratyczny miecz? Bo współcześni marksiści nie interesują się już robotnikami, klasą czy warunkami materialnymi. Interesują się estetyką. Klimatem. Poczuciem winy po kolonializmie i erotycznym dreszczem z tożsamości ofiary. Dla nich hidżab to teraz szyk wyzwolenia, a Hamas to Che z Koranem.

Ten sam uposażony eunuch moralny, który mdleje na dźwięk chrześcijańskiej modlitwy na apelu szkolnym, będzie bronił kamienowania jako „formy ekspresji kulturowej”. Student Gender Studies i dżihadysta mogą nie mieć nic wspólnego — poza nienawiścią do Ameryki. A dla tej ekipy to wystarczy.

To nie tylko filozoficznie puste — to śmiertelnie głupie. Jedna ideologia buduje gułagi, druga kalifaty. Jedna zakazuje świąt Bożego Narodzenia, druga zakazuje twarzy kobiet. Żadna nie toleruje sprzeciwu — obie marzą o czystkach i wspaniałej przyszłości utopionej we krwi. I bądźmy szczerzy: kiedy wspólny wróg zniknie, marksista zakaże islamu, a islamista powiesi marksistę na dźwigu.

Oni nie współistnieją. Są razem zwinięci w kłębek jak węże w worku, każdy czeka na moment, by zaatakować. To nie małżeństwo. To sojusz wściekłych bestii z dopasowanymi transparentami.

Więc jak ten teatrzyk wciąż trwa? Dzięki cudowi dobrowolnego złudzenia. Marksista udaje, że szariat nie jest barbarzyński. Islamista udaje, że ateista nie jest potępiony. Jeden i drugi udaje, że chodzi o zasadę. Nie chodzi. To teatr. A każdy zły spektakl kończy się tak samo — gwałtownie, tragicznym aktem finałowym i pustą widownią.

Zapytaj marksistę: Jak solidaryzowanie się z tymi, którzy zrzucają gejów z dachów, mieści się w twojej progresywnej utopii?

Zapytaj islamistę: Jak wspólne przemawianie z kimś, kto uważa twojego Boga za halucynację, przybliża cię do boskiej sprawiedliwości?

Będą kluczyć. Zawsze to robią. Tchórzostwo często przebiera się za niuans.

Nie mylmy tej farsy z ruchem. Nie utożsamiajmy wspólnej urazy ze wspólnymi ideałami. Nie udawajmy, że dwie ideologie o przeciwstawnych celach i równie brutalnych środkach mogą pokojowo współistnieć.

Ich sojusz to nie opór. To pakt samobójczy.

A kiedy w końcu się rozpadnie — jak każda nieprawda — nie żałujcie. Nie zapalajcie świeczek. Nie tweetujcie nekrologów w barokowej nowomowie. Śmiejcie się. Klaszczcie. A potem pogrzebcie ich. Głęboko. Pod rozumem. Pod szyderstwem. Pod miażdżącym ciężarem ich własnej sprzeczności.

I nie, nie przyjdę na pogrzeb. Mam whisky do wypicia i książki do przeczytania. Oświecenie, w końcu, nadal potrzebuje obrony.

Link do oryginału: https://www.freedomtoffend.com/p/the-unholy-alliance-of-marxism-and

Freedom to Offend, 7 czerwca 2025

Paul Finlayson kanadyjski nauczyciel akademicki, wykładowca marketingu na University of Guelph-Humber, od listopada 2023 roku zawieszony w związku z zarzutem uporczywego dementowania kłamstw o Izraelu. Nie jest Żydem, gdyby ktoś pytał..

