Yousef Al Otaiba, zdjęcie Departamentu Stanu autorstwa Freddie’ego Everetta, domena publiczna

Ambasador ZEA ostrzega USA

Hugh Fitzgerald

Państwa arabskie Zatoki Perskiej coraz bardziej obawiają się, że Amerykanie mogą zakończyć wojnę z Iranem, zanim kraj ten zostanie tak gruntownie osłabiony, by przez bardzo długi czas nie był w stanie ponownie zagrozić swoim sąsiadom. Państwa te stały się celem irańskich rakiet balistycznych i dronów, które spowodowały zniszczenia infrastruktury liczone w dziesiątkach miliardów dolarów. Sam Katar szacuje koszty napraw szkód wyrządzonych przez Iran na co najmniej 20 miliardów dolarów. Zjednoczone Emiraty Arabskie były celem większej liczby irańskich rakiet i dronów niż Izrael.

Państwa arabskie Zatoki naciskają na Amerykanów, aby kontynuowali wojnę do momentu całkowitego zniszczenia potencjału militarnego Iranu. Wyraziły również swoje oburzenie wobec innych członków Ligi Arabskiej — zwłaszcza Egiptu — za brak jednoznacznego potępienia Iranu i pełnej solidarności z państwami Zatoki. Teraz ambasador ZEA w USA przedstawił wizję swojego kraju dotyczącą tego, jak powinien wyglądać pokój z Iranem, w artykule opublikowanym w „Wall Street Journal”. Więcej na temat jego poglądów można znaleźć tutaj: „Ambasador ZEA w USA ostrzega przed zbyt wczesnym zakończeniem wojny z Iranem”, Jerusalem Post, 25 marca 2026:

Ambasador Zjednoczonych Emiratów Arabskich w Stanach Zjednoczonych, Yousef Al Otaiba, argumentował w artykule opinii opublikowanym w środę w „Wall Street Journal”, że wojna z Iranem powinna zakończyć się w sposób eliminujący długoterminowe zagrożenie ze strony Teheranu dla regionu. Przekaz ten pojawił się w momencie, gdy państwa Zatoki nasiliły publiczne ostrzeżenia dotyczące irańskich ataków na infrastrukturę cywilną i energetyczną.

W artykule zatytułowanym „ZEA przeciwstawiają się Iranowi” Al Otaiba napisał, że obecna wojna wymaga rozstrzygnięcia, które obejmie pełen zakres zagrożenia ze strony Islamskiej Republiki. Tekst ukazał się w środę po południu na stronach opinii „WSJ”.

Artykuł Al Otaiby pojawił się w momencie narastających sygnałów, że kluczowe państwa Zatoki przyjmują coraz twardsze publiczne stanowisko wobec Teheranu po tygodniach regionalnej eskalacji związanej z wojną USA i Izraela z Iranem.

Agencja Reuters poinformowała w środę, że państwa arabskie Zatoki powiedziały Radzie Praw Człowieka ONZ, iż ataki irańskich rakiet i dronów stanowią „egzystencjalne zagrożenie”, a przedstawiciele Kuwejtu i ZEA oskarżyli Iran o dążenie do destabilizacji porządku międzynarodowego poprzez terror i ekspansjonizm….

W tygodniu poprzedzającym publikację artykułu Otaiby Trump wypowiedział się w sposób sugerujący, że chciałby ogłosić zwycięstwo i zakończyć wojnę. Tekst Otaiby był częścią wysiłków państw Zatoki, aby ostrzec Amerykanów przed zakończeniem działań zbrojnych, zanim Iran utraci zdolność do odpowiedzi poprzez ataki na cele w regionie Zatoki.

