Archive | September 2026

Ailin Vilches Arguello

Britain’s Foreign Secretary Ed Miliband speaks at the House of Commons in London, Britain, Sept. 8, 2026. Photo: HOUSE OF COMMONS/Handout via REUTERS

France and Canada will join the United Kingdom in imposing new trade sanctions on Israeli communities in the West Bank, marking one of the most far-reaching Western measures yet as international efforts to boycott and isolate the Jewish state continue to grow.

During a speech in the British Parliament on Tuesday, Foreign Secretary Ed Miliband announced a sweeping package of sanctions targeting Israeli settlements in the West Bank, along with a series of additional punitive measures, in what marks one of London’s sharpest rebukes of Israel as relations between the two longtime allies deteriorate.

In a sharp break from Britain’s longstanding foreign policy, the country’s top diplomat accused the Jewish state of “unlawful occupation” of the West Bank, denouncing what he described as an “expansionist agenda via illegal settlements.”

Miliband further accused Israelis of fueling escalating violence against Palestinians, warning that “settler terrorism is rampant.”

“The British government agrees that there is ethnic cleansing of Palestinians in areas of the West Bank – perpetrated by settler terrorists,” Miliband said during his speech. “The Israeli government has turned a blind eye to this and, worse, members of it have made statements and taken actions to support the forced displacement of Palestinians.”

Unlike the current framework, a sweeping trade prohibition goes further by legally blocking goods produced in the West Bank from entering the British market, rather than simply imposing differentiated trade rules or labeling requirements — significantly tightening restrictions and fundamentally reshaping Britain’s trade policy toward the region.

Expected to take effect within six to nine months, London’s new policy measures will ban imports of goods from Israeli communities in the West Bank and impose sanctions on companies and individuals that “facilitate settlement expansion,” including those providing construction, infrastructure, financing, or real estate services for such development.

The British government will also deny licenses for arms and other exports deemed to materially support what British officials called Israel’s “occupation,” ban advertising for settlements in the UK, and sanction a group of “extremist settlers” accused of supporting or inciting violence against Palestinians.

Some analysts were quick to note that such actions will hurt Palestinian workers, thousands of whom work for Israeli employers in West Bank settlements and could lose their jobs as a result.

France and Canada have announced they will both join Britain in imposing their own import bans on goods from Israeli communities in the West Bank, adding to growing boycott efforts aimed at economically isolating the Jewish state.

The measures mark another escalation in the growing rift between Israel and the two Western allies amid the war in Gaza, with Paris and Ottawa backing efforts to recognize a Palestinian state last year and France also pressing within the European Union to end the bloc’s association agreement with Israel.

According to Miliband, several other European countries — including Denmark, Finland, Iceland, Poland, Portugal and Sweden — have also pledged to back the UK’s latest measures, signaling growing support for the British initiative.

“The unlawfulness of the occupation should be reflected in the economic relationships we choose to have with the occupied territories,” the top British diplomat said.

Eleven other countries ultimately joined the UK in saying they would “introduce national and/or support European restrictions on trade in goods with settlements which are illegal under international law, or that they are actively considering these and other measures, in accordance with their national procedures,” according to a joint statement.

Even as the bilateral relationship between Israel and the UK comes under increasing strain, Miliband said Britain would maintain trade with the Jewish state within the Green Line and continue to oppose the broader boycott, divestment, and sanctions (BDS) movement against Israel.

“Our argument is not with the people of Israel, with whom the UK has unshakable bonds,” he said. “Our argument is with the conduct of its government.”

Experts noted that the economy of Israel proper and the West Bank are inextricably linked, making it virtually impossible to take such punitive measures against the latter without affecting the Israeli economy.

Israeli Foreign Minister Gideon Saar sharply denounced the British government’s latest measures, announcing the closure of the British consulate in Jerusalem and warning other countries against taking similar action against Israel.

The top Israeli diplomat rejected Miliband’s accusations as “outrageous lies,” denouncing the British government’s “hostile actions” as driven by domestic political considerations in London.

“The British move is morally distorted, and constitutes blatant interference in the affairs of a sovereign state and its electoral process,” Saar said in a statement. “The message to every government that harms us is clear: You will lose your influence and relevance in the region.”
.

In coordination with Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, Saar announced further retaliatory measures, including barring Britain from the US-led Gaza coordination mission in Israel, ending British training for Palestinian Authority forces in the West Bank, and banning 12 elected officials and British citizens involved in anti-Israel or antisemitic activities from entering the country.

US Ambassador to Israel Mike Huckabee had also warned that Washington could retaliate against Britain amid the escalating dispute, accusing the British government of “Jew hate” and describing its actions as “discrimination against the Jewish people.”

Britain’s Jewish community has also voiced strong opposition to the government’s latest measures, warning that they could undermine prospects for peace while further worsening an already hostile climate for Jews and Israelis across the country.

UK Chief Rabbi Sir Ephraim Mirvis accused British authorities of playing “gesture politics,” arguing that such measures only “embolden those, at home and abroad, who use hatred as a weapon against Jews.”