Qatar’s Arab-Islamic Summit: Hypocrites and Cowards

Khaled Abu Toameh

• Israel’s airstrike in Doha was directed against Hamas leaders, not Qatar. There is no reason why the leaders of a terrorist organization, responsible for murdering thousands of Israelis and Palestinians, should feel safe anywhere.
• The war could have ended long ago had Hamas agreed to release the hostages, whom it should not have seized in the first place, lay down its weapons, and relinquish control over the Gaza Strip.
• Such a celebration could not have taken place without the approval of Qatar’s rulers. Qatar’s media especially Al-Jazeera, to this day, have been enthusiastically praising Hamas’s attacks, as well.
• Qatar is not – and has never pretended to be – a democracy that respects and protects free speech and public freedoms. If Qatar’s rulers were unhappy with the actions and presence of Hamas’s leaders in their country, they would have stopped them or deported them long ago. The country’s rulers, the Al Thani family… have placed Al-Jazeera at their disposal to spread their threatening and radical Islamist ideology. Much of it is based on eliminating Israel through Jihad.
• Notably, several Arab countries, including Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Bahrain, and Egypt decided in 2017 to cut their diplomatic relations with Qatar because it supports terrorism and extremist groups such as the Muslim Brotherhood. These countries issued a list of 13 demands, one of which, most prominently, was shutting down Al-Jazeera.
• Qatar is reportedly working to create a second Arab Spring to topple Egypt’s government once again.
• Since the beginning of the Israel-Hamas war, the network [Al-Jazeera] has banned any criticism of Hamas.
• In December 2024, even the Palestinian Authority, after accusing Al-Jazeera of broadcasting misleading reports and stoking divisions among the Palestinians, decided to ban Al-Jazeera in the West Bank.
• By failing to denounce Hamas and call on it to lay down its weapons and cede control of the Gaza Strip, the Arab and Islamic leaders actually sent a message to the terror group that it is right to continue its Jihad against Israel.
• It would have been more helpful had the Arab and Islamic leaders once again issued an appeal to Qatar to stop supporting Hamas and the Muslim Brotherhood.
• The reason Arab and Islamic leaders did not condemn Hamas is because they are afraid that Qatar will use Al-Jazeera to incite violence and terrorism against their regimes.
• Some of these leaders, in addition, including the United States, seem to be afraid of alienating a wealthy country such as Qatar.

Israel’s airstrike in Doha was directed against Hamas leaders, not Qatar. There is no reason why the leaders of a terrorist organization, responsible for murdering thousands of Israelis and Palestinians, should feel safe anywhere. Pictured: Smoke billows after an Israeli airstrike on a Hamas leadership meeting in Qatar’s capital, Doha, on September 9, 2025. (Photo by Jacqueline Penney/AFPTV/AFP via Getty Images)

Leaders of several Arab and Islamic countries held an emergency summit in Doha on September 15 to discuss Israel’s “aggression” against Qatar. The reference was to the recent Israeli attack on senior Hamas leaders in Qatar. The summit was held at the request of Qatar, the only Gulf state that has long been providing shelter and financial and political aid to the leaders of Hamas, the Iran-backed terror group that carried out the October 7, 2023 attack on Israel. The assault resulted in the murder of more than 1,200 Israelis and foreign nationals and the wounding of thousands. Another 251 Israelis and foreigners were kidnapped to the Gaza Strip, where 48 – dead and alive – remain in Hamas’s captivity.

Israel’s airstrike in Doha was directed against Hamas leaders, not Qatar. There is no reason why the leaders of a terrorist organization, responsible for murdering thousands of Israelis and Palestinians, should feel safe anywhere. By choosing to harbor the Hamas leaders, Qatar should have known that the day would come when Israel would settle the score with those involved – directly and indirectly – in the October 7 massacre.

It was the October 7 attack that sparked the Israel-Hamas war in the Gaza Strip. The war has brought death and destruction to the entire Gaza Strip. The war could have ended long ago had Hamas agreed to release the hostages, whom it should not have seized in the first place, lay down its weapons, and relinquish control over the Gaza Strip.

The Arab and Islamic heads of state, however, made no reference to the October 7 attack or Hamas’s responsibility for triggering the war. They also did not see fit to call out Qatar for hosting Hamas’s leaders for many years or for supporting the Muslim Brotherhood organization, whose calls for jihad (holy war) the emirate has been broadcasting for years through its Al-Jazeera television empire.