W ciągu niespełna miesiąca ataki Iranu na wszystkich jego arabskich sąsiadów — zwłaszcza ZEA, Katar, Arabię Saudyjską i Kuwejt — popchnęły je ku cichemu sojuszowi z Izraelem. Gdy Siły Obronne Izraela niszczą w Iranie fabrykę rakiet balistycznych lub magazyn z 200 pociskami, zwiększają bezpieczeństwo nie tylko własne, lecz także państw Zatoki, które stały się celem irańskich ataków. Gdy IDF eliminuje dowódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej lub ponownie uderza w zakład wzbogacania uranu znajdujący się głęboko pod ziemią w Fordow, Natanz czy Isfahanie, ogranicza obecne i przyszłe możliwości Iranu do szkodzenia państwom Zatoki.

Państwa arabskie Zatoki zaczęły dostrzegać, że Izrael jest „najsilniejszym wrogiem” Islamskiej Republiki, a tym samym ich nieformalnym sojusznikiem. Nie chcą już osłabiać Izraela — przeciwnie, zależy im na jego sile. To Izrael ma zapewnić, że Islamska Republika nie będzie w stanie ponownie się uzbroić i zagrozić sąsiadom; to Izrael pomoże usunąć „klątwę” Hezbollahu z Libanu; to Izrael może wesprzeć monarchie Zatoki w powstrzymywaniu Bractwa Muzułmańskiego, które stanowi stałe zagrożenie dla ich istnienia. ZEA, Arabia Saudyjska, Kuwejt, a nawet Katar — państwo, które przez lata wspierało Hamas i udzielało schronienia jego przywódcom — postrzegają dziś Izrael jako niezbędną siłę stabilizującą w regionie. Jeszcze rok temu — kto by pomyślał?

Link do oryginału: https://jihadwatch.org/2026/03/uaes-ambassador-to-the-u-s-issues-a-warning

Jihad Watch, 28 marca 2026

Israel’s sniveling classes are in the minority

Ruthie Blum

Israelis enjoy the Tel Aviv beach despite the ongoing missile fire from Iran and Lebanon, March 24, 2026. Photo by Chaim Goldberg/Flash90.

If there were an Olympic sport for self-pity in a flourishing country, Israel might finally take home the gold—courtesy of its most comfortable citizens.

In a March 27 post on X, Netta Seroussi—a staffer at Channel 12’s “Uvda” (“Fact”), hosted by bleeding-heart Ilana Dayan—was clearly vying for the coveted medal.

“In my area code, there isn’t a single person who isn’t thinking about emigrating—some in practical terms, others as a wish,” she wrote, with readers understanding full well that the reference was to Tel Aviv. “It’s long since not just high-tech workers and doctors. Public-sector and third-sector employees, with no real employment prospects abroad, are willing to throw years of local experience into the garbage in order to give the next generation a different future.”

Never mind that this isn’t how the rest of us, including residents of the White City, perceive the sentiment of our neighbors; if that’s Seroussi’s experience, so be it. But her follow-up rant revealed the real motive behind her observation.

“I think about my grandmother, Alisa, who spent weeks vomiting on a ship from Montevideo to reach the Promised Land, or about my grandfather, Dov, an Irgun activist who was a prisoner of Zion in Africa for four years,” she stated, adding the clincher, “Of everything on the long list of apologies that the state owes me, this is perhaps the most unforgivable.”

One has to admire the sheer audacity of her words, even if her syntax leaves much to be desired. To invoke the trials and tribulations of her grandparents, who embodied the essence of Zionist history, to whine about her plight in the modern miracle of the Jewish state they helped to build goes beyond chutzpah.

Worse than that, she actually believes that the state owes her multiple “apologies” for failing to meet her expectations and those of her “area code” peers. Not the majority, mind you, but a narrow slice of society: urban, for the most part, economically secure and culturally influential.

Thankfully, her insulated bubble was burst by a slew of social-media followers who couldn’t tolerate the spoiled-brat attitude.

The following comments constitute a taste of the outrage on the part of Israelis who rejected her complaints:

• • “No one owes you anything. Certainly not an apology. You’re more than welcome to leave. Bye.”
  • “‘The state owes me an apology’… that’s where the failure is … No one owes me anything, and I’m not a victim.”
  • “Your grandfather fought so you could live in your own country—and you want to leave and blame it? What would he think?”
  • “In my ‘area code,’ nobody’s thinking about emigrating. There are challenges—but also dedication and hope.”
  • “You should be asking your grandparents for forgiveness—not the state asking you.”
  • “We see the problems—and still don’t think for a moment about giving up. The people of Israel live, thrive and endure.”