“The measures announced amount to little more than political flag bearing for mendacious anti-Israel rhetoric and those who harbor a dangerous obsession with the Jewish state,” Mirvis wrote in a post on X. “These measures will succeed only in bolstering the very extremism they seek to target.”

“On the eve of Rosh Hashanah and at a time when our community is more vulnerable than ever to the wave of extremism that has been building over recent years, these sanctions do nothing to advance the cause of peace. Nor do they make anyone safer – quite the contrary,” he continued.
.

So far, Ireland, Belgium, Norway and Spain are the only European countries to have advanced comprehensive legislative efforts aimed at banning trade with Israeli settlements, while Slovenia has encountered legal and political obstacles that have delayed similar measures.

The Netherlands is also expected to join such efforts, with a new law set to take effect on Sept. 22 that goes beyond similar measures elsewhere by banning imports from Israeli communities not only in the West Bank beyond the Green Line, but also from the Golan Heights.

According to market estimates, goods produced in Israeli communities beyond the Green Line account for about 1 percent of Israel’s exports, meaning exports from these areas to the EU are estimated at roughly $200 million annually, or about 0.3 percent of Israel’s total exports.

Under the current Israeli government, settlement construction in the West Bank has accelerated, with new housing approvals and the legalization of previously unauthorized communities expanding Israel’s presence in the territory — land Palestinians seek as part of a future independent state and which most of the international community considers a violation of international law.

Israel disputes claims that the settlements are illegal, pointing to historical and legal ties to the land as well as arguing they provide strategic depth and security considerations.

Earlier this year, the Israeli government announced plans to advance the E1 project, a settlement initiative east of Jerusalem that would effectively bisect the West Bank and sever its connection to East Jerusalem — a move that drew widespread international condemnation and renewed calls from some governments for sanctions against Israel.

Zawartość publikowanych artykułów i materiałów nie reprezentuje poglądów ani opinii Reunion’68,
ani też webmastera Blogu Reunion’68, chyba ze jest to wyraźnie zaznaczone.
Twoje uwagi, linki, własne artykuły lub wiadomości prześlij na adres:
webmaster@reunion68.com

IDF strikes Southern Lebanon after Hezbollah drone attack

Sep8

IDF strikes Southern Lebanon after Hezbollah drone attack

NS Staff

No injuries were reported in the drone strike.

IDF soldiers inside Southern Lebanon as seen from the Israeli side of the border, Aug. 6, 2026. Photo by Ayal Margolin/Flash90.

The Israel Defense Forces said on Sunday morning that it was striking in Southern Lebanon after the Iranian-backed Hezbollah terrorist organization launched two drones toward soldiers operating in the security zone.

Troops downed one of the drones, the IDF said. No injuries were reported in the attack.

The statement called the incident “a blatant violation” of the ceasefire agreement with Beirut.

Soldiers “will continue to operate in the security zone in order to remove any threat towards Israeli civilians and IDF soldiers,” the military said, adding that it would act “with determination against Hezbollah’s repeated attempts to harm IDF soldiers.”

Overnight Friday, the IDF also carried out strikes on Hezbollah terrorists and infrastructure in Southern Lebanon in response to a drone launched earlier in the day at soldiers operating in the security zone.

The drone attack constituted a “blatant violation” of the ceasefire agreement, the IDF said.

Israeli soldiers opened fire and downed the drone, the IDF continued, adding that no injuries were reported.

As part of the retaliatory strikes, the IDF struck weapon storage facilities intended to be used by Hezbollah operatives to plan and direct terrorist attacks on IDF soldiers in the security zone and Israeli civilians, the army said.

“The IDF is currently operating and will continue to act with determination against Hezbollah’s repeated attempts to harm IDF soldiers,” the IDF added.

The security zone in control of the Israeli military runs along the Israeli-Lebanese border from the Mediterranean Sea to the area north of Mount Hermon, extending roughly seven miles deep into Lebanon in its furthest points.

Earlier on Friday, Defense Minister Israel Katz reiterated Jerusalem’s position that Israel will not withdraw from Southern Lebanon until Hezbollah is disarmed throughout the country and the danger posed by attacks from the Land of the Cedars is neutralized.

“Prime Minister Netanyahu and I are leading a clear and uncompromising policy, implemented every day by the IDF: Israel will not withdraw from the security zone in Lebanon until Hezbollah is disarmed throughout Lebanon and the threats to the residents of the Galilee are removed,” Katz said.

He said that the IDF’s capture of the Ali al-Taher Ridge in southeastern Lebanon marked the completion of a phase in consolidating Israel’s hold on the security zone.

The decision to advance toward the ridge was made after intelligence indicated the presence of Hezbollah command-and-control tunnels there, according to the defense minister.

The tunnels served as a command center for attacks on IDF troops and the Galilee, while the ridge constituted Hezbollah’s last commanding position protecting the Nabatieh area, giving it strategic importance, Katz said.

Israel releases five Lebanese detainees

Also on Friday, Israel completed the release of five Lebanese civilians as U.S.-mediated negotiations with Beirut continued alongside efforts to locate and repatriate the remains of Lebanese Jewish community leaders abducted and murdered by terrorist organizations in the mid-1980s.

