Palestyńczycy świętują w Khan Younis na południu Strefy Gazy, po ogłoszeniu wiadomości, że Izrael i Hamas zgodziły się na pierwszą fazę planu prezydenta USA Donalda Trumpa dotyczącego Strefy Gazy (Fot. REUTERS/Video Obtained By Reuters)

Trump: Mamy deal. Izrael i Hamas zatwierdziły pierwszy etap planu dla Strefy Gazy

Wiktoria Bieliaszyn

Izrael i Hamas zatwierdziły pierwszy etap planu dla Strefy Gazy. Hamas zwolni wszystkich zakładników, Izrael ma wycofać wojska do uzgodnionej linii – napisał w nocy ze środy na czwartek prezydent USA Donald Trump.

Artykuł aktualizowany

Izrael i Hamas osiągnęły porozumienie w sprawie uwolnienia izraelskich zakładników, porwanych do Strefy Gazy podczas inwazji na terytorium Izraela 7 października 2023 r., w zamian za wycofanie izraelskich wojsk do uzgodnionej linii demarkacyjnej.

„Z dumą informuję, że Izrael i Hamas zgodziły się na realizację pierwszej fazy naszego planu pokojowego. Oznacza to, że wszyscy zakładnicy zostaną wkrótce uwolnieni, a Izrael wycofa swoje wojska do wspólnie uzgodnionej linii jako pierwszy krok w kierunku trwałego, solidnego i wiecznego pokoju” – napisał na platformie Truth Social.

Porozumienie Izrael – Hamas. Co dalej

Premier Izraela Benjamin Netanjahu poinformował, że porozumienie z Hamasem ma zostać zatwierdzone na specjalnym posiedzeniu rządu w czwartek. Nazwał je „krytycznym punktem zwrotnym” i podziękował Donaldowi Trumpowi za pomoc w jego osiągnięciu. W ramach porozumienia Izrael uwolni ze swoich więzień znaczną liczbę Palestyńczyków.

Hamas również potwierdził, że osiągnięto porozumienie, potwierdzając jego ustalenia. W oświadczeniu grupa stwierdziła, że porozumienie zostało osiągnięte po „odpowiedzialnych i poważnych negocjacjach” dotyczących propozycji Trumpa.

Mieszkańcy Tel Awiwu świętujący porozumienie Izraela z Hamasem. Fot. REUTERS/Ronen Zvulun

Pod koniec września prezydent Trump przedstawił plan pokojowy, zgodnie z którym Hamas ma uwolnić izraelskich zakładników w zamian za uwolnienie przez Izrael prawie dwóch tysięcy Palestyńczyków. Hamas przetrzymuje jeszcze 20 żywych zakładników i ciała 28 martwych.

Informatorzy agencji Associated Press donoszą, że Hamas planuje uwolnić wszystkich żyjących zakładników w ten weekend. Ciała zostaną wydane w późniejszym terminie, etapami. “Izraelska armia wycofa się z 70 proc. obszaru” – opisują dziennikarze. W zamian za to uwolnionych zostanie kilkuset palestyńskich więźniów przetrzymywanych przez Izrael.

Porozumienie zostanie formalnie podpisane w czwartek około południa w Egipcie – poinformował AFP jeden z informatorów.

Wysoki rangą palestyński urzędnik poinformował BBC, że rozejm wejdzie w życie natychmiast po jego zatwierdzeniu przez rząd izraelski. Według niego Izrael zezwoli na wjazd do Strefy Gazy 400 ciężarówek z pomocą humanitarną dziennie przez pierwsze pięć dni, a w kolejnych dniach ich liczba będzie stopniowo rosnąć.

Przedstawiciel Hamasu powiedział, że negocjacje dotyczące drugiej fazy zawieszenia broni rozpoczną się „niezwłocznie”.

Plan Trumpa przewiduje również rozbrojenie Hamas-u i odsunięcie członków ugrupowania od władzy w Strefie Gazy. Z komunikatu nie wynika, aby osiągnięto porozumienie w tym punkcie.

Donald Trump zapowiedział też, że Stany Zjednoczone będą odgrywać rolę w odbudowie Strefy Gazy oraz zapewnieniu jej bezpieczeństwa i pokoju.

– Będziemy angażować się w pomoc w osiągnięciu sukcesu i utrzymaniu pokoju – powiedział w wywiadzie dla Fox News, krótko po ogłoszeniu osiągnięcia przełomu w negocjacjach.