In other words, outside the curated echo chamber of the likes of Seroussi, Israelis are doing what we always do: debate, grumble and persevere—raising families at the highest rate in the Western world, and managing, against all odds, to sustain an upbeat mood under the constant strain of having to defend against enemies bent on wiping us off the map.

Seroussi’s woe-is-me theatrics aside, Israel ranks eighth on the latest World Happiness Report. Evidently, the citizens polled neglected to align their answers about their overall well-being with the gloom and doom emanating from left-wing Hebrew-language TV studios.

Not only that. Surveys indicate that an overwhelming majority of Israelis back the war against Iran and its proxy Hezbollah in Lebanon—despite having spent the past month running to bomb shelters throughout the day and wee hours of the night.

Seroussi and her fellow moaners are free to view things differently. They’re also at liberty to depart for what they imagine to be greener pastures abroad.

Such prerogatives are among the many options taken for granted by the sniveling classes. You know, the people who tend to omit a certain inconvenient phenomenon for Jews, regardless of their political persuasion: the explosion of antisemitism in New York, London, Paris and just about everywhere else.

It’s open Jew-hatred that would have seemed unfathomable not long ago, though probably not to Seroussi’s grandparents.

Ruthie Blum, a former adviser at the office of Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, is an award-winning columnist and a senior contributing editor at JNS. Co-host with Ambassador Mark Regev of the JNS-TV podcast “Israel Undiplomatic,” she writes on Israeli politics and U.S.-Israel relations. Originally from New York City, she moved to Israel in 1977. She is a regular guest on national and international media outlets, including Fox, Sky News, i24News, Scripps, ILTV, WION and Newsmax.

Why Do Democrats Refuse to Accept That Lebanon Still Supports Hezbollah?

Eric Bordenkircher

Smoke rises after an Israeli strike, amid escalating hostilities between Israel and Hezbollah, as the US-Israeli conflict with Iran continues, in southern Lebanon, March 28, 2026. Photo: REUTERS/Stringer

The progressive wing of the Democratic Party is working overtime to craft a US foreign policy in the Middle East defined by flawed thinking. The latest example comes from Senator Elizabeth Warren of Massachusetts.

On the afternoon of March 21, the left-wing senator felt compelled to share her bewildering thoughts on X, and tweeted:

Pay Attention to Lebanon.

Trump and Netanyahu started a regional war in the Middle East, creating a humanitarian disaster.                      

And now, the Israeli army has killed over 1,000 people in Lebanon — about 20% of them are kids.

Congress should not bankroll this escalating war of choice.

For anyone with knowledge about Lebanon, the Middle East, and US foreign policy in the region, the senator’s words are baffling, if not insulting. 

Warren’s crude attempt to curry opposition to Israeli self-defense reveals her bizarre rationalization and confused thinking. In her bizarro world, a country that strung along and lied to the US government while working to extort additional US tax dollars is considered a victim. 

If the former Democratic presidential candidate had been paying attention to Lebanon prior to March 21, she would have acknowledged that Lebanon has refused to stop Hezbollah from committing terror attacks against Israelis — and exporting its terror globally — and that a decades-old US policy (which she has never vocally and explicitly opposed) has been an utter failure.

Since 2006, the US government has bankrolled the “rebuilding” of the Lebanese Armed Forces (LAF) to the tune of billions of US tax dollars. Repeated incidents demonstrate that all the arming, training, and even paying the salaries of some soldiers did nothing to diminish the hollowness of the institution.

The latest example of LAF ineffectiveness occurred on March 2. Hezbollah launched its most recent unprovoked attack on Israel. It was an attack that the LAF via the Lebanese government told US authorities (barely two months ago) could not happen.

Lebanese authorities asserted that the area extending north from the Israeli-Lebanese border to the Litani River was clear of Hezbollah and its arms.