The International Committee of the Red Cross confirmed on Friday that it had facilitated the transfer to Lebanon of all five individuals at the request of the parties.

One detainee was transferred on Thursday and the remaining four on Friday “with full respect for the safety and dignity of the individuals involved,” the ICRC said. “The ICRC’s role in this operation was purely humanitarian, acting as a neutral intermediary between Israel and Lebanon,” it added.
.

Tworzenie polityki: marksistowska tęcza i oddziały szturmowe motłochu

Sep8

Tworzenie polityki: marksistowska tęcza i oddziały szturmowe motłochu

Peter Huessy

Na zdjęciu: pomnik Karola Marksa w Chemnitz w Niemczech. (Zdjęcie: Velvet/Wikimedia Commons)

Od czasów Karola Marksa komuniści i ich socjalistyczni pobratymcy zakładali, że zazdrość o sukces finansowy skłoni proletariat do przeprowadzenia rewolucji robotniczej w bogatych krajach Zachodu. Okazało się jednak, że nawet biedni chcą być bogaci.

W Ameryce, zamiast zamykać bogatych w łagrach albo zabierać im pieniądze, biedni próbowali wymyślić, jak samemu się wzbogacić.

Dzięki wolności rynkowej w Ameryce przeciętny amerykański pracownik niemal codziennie słyszy o jakimś zwyczajnym człowieku, który wynalazł jakiś gadżet albo wymyślił, jak sprzedać miliony sztuk tego samego produktu – i przy okazji się wzbogacił.

Jak zatem poprowadzić rewolucję, jeśli nie poprzez bunt robotników przeciwko bogatym albo – używając dzisiejszego języka – “oligarchom” i “miliarderom”?

W 1984 roku pastor Jesse Jackson stworzył “Rainbow Coalition” (“Tęczową Koalicję”). Biedni należeli do różnych ras, dlatego Jackson chciał, aby wszystkie rasy zostały włączone w to dążenie do dobrobytu. Wiele lat wcześniej Komunistyczna Partia Chin pod przywództwem Mao Zedonga zalecała, aby komuniści w wyborach w USA wykorzystywali tożsamość rasową – nie klasową czy ekonomiczną. Mao mógł rozumować, że skoro w USA ludzie należący do określonych ras byli w przeszłości uciskani, a niewolnictwo stanowiło dowód numer jeden, białą większość można było zaklasyfikować jako “ciemiężycieli”. Wystarczy dodać wszystkich pozostałych, włączyć kobiety, gejów, lesbijki i osoby biseksualne, a bez trudu wygrywa się konkurs na większość “uciskanych”.

Podsycanie antagonizmów rasowych to wielki biznes. Czterej pastorzy – Jesse Jackson, Jeremiah Wright, Al Sharpton i Louis Farrakhan – postawili sprawę jasno: żadnych kolonialistów, imperialistów ani syjonistów, a oznaczało to białych ludzi. Sam Jackson przewodził demonstracjom podkreślającym, że zachodnia “biała” cywilizacja “musi odejść”. Krótko mówiąc, do “Tęczy” dopuszczano wyłącznie “właściwe” rasy, grupy etniczne, kultury i płeć.

Niestety Sharpton, Joy Reid i burmistrz Nowego Jorku Zohran Mamdani mają dziś podatny grunt do szerzenia nienawiści opartej na rasowych podziałach.

W 1965 roku, dwadzieścia lat przed powstaniem “Rainbow Coalition” Jacksona, Stany Zjednoczone znacząco zmieniły swoje przepisy imigracyjne. Jednym z głównych zwolenników zmian był senator Ted Kennedy (demokrata z Massachusetts). Kluczowi autorzy ustawy, Emanuel Celler (demokrata z Nowego Jorku) i Phil Hart (demokrata z Michigan), stanowczo i wprost przekonywali, że ustawa nie ma na celu zmiany struktury rasowej ani składu etnicznego kraju czy też “zachodnioeuropejskiego dziedzictwa Ameryki”.

W rzeczywistości jednak ustawa z 1965 roku została zaprojektowana właśnie po to – i jej autorzy o tym wiedzieli. Demografia Ameryki musiała się zmienić. W ślad za nowym prawem miał odejść również ten sam amerykański system konstytucyjny, który uznano za “opresyjny”.

Dziś, około 70 lat później, transformacja jest już bardzo zaawansowana. 56 milionów ludzi, czyli 16% populacji USA, to osoby urodzone za granicą. Kolejnych dziesięć do dwudziestu milionów może przebywać tu nielegalnie. Nieprzypadkowo “Demokratyczni Socjaliści Ameryki”, którzy wygrywają prawybory i wybory w całym kraju, to niemal wyłącznie imigranci urodzeni za granicą albo przedstawiciele pierwszego pokolenia potomków przybyszów, a niektórzy z nich byli pierwotnie nawet nielegalnymi imigrantami.