Negocjacje między Izraelem i Hamasem toczyły się od poniedziałku w Egipcie. Pośredniczyli w nich wysłannicy z USA, Kataru, Turcji i państw arabskich. Sygnały, że porozumienie jest bliskie, pojawiły się w środę podczas spotkania w Białym Domu. Media donosiły wtedy, że sekretarz stanu Marco Rubio przekazał prezydentowi odręczną notatkę o treści: „Musisz szybko zatwierdzić post na Truth Social, abyś mógł jako pierwszy ogłosić porozumienie”. Treść notatki została uchwycona przez fotografa Associated Press.

Sekretarz stanu USA Marco Rubio informuje prezydenta Donalda Trumpa o propozycji dotyczącej Strefy Gazy podczas okrągłego stołu poświęconego ruchowi antyfaszystowskiemu Antifa, który Trump uznał za krajową ‘organizację terrorystyczną’ na mocy dekretu wykonawczego z 22 września Fot. REUTERS/Evelyn Hockstein

Jak donosi Guardian, zarówno w Izraelu, jak i w Strefie Gazy doniesienia o porozumieniu przyjęto z radością. “Tłumy zgromadziły się w pobliżu szpitala Nasser w Khan Younis, na południu Strefy Gazy, klaszcząc i wiwatując w tym, co jeden z Palestyńczyków określił jako „historyczny moment” po dwóch latach konfliktu” – opisują brytyjscy dziennikarze.

Z kolei na ulicach Tel Awiwu członkowie rodzin zakładników, opisuje Guardian, otwierali szampana.

– Matan wraca do domu. To są łzy, o które się modliłam się – powiedziała dziennikarzom portalu Haaretz matka izraelskiego zakładnika przetrzymywanego w Strefie Gazy. “Niektórzy z tych, którzy zgromadzili się na miejskim placu zakładników, twierdzili, że Trump powinien zostać doceniony za swoją rolę w wynegocjowaniu porozumienia, wzywając do przyznania mu „Nobla” – czytamy w oświadczeniu.

Forum Rodzin Zakładników, oddolna organizacja reprezentująca wiele rodzin zakładników, wezwało rząd izraelski do natychmiastowego zwołania posiedzenia w celu zatwierdzenia porozumienia.

Porozumienie Izrael – Hamas. Reakcje świata

Sekretarz generalny ONZ António Guterres z zadowoleniem wezwał wszystkie strony do „pełnego przestrzegania” warunków porozumienia. Oświadczył też, że organizacja zwiększy pomoc i zintensyfikuje działania na rzecz odbudowy Strefy Gazy. Wezwał wszystkie strony do przestrzegania warunków porozumienia, w tym uwolnienia izraelskich zakładników, przestrzegania stałego zawieszenia broni i natychmiastowego zezwolenia na dostarczanie pomocy humanitarnej.

„Cierpienia muszą się skończyć” – czytamy w oświadczeniu Guterresa.

Those calling for ‘globalizing the intifada’ have more blood on their hands

Jonathan S. Tobin

Members of the community comfort each other near Heaton Park Hebrew Congregation in Manchester, England, following domestic terror attack at the synagogue that resulted in the deaths of two people Yom Kippur, Oct. 2, 2025, Photo by Paul Currie/AFP via Getty Images.

Don’t expect the latest incident of antisemitic violence to wake the world up to the incitement against Jews that has swept across the globe in the last two years since Oct. 7. The attack on Yom Kippur at the Heaton Park Hebrew Congregation in Manchester, England, that cost the lives of two Jews rightly provoked condemnations from British Prime Minister Keir Starmer and other politicians in the United Kingdom, as well as shocked headlines around the world.

Still, there is something important lacking in the responses to the coverage of this tragedy on the part of those in the media, global organizations like the United Nations, or those who have joined in, supported, justified and rationalized pro-Hamas demonstrations and activism throughout the West. Their willingness to spread the anti-Israel propaganda put out by terrorists who led the Palestinian Arab assault across the Gaza border on Oct. 7, 2023 has helped mainstream and normalize blood libels about the Jewish state and the Jews. And that has contributed to an atmosphere of hate that makes atrocities like the one committed at the British synagogue not merely possible but inevitable.