In addition to this falsehood, Lebanese authorities requested more funding to continue disarming Hezbollah.

The US and allies obliged by scheduling a LAF funding conference on March 5 in Paris. But the events of March 2 demonstrated that Lebanon either cannot — or will not — do what it has promised the international community in return for billions in aid. Fortunately for American taxpayers, the outbreak of violence in the region postponed the conference.

If the senior senator from Massachusetts had been paying attention to Lebanon prior to March 21, she would have also acknowledged the futility of diplomacy until conditions on the ground change.

The Biden-mediated ceasefire between Israel and Lebanon (which began on November 27, 2024) proved to be naïve and premature. The Lebanese state (once again) failed to keep its word by bringing the militia and terrorist group to heel (even in a limited area). Despite its considerable degradation, Hezbollah retained its weapons and maximalist goal — the destruction of Israel.

The Left needs to understand that right now, anything with the Lebanese government’s name on it is worth as much as the Lebanese pound — next to nothing. Suspending fighting is tantamount to giving Hezbollah the opportunity to regroup and rearm.   

The former Democratic presidential candidate indulges in denying agency to Israel and America’s enemies. Senator Warren ignores that the humanitarian disaster engulfing Lebanon is self-inflicted. Hezbollah and its supporters invited it. The Lebanese government did not prevent it, despite having 15 months to disarm Hezbollah. Instead, it dragged its feet, looking for any excuse to delay the job.   

What makes Warren’s tweet more insufferable is that many of the causalities and the parents of deceased children she speaks of are supporters of Hezbollah and its allies. They put themselves and their families in danger. They repeatedly voted for them in municipal and parliamentary elections (many will do it again), and celebrate the culture of “resistance.”

Segments of the now-displaced population never divulged the whereabouts of Hezbollah’s munitions to the state, or the population actively cooperated in concealing them. Is one expected to believe that the posters of former Hezbollah soldiers and its allies that line many roads in southern Lebanon are just decorative?

Senator Warren must also realize that Iran and its proxies chose to create a regional war. Iran chose to attack its Arab and Turkish neighbors, embassies, and international shipping. Hezbollah chose to attack Israel — at the direction of Iran.   

But in the progressive mindset of Senator Warren, these are secondary or insignificant issues. Lebanon’s failures, irresponsibility, and extortion are forgivable or forgettable.  

As witnessed by the tweet, her obsession with blaming Israel and the US is all-consuming; it defies logic and understanding. For the self-proclaimed progressive, restraining Israel is the priority. Labeling Israel the aggressor and US complicity is the norm. Denying Israel funding is the objective. Will any of this resolve the conflict? The senator has no real answer.  

Sadly, Senator Warren’s words and thoughts are not unprecedented, let alone uncommon. Progressives in the House and Senate share similar views. As the influence of the progressive wing in the Democratic party grows regarding foreign policy matters, understanding Senator Warren’s warped mind provides a glimpse of what to expect from the future of the party. 

Eric Bordenkircher, Ph.D., is a research fellow at UCLA’s Center for Middle East Development. He tweets at @UCLA_Eagle. The views represented in this piece are his own and do not necessarily represent the position of UCLA or the Center for Middle East Development.

Zniszczone budynki po izraelskim ataku na południowe przedmieścia Bejrutu, , Liban, 7 marca 2026 r. (Fot. REUTERS/Stringer)

Izrael wysadza mosty w Libanie i szykuje wielką operację lądową. “To dopiero początek”

Marta Urzędowska

Libańczycy boją się, że niszczenie mostów na rzece Litani jest początkiem wielkiej wojny lądowej i długotrwałej okupacji.

Wojsko izraelskie tłumaczy, że, wysadzając mosty, chce utrudnić Hezbollahowi przemieszczanie ludzi i broni na tereny przy granicy z Izraelem. Jednocześnie jednak odcina cywilom drogę ucieczki i dopływ pomocy humanitarnej.

Aoun wezwał społeczność międzynarodową, głównie Radę Bezpieczeństwa ONZ, by podjęła “natychmiastowe środki odstraszające Izrael od tych ataków”.