Wielu z nich pochodzi również z państw będących totalitarnymi, często marksistowskimi dyktaturami, które doprowadziły do gospodarczych katastrof. Jak ujął to Dave Portnoy, dyrektor generalny Barstool Sports:

“Jak doszliśmy do tego, że socjalizm jest w jakiś sposób postrzegany jako coś, co ma naprawić Stany Zjednoczone? A swoją drogą, wielu ludzi, którzy to mówią, uciekło z krajów będących koszmarem, żeby przyjechać do Stanów Zjednoczonych!”

Uciekając przed marksizmem, przywożą go ze sobą, a następnie chcą ustanowić go tutaj, w Ameryce.

Ci, którzy podążali śladami “Rainbow Coalition” Jacksona, opowiadali się za “właściwym” rodzajem imigracji: “osobami kolorowymi”. Założenie wydaje się być takie, że ludzie z upadłych krajów Trzeciego Świata są w większości biedni, a zatem prawdopodobnie mają socjalistyczne poglądy polityczne: oczekują darmowej opieki zdrowotnej, bonów żywnościowych, dopłat do mieszkań i czesnego na poziomie przewidzianym dla mieszkańców danego stanu, oferowanych przez Amerykę, niezależnie od tego, czy przybywają jako nielegalni imigranci, czy korzystając z legalnych kanałów imigracyjnych.

Zwróćmy uwagę, że rasa, pochodzenie etniczne i płeć wszystkich “osób kolorowych” są cechami dziedziczonymi: żadna z nich nie ma nic wspólnego z zasługami. Gdy raz zostaniesz uznany za członka grupy uciskanych, pozostajesz w tej klasie na zawsze i nie możesz się z niej wydostać.

I odwrotnie: gdy raz zostaniesz zaliczony do klasy ciemiężycieli – jako biały człowiek, który odniósł sukces – również nigdy nie możesz z niej wyjść. Tkwisz w niej na wieczność, chyba że jesteś objętym wyjątkiem miliarderem, takim jak George Soros, albo multimilionerem, takim jak senatorowie Bernie Sanders i Elizabeth Warren czy kongresmen Ro Khanna. Oni otrzymują specjalną dyspensę.

Grupę uciskanych – obejmującą również klasę imigrantów lub cudzoziemców, legalnych bądź nielegalnych – można rozszerzać bez końca i nigdy jej nie uszczuplać. Zwróćmy uwagę, że “mapa etniczna” Nowego Jorku Mamdaniego pomijała Włochów, Irlandczyków i Żydów – wszystkich białych – a jednocześnie starannie wyróżniała takie grupy jak Pakistańczycy jako część nowo przybyłej klasy uciskanych, której obiecuje się coraz więcej darmowych świadczeń – mieszkania, opiekę medyczną, artykuły spożywcze i edukację. Demokratyczni Socjaliści Ameryki domagają się nawet 32-godzinnego tygodnia pracy przy zachowaniu wynagrodzenia za 40 godzin.

Jeśli chodzi o imigrację, senator Mark Warner (demokrata z Wirginii) oświadczył, że gdy tylko uda ci się przedostać przez straż graniczną lub służby celne, Stany Zjednoczone są ci winne amnestię, obywatelstwo – a przede wszystkim prawo głosu. Najwyraźniej właśnie to oznacza reforma – a właściwie likwidacja – ICE. Jeśli będziemy mieli szczęście, być może zachowamy jakieś elementy straży granicznej “na pokaz”.

Znaczenie amerykańskiego obywatelstwa – podobnie jak sama idea Ameryki i jej konstytucji – zostałoby zatem zniesione. Konstytucja USA zostałaby podarta na strzępy, a cała koncepcja mechanizmu kontroli i równowagi władz odrzucona, zastąpiona tyranią zwykłej większości, czyli “rządami motłochu”. Nie byłoby prezydenta, Senatu, Sądu Najwyższego, a już z pewnością Kolegium Elektorów. Demonstranci na ulicach mogliby żądać: “Nie ma sprawiedliwości, nie będzie pokoju”, tak jak robiły to “turbas divinas”, czyli “boskie tłumy” (cywilne paramilitarne oddziały szturmowe prezydenta Nikaragui Daniela Ortegi), gdzie przemoc uliczna staje się prawem – na co mógł liczyć lider mniejszości w Senacie Chuck Schumer, gdy wzywał do przemocy wobec sędziów Sądu Najwyższego:

“Chcę ci powiedzieć, Gorsuch; chcę ci powiedzieć, Kavanaugh: rozpętaliście burzę i zapłacicie za to. Nie będziecie wiedzieli, co was uderzyło, jeśli pójdziecie dalej z tymi okropnymi decyzjami”.

Zniknąłby nie tylko konstytucyjny system kontroli i równowagi władz oraz ograniczonych kompetencji, lecz także wszelkie pojęcia osiągnięć i zasług. W USA studenci medycyny i lekarze są awansowani i wybierani ze względu na swoje cechy etniczne, rasowe lub płciowe, z których wszystkie są dziedziczone, a nie “osiągane” – chyba że, jak Ward Churchill czy Elizabeth “Pocahontas” Warren, dokonujesz “fałszywego przywłaszczenia”, by zaliczyć się do klasy uciskanych. Wielu spośród tych “Demokratycznych Socjalistów” chce obecnie pozbawić finansowania nie tylko policję i straż graniczną, lecz także Departament Obrony. Krótko mówiąc, oznajmiają, że chcieliby oddać kraj przestępcom, handlarzom narkotyków, przemytnikom i krzykaczom. Żadnych więzień, żadnych granic, żadnej odpowiedzialności. W ten sposób znacznie łatwiej przejąć kraj. Najpierw wywołujesz chaos, a potem bohatersko wkraczasz z obietnicami, że go naprawisz – stary numer pod tytułem “jesteś jednocześnie podpalaczem i strażakiem”.