Threats against Jews

Though they were willing to admit the obvious and declare the attack an act of domestic terrorism, British authorities say they are still working to discover the motive of Jihad al-Shamie, the assailant who was killed at the scene by police. He has been identified as a 35-year-old British citizen of Syrian descent. Three other people who have, at press time, not yet been identified are reported to have assisted him in carrying out the assault, which involved a car being driven into the crowd of Jewish worshippers outside the synagogue and a knife attack. But you don’t have to be Sherlock Holmes to realize that the current atmosphere, where threats against Jews are constantly heard at mass demonstrations in London and other British cities in support of Palestinian terrorism, is part of the equation.

We’ve seen a string of violent attacks during the past year in the United States, including the shooting deaths of two young Israeli embassy staffers in Washington, D.C.; the firebombing of a march for Israeli hostages in Boulder, where an 82-year-old Holocaust survivor was killed; and an overnight arson attack on the Harrisburg residence of Gov. Josh Shapiro during Passover. All were committed in the name of “Free Palestine, “a slogan whose meaning is the erasure of Israel, not the creation of an Arab state alongside it, which the Palestinians have repeatedly demonstrated that they don’t want.

Yet when pro-Hamas mobs on college campuses and city streets chant “From the river to the sea,” and especially, “globalize the intifada,” those aren’t phrases consistent with the concern for human rights or the plight of Palestinians in the current war. They are a demand for the genocide of Jews and terrorism against them everywhere. And that’s exactly what happened in Manchester—the English city with the largest concentration of Jews outside of metropolitan London—and in those attacks in America.

It’s true that only Jihad al-Shamie and his accomplices are directly responsible for the Manchester crime, as it is equally true that only the assailants who proclaimed that they killed in the name of “Free Palestine” should be held accountable for those crimes.

The ‘genocide’ blood libel

Even if these are all so-called “lone wolf” attacks, they point to how the demonization of Jews has been legitimized in public discourse. Those who have taken sides against Israel in the war that followed the Oct. 7 massacre of 1,200 people in southern Israel haven’t just expressed sympathy for the people who participated in and cheered for those unspeakable atrocities. They’ve claimed that the just war Israel is fighting against Hamas is a crime and falsely asserted that its purpose is the annihilation of Palestinians. That’s despite the care that the Israel Defense Forces takes to avoid civilian casualties, while Hamas is deliberately seeking to endanger and even starve their own people.

As a result of this, the charge that Israel is committing “genocide” in Gaza—a preposterous and libelous falsehood that is an attempt to redefine the word in a way that would encompass virtually any armed conflict—is now routinely published or broadcast in legacy corporate press outlets, even in offhand references as if it were a historic and unchallenged fact.

This is not merely biased journalism. Rather, it’s a talking point for delegitimizing Israel’s right of self-defense against a genocidal terrorist movement. It is also shorthand for smearing all Israelis and Jews as the moral equivalent of the Nazis, an antisemitic trope. The point is not just to deflect attention from the goals of the Palestinians, whose national identity is inextricably linked with their century-old war against the right of Jews to live in their ancient homeland. By labeling Israelis and those who support them—as is true for the overwhelming majority of Jews—in this manner, those who employ these canards are implicitly legitimizing violence against them.

The Heaton Park Hebrew Congregation in Manchester, England, in 2015. Credit: David Dixon via Wikimedia Commons.

That’s the context for attacks such as the Manchester synagogue murders.

Israel’s foes claim that linking their libelous rhetoric to antisemitism and violence is unfair. The liberal media that both defend their efforts and help mainstream their talking points generally agree. They assert that noting the way their advocacy and actions legitimize murderous attacks is unmerited since all they are doing is “criticizing” Israel.

Of course, Israel shouldn’t be exempt from “criticism.” However, individuals who chant for its destruction aren’t “criticizing” it. They are cheering on those who work for that genocidal goal. Criticism is about changing actual policy. What those who scream “From the river to the sea” are endorsing is the position held by most Palestinians in which the one Jewish state on the planet is considered illegitimate and therefore worthy of destruction.

Starmer’s responsibility

That is also why the condemnations of the Manchester attack coming from leaders like Starmer ring hollow.

By recognizing Palestinian statehood unilaterally, along with France, Canada and Australia, without Hamas releasing the hostages it took on Oct. 7, or a commitment on their part to disarm and end their war to destroy Israel, Starmer’s government was rewarding the terrorists for their barbarous actions.