Izrael: Nasilamy operacje lądowe i naloty. Na dłużej

Izrael nie zamierza jednak zaprzestać swoich działań. Dowódca izraelskiej armii gen. Eyl Zamir podkreślił, że Izrael zamierza nasilić operacje lądowe i naloty, przy czym będą to działania długotrwałe. – Nasze działania w Libanie dopiero się zaczynają – stwierdził Zamir. – Hezbollah jest najważniejszym sprzymierzeńcem irańskiego terrorystycznego reżimu i zrobił ogromny błąd, przyłączając się do kampanii przeciwko Izraelowi. Ta decyzja słono kosztuje samą grupę, ale też cały Liban – dodał.

Kilka godzin po tym oświadczeniu izraelskie siły zbombardowały most w pobliżu Kasmije, położony na jednej z głównych dróg łączących południe z centrum kraju, niedaleko miasta Tyr na wybrzeżu. To już piąty most na rzece Litani wysadzony od początku obecnej konfrontacji rozpoczętej 2 marca.

Wojna w Libanie – element wielkiej regionalnej eskalacji

W kolejnym oświadczeniu, wydanym już po wysadzeniu mostu, izraelska armia poinformowała, że „organizacja terrorystyczna Hezbollah wykorzystywała go do przewożenia tysięcy sztuk broni, rakiet i wyrzutni, a także do przeprowadzania ataków terrorystycznych wymierzonych w izraelskich żołnierzy i cywilów”. Jednocześnie wojskowi zapewniają, że wysadzili most, by „zapobiec krzywdzeniu cywilów izraelskich i libańskich”.

Hezbollah rzeczywiście wykorzystuje mosty do transportu swoich bojowników. Izraelczycy szacują, że blisko tysiąc terrorystów z elitarnej jednostki Hezbollahu, Siły Radwana, przekroczyło rzekę, zmierzając do południowego Libanu, by walczyć z izraelskimi żołnierzami na miejscu.

Jednak mostów używają też libańscy cywile do przemieszczania się po kraju, w tym uciekający dziś z południa na północ uchodźcy.

Izraelczycy niszczą cele na południu Libanu w ramach wojny, jaka toczy się w regionie od trzech tygodni. Zaczęła się 28 lutego, kiedy Izrael i USA zaatakowały Iran. Od tego czasu regularnie bombardują irańskie cele, na co Iran odpowiada, śląc pociski na Izrael i kraje Zatoki Perskiej. Jednocześnie cała konfrontacja mocno odbija się na Libanie. Miejscowi terroryści z Hezbollahu już dwa dni po pierwszych atakach na Iran zaczęli ostrzeliwać północ Izraela w ramach solidarności ze swoimi sponsorami z Teheranu.

W odpowiedzi Izrael prowadzi w Libanie potężne działania wojenne – bombarduje cele Hezbollahu w Bejrucie, na południu i wschodzie Libanu, a od kilku dni prowadzi też na miejscu ofensywę lądową. Od początku obecnej eskalacji zginęło już ponad tysiąc Libańczyków, wśród nich ponad sto dzieci i kilkudziesięciu pracowników służby zdrowia.

Izraelczycy chcą stosować w Libanie taktykę ze Strefy Gazy

Dziś ofensywa lądowa ma zostać znacznie poszerzona, stąd wysadzanie mostów i bombardowanie budynków, które może wykorzystywać Hezbollah. Izraelska armia gromadzi też na granicy siły znacznie większe od tych wysłanych do Libanu w czasie poprzedniej konfrontacji. Co nie znaczy, że izraelskich żołnierzy nie było wcześniej w Libanie – pozostali na miejscu od poprzednich dużych starć na linii Izrael-Hezbollah z przełomu lat 2024 i 2025, faktycznie okupując kilka przygranicznych miejscowości.