W tym nowym społeczeństwie zasługi odrzuca się jako rezultat “białego przywileju”, zamiast traktować je jako miarę lub wartość osiągnięć. Znaczenie ma wyłącznie kolor skóry lub pochodzenie etniczne. Nawet amerykańskie szkoły medyczne traktowały rasę jako miarę kompetencji medycznych, co doprowadziło w ubiegłym roku do wyraźnego zakazu takiej praktyki.

Gdy zasługi wyrzuca się za burtę, wyniki testów edukacyjnych przestają być potrzebne. Możliwość wyboru szkoły jest demonizowana. Szkoły katolickie? Kolejny przejaw “białego przywileju”. Smithsonian Institution opublikował przewodnik edukacyjny dla uczniów od 3. do 12. klasy, w którym pada stwierdzenie: “Białość: ideologia, która umacnia władzę kosztem innych”.

Ocena nauczania nie opiera się na tym, czy uczniowie ostatecznie cokolwiek wiedzą, lecz wyłącznie na tym, czy “właściwe” treści ideologiczne są przekazywane przez “właściwego” rodzaju nauczyciela, należącego do “właściwej” rasy, grupy etnicznej, płci lub orientacji seksualnej.

Całe oszustwo “różnorodności, równości i inkluzywności” (DEI) stanowi część tej sprytnej kampanii mającej przekształcić Amerykę w kolejne Chiny lub Kubę poprzez wykorzystanie rasy i pochodzenia etnicznego jako dźwigni.

Historia Ameryki, którą należy opowiadać, to na przykład historia jej niezwykłej kampanii na rzecz zniesienia niewolnictwa oraz rozszerzenia wolności na miliardy ludzi na całym świecie.

Fakt, że Stany Zjednoczone odziedziczyły niewolnictwo, umknął autorom odrażającego “Projektu 1619”, dzięki czemu mogli oni przykleić naszym Ojcom Założycielom trwałą etykietę “ciemiężycieli” z powodu niewolnictwa.

Pierwszym aktem ustawodawczym Vermontu, 14. stanu USA, było zniesienie niewolnictwa. Dlaczego nikt w USA nigdy nie protestuje przeciwko niewolnictwu, które nadal istnieje w innych częściach świata?

Peter Huessy jest pracownikiem naukowym (Senior Fellow) w National Institute for Deterrent Studies, a dr Stephen Blank jest pracownikiem naukowym (Senior Fellow) w Foreign Policy Research Institute.

Far-Right AfD Party’s German Election Victory Alarms Jewish Community, Israeli Leaders

Sep8

Far-Right AfD Party’s German Election Victory Alarms Jewish Community, Israeli Leaders

Ailin Vilches Arguello

Top candidate of the far-right Alternative for Germany (AfD) Ulrich Siegmund speaks accompanied by party co-leaders Alice Weidel and Tino Chrupalla at the AfD election party after polls closed in the Saxony-Anhalt state elections and exit polls were announced, in Magdeburg, Germany, Sept. 6, 2026. Photo: REUTERS/Fabrizio Bensch

The German far-right Alternative für Deutschland (AfD) party’s historic victory in Saxony-Anhalt has sent shockwaves through the country’s Jewish community, prompting warnings from Israeli officials and political leaders who fear the party’s rising influence could threaten Jewish life and test the country’s longstanding commitment to confronting antisemitism.

The AfD — which Germany’s domestic intelligence service classifies as a right-wing extremist group — recorded its strongest-ever regional result in Sunday’s election in the eastern German state of Saxony-Anhalt.

With its historic victory, the party fell narrowly short of the majority required to establish the country’s first far-right state government since World War II.

The AfD secured 39 of the 83 seats in Saxony-Anhalt’s regional parliament, putting the party three seats below the 42-seat threshold needed to govern on its own without forming a coalition.

Even without an outright majority, the results marked a dramatic electoral breakthrough, with the party winning nearly 44 percent of the vote and roughly doubling its previous support in the state.

Josef Schuster, president of the Central Council of Jews in Germany, expressed deep alarm over the result, warning that the AfD’s rising influence could have lasting consequences for Germany’s younger generations and its efforts to preserve an open society.

“I am personally appalled by this election result,” Schuster told the German newspaper WELT. “Over the past few months, it has been clear what goals the AfD is pursuing. Anyone who voted for them today – despite or because of these goals – bears the responsibility for this result.”

“I fear the influence they will have on so many children and young people through a radically altered education policy,” he continued. “Education is the most important foundation for preserving our open society and fighting antisemitism.”