This was an outrageously ill-timed and irresponsible effort to undermine both Israel’s campaign to defeat Hamas and American diplomatic efforts to end the war. It sent a signal to the terrorists—and their foreign enablers and supporters—that destroying the group responsible for the largest mass slaughter of Jews since the Holocaust was not as important as appeasing domestic constituencies of leftist and Muslim voters who hate Israel and the Jews.

The idea that you can separate loathing for the Jewish state and the loathing of Jews is a myth that has been debunked by the violence that Israel-haters have employed against Jewish communities around the world. So, too, is the notion that policies that reward violence against Jews don’t validate and ultimately encourage those who want to translate their Jew-hatred into crimes such as the one in Manchester.

There, as was the case in the U.S. capital, Colorado and Pennsylvania, we saw the “Globalize the intifada” slogan at work. As long as most of the media continues to spread blood libels about Israel and politicians either endorse them or are pressured into discriminatory and harmful policies because of them, the flood of Jewish blood spilled by these “Free Palestine” antisemites will only continue to increase.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

US and Israel Upgrade Presence at Gaza Talks After Hamas Hands Over Hostage Swap List

Reuters and Algemeiner Staff

Destroyed buildings following explosions in Gaza, as seen from southern Israel, October 7, 2025. Photo: REUTERS/Ammar Awad

Talks to end the war in Gaza were bolstered by the arrival of senior figures from Israel and the United States on Wednesday after Hamas handed over its lists of hostages and Palestinian prisoners to be freed in a swap.

With President Donald Trump’s 20-point plan appearing closer than any previous effort to halt the war, delegations were upgrading their presence at the talks, launched on Monday in the Egyptian resort town of Sharm el-Sheikh.

Trump’s son-in-law Jared Kushner and special envoy Steve Witkoff arrived in Sharm el-Sheikh, sources familiar with the talks said, and an Israeli official said Strategic Affairs Minister Ron Dermer, a close confidant of Prime Minister Benjamin Netanyahu, was also now there.

They were expected to join the talks, along with the prime minister of longstanding mediator Qatar, Sheikh Mohammed bin Abdulrahman al-Thani.

TURKEY SAYS TALKS ARE MAKING HEADWAY

Turkish Foreign Minister Hakan Fidan said the indirect negotiations between Israel and the Palestinian terrorist group Hamas had made “a lot of headway” and that a ceasefire would be declared if they reached a positive outcome.

Trump also expressed optimism about progress towards a deal on Tuesday, and European, Arab and other states will meet in Paris on Thursday to discuss Gaza’s post-war transition, with Washington likely to be represented, diplomatic sources said.

But crucial details are yet to be spelled out, including the timing, a post-war administration for the Gaza Strip and the fate of Hamas.

Hamas said it had handed over its lists of hostages and Palestinian prisoners to be exchanged in a swap, and was optimistic about the talks so far.

The list of Palestinians Hamas wants freed is expected to include some of the most prominent prisoners ever jailed by Israel, whose release had been off limits in previous ceasefires.

According to a Palestinian source close to the talks, the list includes Marwan al-Barghouti, a leader of the Fatah movement, and Ahmed Saadat, head of the Popular Front for the Liberation of Palestine. Both are serving multiple life sentences for involvement in attacks that killed Israelis.

Hamas says the indirect negotiations were focused so far on three issues: halting the conflict, withdrawing Israeli forces from Gaza and the swap deal.

The group has so far refused to discuss Israel’s demand that Hamas give up its arms, which the Palestinian source said Hamas would reject as long as Israeli troops occupy Palestinian land.

Two sources familiar with the talks confirmed that sticking points included the mechanism for the Israeli withdrawal, with Hamas seeking a clear timeline linked to the release of hostages and guarantees of a complete withdrawal by Israeli forces.

ISRAEL DIALS DOWN ITS OFFENSIVE

Within Gaza, Israel has dialed down its military campaign at Trump’s behest, but it has not halted strikes altogether. The Israeli military said its forces had killed several militants in Gaza City, Gaza’s main urban hub, who it said were on their way to attack Israeli soldiers.

Gaza medical authorities reported eight people killed in Israeli strikes in the last 24 hours, the lowest toll for weeks. Daily death tolls had been around 10 times as high over the past month as Israeli forces advance on Gaza City.

“We hope from God that a ceasefire would take place as soon as possible, because people can’t bear the suffering anymore,” said Jehad al-Shagnobi, whose house was destroyed in the Sabra district of Gaza City.