On the day of the October 7 atrocities, the leaders of Hamas, who are comfortably based in Qatar, were filmed watching the coverage of the terrorist group’s invasion of southern Israel on Al-Jazeera. The Hamas leaders praised the attack on Israel as a “victory” and performed the “Prostration of Gratitude.” Such a celebration could not have taken place without the approval of Qatar’s rulers. Qatar’s media especially Al-Jazeera, to this day, have been enthusiastically praising Hamas’s attacks, as well (here, here, here and here ).

Qatar is not – and has never pretended to be – a democracy that respects and protects free speech and public freedoms. If Qatar’s rulers were unhappy with the actions and presence of Hamas’s leaders in their country, they would have stopped them or deported them long ago. Qatar, however, has long considered Hamas a legitimate player in the Palestinian arena. The country’s rulers, the Al Thani family, have allowed the leaders and spokesmen of Hamas to lead luxurious lives in Doha and have placed Al-Jazeera at their disposal to spread their threatening and radical Islamist ideology. Much of it is based on eliminating Israel through Jihad. Were it not for Qatar’s financial and political backing, Hamas would not have been able to stay in power in the Gaza Strip for the past two decades.

Notably, several Arab countries, including Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Bahrain, and Egypt decided in 2017 to cut their diplomatic relations with Qatar because it supports terrorism and extremist groups such as the Muslim Brotherhood. These countries issued a list of 13 demands, one of which, most prominently, was shutting down Al-Jazeera. The crisis ended in 2021 when Qatar and the Arab countries reached an agreement mediated by the US and Kuwait.

Despite the agreement, Qatar has continued its policy of supporting Hamas and promoting the Muslim Brotherhood, as well as having single-handedly promoted the failed “Arab Spring” to topple Egypt’s government.

Qatar is reportedly working to create a second Arab Spring to topple Egypt’s government once again.

For many Arabs in the Middle East, Al-Jazeera is the unofficial mouthpiece of Hamas. Since the beginning of the Israel-Hamas war, the network has banned any criticism of Hamas.

In December 2024, even the Palestinian Authority, after accusing Al-Jazeera of broadcasting misleading reports and stoking divisions among the Palestinians, decided to ban Al-Jazeera in the West Bank.

Unsurprisingly, the final communiqué issued by the Arab-Islamic summit in Qatar condemned Israel for its “flagrant violations of international law and international legitimacy” and expressed full solidarity with Qatar. The summit also called for imposing sanctions on Israel by suspending the supply, transfer, or transit of weapons, ammunition, and military materiel.

By failing to denounce Hamas and call on it to lay down its weapons and cede control of the Gaza Strip, the Arab and Islamic leaders actually sent a message to the terror group that it is right to continue its Jihad against Israel. More importantly, their failure to hold Hamas responsible for launching the war exempts the terror group from its responsibility for the death and destruction in the Gaza Strip after October 7.

It would have been more helpful had the Arab and Islamic leaders once again issued an appeal to Qatar to stop supporting Hamas and the Muslim Brotherhood. It would have been beneficial to both Palestinians and Israelis if these leaders had called on Hamas to release all the hostages and end its rule over the Gaza Strip. A demand such as that would have spared the lives of many Palestinians.

These Arab and Islamic leaders, many of whom despise Hamas, could have at least urged Qatar finally to expel the heads of the terror group.

The Arab and Islamic leaders’ summit did exactly nothing to help end the war in the Gaza Strip. Condemning Israel while ignoring Hamas’s atrocities is of no help in bringing the war to an end. Because of Qatar’s failure to pressure the Hamas leaders to release the hostages, the Palestinians in the Gaza Strip will continue to suffer.

The reason Arab and Islamic leaders did not condemn Hamas is because they are afraid that Qatar will use Al-Jazeera to incite violence and terrorism against their regimes.

Some of these leaders, in addition, including the United States, seem to be afraid of alienating a wealthy country such as Qatar.

The Arab and Islamic leaders have again shown their true colors: hypocrites and cowards.

Khaled Abu Toameh is an award-winning journalist based in Jerusalem.