Among its campaign promises, the far-right party has pledged to recast Germany’s approach to teaching history, giving more attention to the country’s pre-World War I and pre-World War II past while scaling back lessons on the Nazi era, part of its broader call for Germans “to move beyond guilt and focus on national pride.”

Israeli Ambassador to Germany Ron Prosor also raised alarm over the AfD’s breakthrough, warning that the party’s record on hostility toward Jews poses serious concerns for the future of Jewish life in Germany, describing antisemitism as a poison that must never be tolerated.

“The election in Saxony-Anhalt this weekend should alarm everyone who cares about the future of Jewish life in Germany,” the Israeli diplomat told the Funke Media Group.

“Just 80 years after the Shoah, a party whose leaders described Berlin’s Holocaust Memorial as a ‘monument of shame’ achieved record gains,’” Prosor continued, using the Hebrew term for the Holocaust. “Germany needs a firewall against antisemitism on all fronts – not just words of condemnation, but concrete action.”

Experts warn that the AfD’s electoral gains are increasingly challenging Germany’s postwar political order, potentially putting pressure on the country’s close ties with Israel and raising concerns over the security and future of Jewish communities and institutions.

Now, Germany’s mainstream political parties face the difficult task of building a broad coalition capable of keeping the AfD out of government, as the election lays bare the deepening political divide between the country’s eastern and western regions.

Some analysts argue that Germany’s political “firewall” against the AfD may have strengthened the party rather than weakened it, allowing the AfD to remain outside government and avoid the difficult compromises and political fallout that come with governing.

At the same time, mainstream parties have struggled to deliver results through fragile coalitions, fueling voter frustration while driving more support toward the far right.

Yet others argue that the AfD’s steady advance has been driven above all by the gradual normalization of far-right ideas, rather than by the party’s exclusion from government alone.

The German party has long faced scrutiny over an extensive record of antisemitic and discriminatory rhetoric, with prominent figures repeatedly seeking to minimize Nazi-era crimes, challenging Germany’s culture of Holocaust remembrance and promoting nationalist positions that have alienated minority communities.

While a single state election cannot define Germany’s broader political landscape and may be less significant in a state that has long supported nationalist parties, far-right movements are gaining traction across Europe, raising fears among some observers of a broader nationalist wave ahead of several closely watched elections.

Sweden is set to hold legislative elections next weekend, while France faces a presidential election next spring, followed by key parliamentary contests in Italy, Spain, and Poland.

According to recent research from the political science department at the University of Amsterdam, more than 23 percent of European voters supported far-right parties in 2026, up from roughly 10 percent a decade ago and about 5 percent in 1995, representing nearly a fivefold increase since the mid-1990s.

Unlike much of Europe, modern Germany has not had a far-right or right-wing populist party lead a national government, a state government, or the administration of a major city.

80 lat temu urodził się Jacek Zieliński, muzyk i wokalista „Skaldów”, autor nazwy zespołu

Sep7

Jacek Zieliński (w 2022 roku). Fot. PAP/Łukasz Gągulski

80 lat temu urodził się Jacek Zieliński, muzyk i wokalista „Skaldów”, autor nazwy zespołu

Paweł Tomczyk (PAP)

„Śpiewam bo muszę” – zaśpiewał w 1967 roku Jacek Zieliński. Muzyk i wokalista „Skaldów”, autor nazwy zespołu, który podniósł muzykę rockową do rangi sztuki, urodził się 6 września 1946 roku.

„Modne w tamtych latach były kolory: Czerwono-Czarni, Niebiesko-Czarni, Czerwone Gitary, Złote Struny. Jednak nie chciałem w tym przypadku iść z kierunkiem mody i nazwy poszukiwałem w … staropolszczyźnie wśród wędrownych muzykantów, śpiewaków” – opowiadał PAP Jacek Zieliński w 2011 roku. „Tacy wędrowni śpiewacy, grajkowie to nasz żywot” – wyjaśnił, dodając że nazwa „Skaldowie” kojarzy się też ze skalnym Podhalem. „Upiekliśmy więc dwie pieczenie na jednym ogniu – wędrownych śpiewaków i tych ze skalnego Podhala” – podsumował autor propozycji nazwy zespołu.

„Jakże trafne, zważywszy troskę protoplastów o kunszt literacki języka. Skaldowie o urodę słowa będą dbać ogromnie, w czym wspomagał ich nieustannie krakowski, acz z Suwałk, poeta Leszek Aleksander Moczulski, autor wielu pięknych piosenek, ale i przez lata kierownik literacki zespołu” – napisał Wiesław Krupiński w artykule pt. „Harmonia świata Skaldów” („Dziennik Polski”, 2010).

„Gdyby nie Jacek Zieliński, nie byłoby krakowskich Skaldów” – pisał rok wcześniej Krupiński w artykule „Śpiewam bo muszę”. „Przede wszystkim dlatego, że on tę nazwę wymyślił. Po wtóre – to jego wokal tak idealnie i naturalnie współbrzmiąc z głosem brata Andrzeja, twórcy repertuaru, nadał temu zespołowi wyróżniający go sound. Po trzecie – to on w 1987 roku, po sześciu latach przerwy, wznowił działalność zespołu, doprowadził do nagrania płyty, a wysoką nagrodą na festiwalu w Opolu przypomniał o klasie Skaldów, którą zrodził geniusz starszego o dwa lata Andrzeja Zielińskiego” – wyjaśnił.