Another participant at the talks will be Turkish spymaster Ibrahim Kalin, pointing to a growing role for Turkey, a NATO member with close contacts with Hamas. President Tayyip Erdogan said Trump had asked Turkey to help persuade Hamas to accept the deal.

ARAB COUNTRIES SAY PLAN MUST LEAD TO PALESTINIAN STATE

Trump’s plan calls for an international body led by Trump and including former British Prime Minister Tony Blair to play a role in Gaza’s post-war administration. Arab countries which back the plan say it must lead to eventual independence for a Palestinian state, which Netanyahu says will never happen.

There is no clear indication who will rule Gaza when the war ends. Netanyahu, Trump, Western and Arab states have ruled out a role for Hamas, which has run Gaza since driving out Palestinian rivals in 2007.

Hamas has said it would relinquish Gaza governance only to a Palestinian technocrat government supervised by the Palestinian Authority and backed by Arab and Muslim countries. It rejects any role for Blair or foreign rule of Gaza.

Człowiek, który nie pojawił się w próżni. (Źródło zdjęcia: Wikipedia)

7 października – dwa lata później

Andrzej Koraszewski

Tak, minęły dwa lata od tamtego ludobójczego ataku Palestyńczyków. António Manuel de Oliveira Guterres, dziedzic płaszcza austriackiego nazisty Kurta Waldheima, natychmiast słusznie zauważył, że „to nie wydarzyło się w próżni”. O, nie – to nie wydarzyło się w próżni. Nie od razu zbudowano nazistowską twierdzę w Gazie – z jej setkami kilometrów tuneli terroru, z jej szpitalami i meczetami przemienionymi w arsenały broni, z jej szkołami kryjącymi wejścia do tuneli i kształcącymi dzieci z wypranymi mózgami sadystów. To nie wydarzyło się w próżni, a minione dwa lata są świadectwem ciągle rosnącej miłości świata do nazistów.

Dziś to Izrael, a nie Hamas, oskarżany jest o ludobójstwo, o zabijanie dzieci, o rzekome głodzenie biednych Palestyńczyków. Uprzejme prośby o wskazanie w całej historii konfliktów zbrojnych jednego przypadku takiego zaopatrywania wrogiej populacji w żywność i medykamenty, jaki widzimy w Gazie, są oczywiście zbywane pogardliwym milczeniem. Te dwa lata okazały się latami troskliwego budowania nienawiści do żydowskiego państwa. Czasami szerzące tę nienawiść kreatury ukrywają swoją miłość do nazistów za lamentami nad grobami pomordowanych przed dziesiątkami lat. Ta miłość do martwych Żydów, mająca zamaskować solidarność z tymi, którzy deklarują i demonstrują gotowość zamordowania jeszcze żywych, jest szczególnie obrzydliwa. Kefija, ta swastyka hipstersów, stała się dziś sztandarem świata.

Michael Starr, izraelski żołnierz rezerwy, który dwa lata temu wszedł ze swoją jednostką do kibucu Kissufim, opisuje sceny rzezi — krew rozmazaną na ścianach, ciała terrorystów leżące na ulicach, odór gnijących zwłok wnikający w każdy zakątek kibucu.
Jak pisze:

Dla wielu to wciąż jakby było wczoraj, a jednocześnie ta rana jątrzy się, jakby nie była leczona przez całe życie. Dopiero co wchodziłem do Kissufim, by oczyścić je z terrorystów — a straciłem dwa lata życia. Nagle mam siwe włosy, osłabiony słuch, ale nigdy nie miałem czasu, by się zestarzeć. Najdłuższy dzień stał się najdłuższym tygodniem, a potem najdłuższym rokiem.

Trauma rodzin porwanych, trauma tych, których zdołano odzyskać żywych – za cenę uwolnienia morderców przysięgających, że będą mordować dalej – trauma całego narodu, gdzie wyprawa po bułki na śniadanie może zakończyć się śmiertelnym atakiem nożownika, taranowaniem samochodem czy uderzeniem rakiety wystrzelonej ze szkolnego okna.

Mogłoby się zdawać, że cały świat powinien dziś domagać się ostatecznego zniszczenia nie tylko tej nazistowskiej twierdzy, ale ruchu zmierzającego do ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej. O nie – miliony Grupińskich, z wsparciem tysięcy Leociaków, domagają się aresztowania premiera Netanjahu na wniosek prokuratora Karima Asada Ahmada Khana.