Rosh Hashanah 2025: The World Won’t Defend Us, So We Must Lead

Yuval David

Jewish Americans and supporters of Israel gather at the National Mall in Washington, DC on Nov. 14, 2023 for the “March for Israel” rally. Photo: Dion J. Pierre/The Algemeiner

The world is not coming to save us. The world is not defending us. Lies about Jews and Israel dominate headlines, classrooms, social media, and government halls. Antisemites broadcast hatred openly. Too many movements that claim to fight oppression look the other way. Too many who say “justice” abandon Jews in our hour of need.

If we sit quietly, we fail our ancestors, betray our children, and erase our future. The shofar is sounding. And it is demanding action.

We are 0.2% of humanity — fewer than 16 million Jews on a planet of 8 billion. Tiny in number. Vast in responsibility. History proves that one Jewish voice can change the course of the world. One Jewish community can spark revolutions of morality. One Jewish action can protect life and defend truth. We are small, but we are unstoppable.

I have spent my life standing up for Jews in spaces where many said, “this is not your fight.” I have represented our people in civil rights, social justice, and human rights movements, and I have built bridges with Christians, Hindus, Druze, Jains, and Zoroastrians. From the arts, entertainment, and media spaces, to the LGBT, progressive, and Woke movements — to a diverse array of political and social movements on the right and the left — I have fought to ensure Jewish voices are heard where morality is debated and where the oppressed gather.

And I have also witnessed so much betrayal: many civil rights, social justice, and human rights organizations have turned their backs on Jews, normalized antisemitism, and excused attacks on us in the name of anti-Israel and anti-Zionist ideology.

Betrayal is not new — but it must not define us. It must define our response.

I don’t fight back. I fight forward. I act on purpose and with purpose. Every day, in government, in broadcast and print media, in workshops and speaking engagements, in interfaith initiatives, social media, and online, I work to motivate, educate, inform, inspire, and activate Jews and allies.

And the truth is simple: action begets action. Silence feeds the lies. Complacency fuels hatred.

But this is not my fight alone. There are many of us taking action. And, yet, I still see too many staying quiet. If I preach to the choir, I also help develop other preachers, and I also sing solo outside of the choir. Our echo-chamber is flimsy, so I work to empower and strengthen it, and also exist outside of it. 

Join me.

Join me politically — raise your voice, advocate for policies that protect Jews and Israel, confront antisemitism at every level, and hold leaders accountable.

Join me socially — create, build, and strengthen Jewish and cross-cultural initiatives that stand for truth and justice.

Join me digitally — counter propaganda, amplify Jewish voices, challenge lies, and flood social platforms with fact and presence.

Join me in real life — speak in your communities, schools, workplaces, campuses, and houses of worship. Make your Jewish identity and advocacy unavoidable.

We are a small people — but we are fierce. We are resilient, determined, and unbreakable. We fight forward, not backward. We thrive where others would bow. We lead where others hesitate. Am Israel Chai is not a slogan. It is a charge.

The shofar is blasting. The world will not wait. It will not defend us. It is up to us.

On Rosh Hashanah, let this call awaken your courage. Let it ignite action. Let it remind you: Jews do not survive by shrinking. Jews survive — and Jews thrive — because we rise, speak, organize, and act. Not tomorrow. Not when it is convenient. Now.

The future of our people is not in the hands of strangers, institutions, or those passing by. It is in ours.

Act now. Lead. Fight forward. Make Jewish presence and advocacy impossible to ignore — in politics, society, and everywhere our people’s truth is at stake.

Yuval David is an Emmy Award–winning journalist, filmmaker, and actor. An internationally recognized advocate for Jewish and LGBT rights, he is a strategic advisor to diplomatic missions and NGOs, and a contributor to global news outlets in broadcast and print news. He focuses on combating antisemitism, extremism, and promoting democratic values and human dignity. Learn more at YuvalDavid.com, instagram.com/Yuval_David_, x.com/yuvaldavid, youtube.com/yuvaldavid, and across social media.