Jacek był o dwa lata młodszym bratem Andrzeja. „Nie mając jeszcze dziesięciu lat, obaj podejmowali próby komponowania prostych melodii. W archiwum rodzinnym zachowała się piosenka, do której tekst napisał 9-letni Jacek, a muzykę 11-letni Andrzej” – napisał Andrzej Icha autor fundamentalnej monografii „Skaldowie. Historia i muzyka zespołu” (2004).

Ich rodzicami byli Zofia z domu Cukier (1919-2005), rodowita góralka z Zakopanego i Franciszek Zieliński (1915-75), prawnik i muzyk, posiadający też niezwykłe znajomości.

„Franek Zieliński był najlepszym muzykiem wśród naszej prawniczej braci studenckiej. Był rok młodszy ode mnie” – wspominał Jan Karski (1914-2000) w książce Waldemara Piaseckiego pt. „Jan Karski. Jedno życie” (2015). „Grał na wszystkim, na czym popadło. Przede wszystkim na skrzypcach i innych smykach. Potrafił naśladować różne style muzyczne i różny folklor. Jego popisy miały duże wzięcie” – dodał.

„Nie wiedziałem, jak się potoczyły jego losy aż do przyjazdu do Polski w 1974 roku na stypendium Fulbrighta. Wtedy u gospodyni kwatery, gdzie mieszkałem, usłyszałem płytę i song o dworcu w Kansas City, gdzie kiedyś byłem. Potem o wiejskim listonoszu i wreszcie o przepięknej wiolonczelistce. Zapytałem, co to za ansambl śpiewa, a ona podała nazwę »Skaldowie«. Pokazała mi okładkę tej płyty i jeszcze dwie inne. Puściła mi je z gramofonu. Bardzo mi się spodobały. Przy jakiejś okazji dowiedziałem się, że Andrzej i Jacek Zielińscy są synami Franciszka Zielińskiego, który przed wojną studiował we Lwowie, po wojnie został muzykiem. Grał w Orkiestrze Polskiego Radia, a teraz szefuje zespołowi artystycznemu »Desant«” – wspominał kurier Polskiego Państwa Podziemnego. „Od razu pomyślałem o moim koledze ze studiów. W pierwszym odruchu przyszło mi do głowy, żeby się z nim spotkać. Coś mnie jednak tknęło i zapytałem moich warszawskich znajomych, czy to dobry pomysł. Szczerze odradzili. »Możesz narobić człowiekowi kłopotu. Przecież ty jesteś amerykańskim profesorem, na dodatek z katolickiego uniwersytetu. »Desant« to zespół wojskowy. A dookoła jest PRL, kraj, który w Układzie Warszawskim z ZSRR na czele ma zwalczać NATO i przewodzącą mu Amerykę«. Nie trzeba mi było powtarzać. Zielińskiego mogliby wziąć po naszym spotkaniu za »amerykańskiego agenta«. Dałem spokój…” – opowiadał Karski, który niestety nigdy nie miał okazji posłuchać „Skaldów” na żywo.

„Cały wolny czas poza pracą poświęciłem dzieciom. Bawiliśmy się razem, uczyliśmy się razem” – wspominał Franciszek Zieliński („Radar” 1970). „Pomagałem im w nauce i w ćwiczeniu na instrumentach. Obaj chłopcy bowiem od dzieciństwa przejawiali duże zainteresowanie muzyką” – dodał. A tej pracy pan Franciszek miał dużo – obok Filharmonii Krakowskiej grywał też w operetce, „bo wtedy ciężko było wyżyć z jednej pensji”.

„Kiedy przyszedł moment wyboru zawodu, od razu wiedziałem, że muszę iść do szkoły muzycznej” – wspominał Jacek Zieliński w książce Marii Szabłowskiej „Cały ten big beat” (1993). „Ten świat niesamowicie mnie pociągał. Była jeszcze jedna rzecz, może drobna ale ważna dla mnie wtedy. Wszyscy koledzy ojca wydawali mi się wesołymi ludźmi. Ciągle opowiadali dowcipy, żartowali, śmiali się. Myślałem sobie, że muzycy to szczęśliwi ludzie” – dodał.

Bardziej doświadczony życiowo ojciec widział jednak przyszłość młodszego syna inaczej. „Kiedy kończyłem liceum muzyczne, cały czas słyszałem od taty: »Jacuś – wystarczy nam już dwóch muzyków w rodzinie. Jest tyle pięknych zawodów: lekarz czy adwokat« – próbował mnie zniechęcić. Ale ja zdecydowałem się zdawać na Akademię Muzyczną w Krakowie” – opowiadał wykonawca piosenki „Śpiewam bo muszę”.