Oczywiście, izraelski premier jest winien próby całkowitego demontażu nazistowskiej twierdzy, która jest zaledwie forpocztą dżihadu przeciwko niewiernym.

Święta wojna. Jak bardzo święta? Dla kogo święta? Przez kogo uświęcona? Dlaczego w tej świętej wojnie pierwszym i najbardziej świętym celem jest ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej?

Izraelski arabista, profesor Mordechai Kedar, pisze, że główną przeszkodą na drodze do pokoju między Izraelem a Palestyńczykami wcale nie jest polityka.

Z uwagi na siłę czynnika religijnego i słabość czynnika narodowego, akceptacja rozwiązania dwupaństwowego przez Palestyńczyków jest niemal niemożliwa. Niepodległość narodowa ma ograniczony urok, a wszystko, co nie oznacza całkowitego zwycięstwa nad państwem żydowskim, nie zaspokaja potrzeby triumfu islamu nad judaizmem.

Zachodni obserwatorzy mają tendencję do ignorowania religijnego aspektu świata muzułmańskiego, traktując go jako sprawę drugorzędną lub czysto retoryczną. W rzeczywistości nawet takie ugrupowania jak Fatah – posługujące się często świecką, nacjonalistyczną retoryką – są głęboko przesiąknięte islamskimi przekonaniami i sposobem myślenia. Dla Palestyńczyków aspiracje narodowe i religijne są nierozłączne, a dla wielu z nich bliskość Hamasu z islamem nadaje mu większą legitymację jako ruchowi politycznemu.

Gaza jest forpocztą, mityczna „Palestyna” jest tylko forpocztą dżihadu przeciw niewiernym, w którym zwycięstwo nad Żydami jest tylko niezbędnym i – na tym etapie – najbardziej upragnionym celem.

Pisze dalej ten izraelski arabista, że Hamas i inne ugrupowania powiązane z Bractwem Muzułmańskim posługują się ustalonym zestawem poglądów na temat Żydów i judaizmu, który czyni jakikolwiek kompromis czy wzajemne uznanie państwa żydowskiego nie do przyjęcia. Pojawienie się islamu w VII wieku unieważniło judaizm. Wyznawcy tej wypieranej religii nie stanowią narodu ani ludu. Dlatego istnienie państwa żydowskiego jest sprzeczne z prawami Boga. Dodajmy, że dokładnie to samo zapisane jest w konstytucji Islamskiej Republiki Iranu. Religijny nakaz walki z niewiernymi musi się zacząć od ludobójstwa, bo tego wymaga Bóg. Dlatego 7 października jest celebrowany, a ofiary z własnych ludzi składane są na ołtarzach jako niezbędne na drodze do sukcesu Allaha.

Religijne postrzeganie leży również u podstaw wrogości wobec Izraela wśród pozostałych narodów arabskich i muzułmanów na całym świecie. Dlatego Palestyńczycy czują, że uznanie Izraela jako państwa narodu żydowskiego byłoby zdradą islamu i przyniosłoby im pogardę współwyznawców.

Kefija jest dziś symbolem dżihadu. Palestyńczykom wyznaczono rolę psów tej religijnej wojny, w której mord, terror, sadyzm, gwałt i dzieciobójstwo zostały uświęcone.

Czemu jednak z tym dżihadem przeciwko Żydom sympatyzują miliony ludzi, którzy nigdy nie byli indoktrynowani przez religię Mahometa? Czemu 7 października 2023 roku wywołał religijną nienawiść do państwa żydowskiego wśród ateistów amerykańskich, europejskich i australijskich?

Widząc tę odrażającą orgię, była muzułmanka Ayaan Hirsi Ali porzuciła ateizm i nawróciła się na chrześcijaństwo. Zastanawiam się, jaką chrześcijanką jest Ayaan, dlaczego szuka dziś człowieczeństwa raczej w tradycji chrześcijańskiej niż wśród bestii, które ubrały swój „humanizm” w kefije?

Richard Dawkins oświadczył, że jest kulturowym chrześcijaninem – motywuje to tym, że lubi architekturę katedr, psalmy i atmosferę tradycji. Odrzucił Boga, ale nie widzi powodu do odrzucenia tradycji. Podobnie jak on, czuję się kulturowym chrześcijaninem, ale motywowałbym to inaczej. Wśród moich wzorów moralnych dominują wierzący chrześcijanie, którzy odzierali chrześcijaństwo z jego barbarzyństwa. To chrześcijańskie barbarzyństwo było od pierwszych dni naznaczone religijnym antyjudaizmem. Postrzeganie Żyda jako wzorca antybliźniego miało oferować drogę do zwycięstwa.