Jednocześnie Izraelczycy regularnie wydają nakazy ewakuacji dla mieszkańców południowego Libanu, których setki tysięcy uciekły już na północ. Armia od razu informuje, że Libańczycy nie będą mogli wrócić do domu, aż sytuacja na północy Izraela się uspokoi.

– Jeśli te mosty zostaną zniszczone, a tereny na południe od Litani odizolowane od reszty kraju, cierpienie cywilów będzie ogromne. To będzie katastrofa. Osoby mieszkające na południu stracą dostęp do pomocy, żywności, leków

– wylicza w rozmowie z Reutersem Ramzi Kaiss, ekspert od Libanu w Human Rights Watch.

Przy poprzednich konfrontacjach nakazy ewakuacji nie były tak szeroko zakrojone. Obecne przypominają te ze Strefy Gazy, wykorzystywane regularnie w czasie wojny Izraela z Hamasem. Minister obrony Izraela Israel Katz potwierdza w oświadczeniach, że izraelska armia będzie dziś stosować w Libanie te same metody, co w Gazie, gdzie w ciągu dwóch lat Izraelczycy doprowadzili do wyludnienia ogromnych połaci enklawy i utworzyli w niej kontrolowane przez armię strefy bezpieczeństwa, poważnie ograniczając Palestyńczykom przemieszczanie się.

Będzie długotrwała okupacja Libanu? Poprzednia skończyła się utworzeniem Hezbollahu

Niszczenie mostów, które faktycznie oznacza odcięcie południa od reszty Libanu, w połączeniu ze zwiększoną obecnością izraelskich żołnierzy w kraju i kolejnymi wojskami czekającymi na granicy na rozkaz do ataku, budzi obawy, że Izrael szykuje się do wielkiej lądowej ofensywy, utworzenia kontrolowanej przez izraelską armię strefy buforowej na południu i długotrwałej okupacji Libanu.

Nie byłaby to pierwsza tego typu akcja: próbując zapobiegać atakom palestyńskich grup prowadzonym z południa Libanu, Izraelczycy okupowali tamte rejony od lat 80. do 2000 r., co skończyło się utworzeniem w Libanie Hezbollahu. Celem grupy od początku było wypędzenie okupanta z kraju i zniszczenie państwa Izrael, a przy okazji – szerzenie ideologii irańskiego sponsora.

Izrael pozostaje nieustannie w stanie wojny z Hezbollahem, jednak w ciągu ostatnich lat konflikt rozgorzał ponownie. Odkąd w Strefie Gazy wybuchła wojna, libańscy terroryści, solidaryzując się z Hamasem, ostrzeliwali Izrael, co doprowadziło do wielkiej eskalacji w kolejnym roku. A choć Izraelowi w ciągu kilku miesięcy bombardowań udało się zabić szefa grupy Hassana Nasrallaha, innych ważnych liderów i tysiące bojowników, a także poważnie osłabić potencjał wojenny terrorystów, dziś, od początku nowej eskalacji na linii USA-Izrael-Iran, Hezbollah pokazuje, że nadal pozostaje potężny. A libański rząd, dysponujący słabą armią, nie jest w stanie zmusić potężnej Partii Boga do złożenia broni.

Jeszcze w ostatnią niedzielę (22 marca) premier Libanu Nawaf Salam w rozmowie z saudyjskim kanałem telewizyjnym Al-Hadas zapewniał, że nie przestanie próbować doprowadzić do rozbrojenia Hezbollahu. – Każda rakieta odpalana przez Hezbollah oznacza kolejnych 10 tys. uchodźców – przyznał, podkreślając jednocześnie, że izraelska decyzja o wysadzeniu mostów oznacza „katastrofę” dla libańskich cywilów.

Redagowała Ludmiła Anannikova

Netanyahu: Opportunity for historic peace deal with Lebanon

Steve Linde

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu on the roof at the Kirya military headquarters in Tel Aviv, March 1, 2026. Credit: Avi Ohayon/GPO.

Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu said on Thursday evening that a potential diplomatic breakthrough with Lebanon could lead to a peace agreement, while emphasizing that any progress would require the disarmament of Hezbollah.