„Krakowska Akademia Muzyczna miała wykształcić braci Zielińskich na muzyków grających w orkiestrach symfonicznych. Jacek uczył się gry na skrzypcach, a Andrzej – na fortepianie. Młodość ma jednak swoje prawa i obaj studenci zainteresowali się tym, czym słuchali ich rówieśnicy na Zachodzie: najpierw jazzem, a potem big-bitem” – napisał Paweł Gzyl w artykule pt. „Bracia Zielińscy: Big-bitowcy spod Wawelu z góralszczyzną we krwi” („Gazeta Krakowska”, 2022).

„Chęć znalezienia odskoczni od muzyki poważnej i zajęcia się czymś bardziej popularnym. Pojawiła się wtedy moda na gitary elektryczne, wywołana przez brytyjski zespół The Shadows. Potem wielkie sukcesy zaczęli odnosić The Beatles. Słuchaliśmy ich na różnych prywatkach. Pojawiła się więc chęć, by też pograć taką muzykę. Początkowo myśleliśmy, że będzie to tylko chwilowa zabawa młodych ludzi” – wyjaśnił cytowany w artykule Jacek Zieliński.

Miał 19 lat, gdy latem 1965 roku wpadał na próby zespołu tworzonego przez brata. Gdy okazało się, że potrzebny jest wokalista, był oczywistym kandydatem. „Wtedy jako skrzypek w tego typu zespole nie miałem co robić” – opowiadał młodszy Zieliński Wacławowi Krupińskiemu. Pozostawał mi jedynie śpiew, dopiero z czasem zacząłem przemycać trąbkę, a następnie skrzypce” – dodał.

„Skrzypce do muzyki rozrywkowej wyraźnie nie pasowały. Do big-beatu – w ogóle” – wspominał Jacek Zieliński.

„Skrzypce był to taki instrument wówczas w Polsce, że wstyd było iść z futerałem po ulicy, bo można było dostać” – przypomniał Andrzej Zieliński w radiowej „Trójce” (1990)

Prócz nietypowych dla rocka instrumentów Jacek Zieliński wniósł do zespołu swój głos. „Dysponując barytonem, musiał nieraz w piosenkach brata śpiewać i wysoko, na co pozwalała mu niemal trzyoktawowa rozpiętość głosu” – przypomniał Wacław Krupiński. „Jacek zawsze dźwigał na sobie ciężar głównego wokalu, co wymaga wielkiej kondycji fizycznej. A Jacek zawsze był bardzo mocny i został taki do dzisiaj, jego potężne płuca pozwalały mu śpiewać i równocześnie grać na trąbce” – przywołał opinię Andrzeja Zielińskiego.

„Skaldowie” przemycili też odniesienia do polskiego folkloru, konkretnie góralskiego. „Mieliśmy to we krwi – bo nasza mama jest rodowitą góralką i często podrzucała nam różne melodie z tego regionu. Szybko okazało się, że podhalański folklor miał najwięcej tego »bitu«, który pasował do muzyki popowej czy rockowej. Te skrzypce i basy powodowały, że to było bardzo rytmiczne granie. Kiedy zagra kapela góralska, to przecież aż noga sama chodzi” – wyjaśnił Jacek Zieliński Pawłowi Gzylowi.

O artystycznych dokonaniach „Skaldów” z udziałem Jacka Zielińskiego napisano wiele – zwyczajnie brakuje miejsca by to wszystko tutaj powtórzyć.

„Skaldowie są pierwszym polskim zespołem, który podniósł muzykę rockową do rangi sztuki” – ocenił Andrzej Ibis-Wróblewski w artykule pt. „Poetyka Skaldów” („Życie Warszawy”, 1972). „Jak zawsze dopisuje im inwencja melodyczna (…) i jak zawsze są polscy” – podkreślił 54 lata temu. I chyba nic się od tamtej pory niewiele się zmieniło.

Tyle tylko, że Jacek Zieliński zmarł dwa lata temu, 6 maja 2024 roku, w wyniku choroby nowotworowej – miał 77 lat.

Reunion 68

Oficjalny Blog Reunion 68

Archive | September 2026

France, Canada Join UK in Expanding Trade Sanctions on Israeli Communities in West Bank

France, Canada Join UK in Expanding Trade Sanctions on Israeli Communities in West Bank

IDF strikes Southern Lebanon after Hezbollah drone attack

IDF strikes Southern Lebanon after Hezbollah drone attack

No injuries were reported in the drone strike.

Israel releases five Lebanese detainees

Tworzenie polityki: marksistowska tęcza i oddziały szturmowe motłochu

Tworzenie polityki: marksistowska tęcza i oddziały szturmowe motłochu

Far-Right AfD Party’s German Election Victory Alarms Jewish Community, Israeli Leaders

Far-Right AfD Party’s German Election Victory Alarms Jewish Community, Israeli Leaders

80 lat temu urodził się Jacek Zieliński, muzyk i wokalista „Skaldów”, autor nazwy zespołu

80 lat temu urodził się Jacek Zieliński, muzyk i wokalista „Skaldów”, autor nazwy zespołu

„Śpiewam bo muszę” – zaśpiewał w 1967 roku Jacek Zieliński. Muzyk i wokalista „Skaldów”, autor nazwy zespołu, który podniósł muzykę rockową do rangi sztuki, urodził się 6 września 1946 roku.