Dlaczego ta najbardziej nieludzka tradycja chrześcijańskiej barbarii została zachowana w postchrześcijańskim świecie przez chmary ateistycznych zwyrodnialców? Dlaczego ci ateiści dyszą miłością do fanatycznych islamskich dżihadystów, udając, że to jest jakieś współczucie dla niewinnych Palestyńczyków? Czy odpowiedzi mógłby tu udzielić António Manuel de Oliveira Guterres – noszący imiona portugalskiego faszysty i portugalskiego króla, który wygnał Żydów?

Tradycja i atrakcja nieludzkiej barbarii odżyła na wieść, że 7 października 2023 roku tak wspaniale udała się orgia mordów. Z nor wylazły szczury roznoszące zarazę. Nie pojawiły się w próżni – znalazły podatny świat, w którym zaraza może znów zbierać obfite żniwo.

1,152 Israeli security forces have fallen since Oct. 7, data show

JNS Staff

“Shadows of Be’eri.” Photo by Chen Schimmel.

More than 1,150 Israeli soldiers and security personnel have been killed, leaving more than 6,500 people bereaved since the Hamas-led Oct. 7, 2023, attacks on the western Negev, according to data released on Monday by Israel’s Defense Ministry, National Insurance Institute and the Emotional First Aid (ERAN) organization.

In the same period, 978 civilians were murdered in terrorist attacks, including 62 children under the age of 18, according to Israel’s Channel 12 News.

Approximately 42% of the casualties among security forces were under the age of 21, while 141 were over 40, according to the report.

In total, 1,152 members of the security forces were killed, including Israel Defense Forces soldiers, Israel Police officers, Israel Security Agency (Shin Bet) members, local security coordinators and civilian rapid-response team members.

The bereaved relatives include 1,973 parents, 351 widows, 885 orphans and 3,481 siblings.

In the past year alone, 262 additional security personnel were killed, and over 1,300 new relatives joined the circle of bereavement, including 240 orphans and some 751 siblings, according to Channel 12.

Of the fallen, 1,086 were men and 66 women; 801 were single, and 327 were married. Among the fallen were also 318 reservists.

Among the civilians killed, 778 were murdered on the first day of the Hamas-led attacks, according to the National Insurance Institute.

The Institute also reported that 80,000 civilians suffered physical and psychological damage since the atrocities in southern Israel on Oct. 7, 2023. Of these, 30,462 were recognized as suffering from psychological trauma, 1,929 as suffering both physical and psychological trauma, and 1,592 from physical trauma alone.

During Israel’s 12-day war with Iran in June, 30 civilians were killed in ballistic missile attacks and 1,176 were injured. In the first two months of the war, the National Insurance Institute paid more than $220 million in compensation to terror victims, bereaved families and hostages’ families, according to Channel 12.

In the entire year of 2024, payments exceeded $243 million, and in the last quarter of 2025 alone, more than $46 million were distributed, including more than $16 million for returned abductees in medical care and stipends, the report read.

ERAN, a psychological first-aid provider, saw the highest rate of distress calls in the first month of the war since its founding in 1971. Nearly every second call is related to anxiety, trauma or loss, according to the organization.

In total, it has registered more than 637,000 distress calls to its hotlines since Oct. 7, 2023.

Moreover, “The data indicate ongoing erosion in social and family resilience, and an increased risk among particularly vulnerable groups,” ERAN’s National clinical director, Dr. Shiri Daniels, was quoted as saying.

“The silent anguish and existential anxiety harm the daily functioning of individuals, families and communities,” she added.

Aryeh Moalem, deputy director-general and head of the Families, Commemoration and Heritage Division at the Israeli Defense Ministry, was quoted as saying: “The State of Israel bears a heavy price—the history of our country has been written in the blood of our sons and daughters. Two years have passed since the outbreak of the war, and the Families, Commemoration and Heritage Division is coping with a workload equivalent to more than 20 years of regular activity. The division’s staff see their work as a mission, continuing to commemorate the fallen, preserve their legacy for future generations, and accompany the bereaved families with emotional and welfare support.”