Israel and Lebanon agreed to a 10-day ceasefire on Thursday following calls between U.S. President Donald Trump and the leaders of each country, Netanyahu and Lebanese President Joseph Aoun.

“We have an opportunity to forge a historic peace agreement with Lebanon,” Netanyahu said in a statement translated from Hebrew. “President Trump intends to invite me and the president of Lebanon to try to advance this agreement.”

After Trump announced the truce on social media, the State Department released a statement detailing the agreement between the sides.

“Israel and Lebanon will implement a cessation of hostilities” beginning at 5 p.m. Eastern on April 16 for “an initial period of 10 days, as a gesture of goodwill by the government of Israel, intended to enable good-faith negotiations toward a permanent security and peace agreement between Israel and Lebanon,” the statement said.

In his remarks in Hebrew broadcast on Israeli media, Netanyahu said this opportunity exists because, during the “War of Redemption,” Israel had fundamentally changed the balance of power in Lebanon, including the elimination of Hezbollah leader Hassan Nasrallah.

“We activated the pagers. We eliminated the massive arsenal of 150,000 rockets and missiles that Nasrallah prepared to destroy Israel’s cities. We eliminated Nasrallah,” he said. “This balance has shifted to such an extent that over the past month, we began receiving calls from Lebanon to hold direct peace talks between us,” the prime minister said. “This is something that hasn’t happened in over 40 years.”

Explaining why he had agreed to a 10-day ceasefire called for by Trump, Netanyahu said, “I answered that call and I agreed to a timeout, or more accurately, a temporary 10-day ceasefire, to try and advance the agreement we began discussing during the meeting of ambassadors in Washington.”

Rejected Hezbollah’s preconditions

The Israeli and Lebanese ambassadors to the United States agreed on Tuesday that their countries would hold direct negotiations following the first meeting between the two sides since 1993.

Netanyahu said Israel had two fundamental demands for peace talks with Lebanon: “First, the disarmament of Hezbollah. Second, a sustainable peace agreement, peace through strength.”

He stressed that Israel had rejected Hezbollah’s preconditions for a truce.

“To achieve this ceasefire, Hezbollah insisted on two conditions: First, that Israel must withdraw from all Lebanese territory, back to the international border. Second, a ceasefire based on the ‘quiet for quiet’ model. I agreed to neither of these, and indeed, those two conditions are not being met,” he said.

Israel is remaining in Lebanon in a reinforced security buffer zone,” the prime minister insisted.

“This is a security buffer that starts at the sea and continues to Mount Dov and the foothills of Mount Hermon, up to the Syrian border,” he said. “This is a security strip 10 kilometers deep, which is much stronger, more intense, more continuous, and more solid than what we had previously. That is where we are, and we are not leaving.”

“This allows us, first and foremost, to block the danger of an invasion into our communities, and secondly, it allows us to prevent direct anti-tank fire into the communities. The residents are now protected from these two dangers,” he added. “Of course, there are still problems; They still have rockets left. We will have to deal with that as well, as part of the progress toward a security agreement and a sustainable peace treaty.”

On the ceasefire with Iran, Netanyahu said, “I have spoken with President Trump over these last two days, and he told me he is tremendously determined to continue the naval blockade and to bring about the dismantling of Iran’s nuclear capability, what remains of it.

“He is not giving up on this. He is certain he can eliminate this threat once and for all, continuing the great things we have done together,” the prime minister said. “Of course, we will also handle the missile threat and the enrichment capability. I will not elaborate. These are two very important moves that can fundamentally change our security and diplomatic situation for years to come.

“With God’s help, we will act, and with God’s help, we will succeed,” Netanyahu said.

Steve Linde, the JNS features editor, is a former editor-in-chief of The Jerusalem Report and The Jerusalem Post and a former director at Kol Yisrael, Israel Radio’s English News. Born in Harare, Zimbabwe, he grew up in Durban, South Africa and has graduate degrees in sociology and journalism, the latter from the University of California at Berkeley. He made aliyah in 1988, served in the IDF Artillery Corps and lives in Jerusalem.