Dlaczego Gaza powinna pozostać pod wyłączną kontrolą USA i Izraela

Bassam Tawil

Prezydent USA Donald J. Trump ma ogłosić powstanie „Rady Pokoju”, która tymczasowo miałaby zarządzać Strefą Gazy oraz nadzorować jej odbudowę. Według licznych doniesień, do udziału w tym przedsięwzięciu zaproszono m.in. Katar i Turcję.

Oba te państwa są powszechnie znane jako główni międzynarodowi sponsorzy politycznego islamu, szczególnie ze względu na swoje historyczne i trwające wsparcie dla grup terrorystycznych oraz Bractwa Muzułmańskiego – w tym Hamasu, który obecnie rządzi Strefą Gazy i nie wykazuje najmniejszych oznak rezygnacji z przemocy. Trudno więc uwierzyć, że z udziałem takich krajów nowa rada byłaby w stanie przynieść Bliskiemu Wschodowi pokój, bezpieczeństwo i stabilność.

Założenie, że Katar czy Turcja wezmą udział w rozbrojeniu Hamasu i innych palestyńskich organizacji terrorystycznych działających w Strefie Gazy, może zawierać dobre intencje, ale jest dramatycznie błędne. Zarówno Katar, jak i Turcja od lat stoją po stronie Hamasu – przyjmując jego przywódców i czołowych działaczy jako rezydentów w Dosze i Ankarze.

Oddanie Strefy Gazy pod zarząd międzynarodowego ciała, w którego skład wchodziliby długoletni sojusznicy Hamasu i innych terrorystów, byłoby niestety jeszcze większą katastrofą niż Porozumienia z Oslo z 1993 roku, podpisane między Izraelem a Organizacją Wyzwolenia Palestyny (OWP).

Porozumienia z Oslo również opierały się na dobrze brzmiącym, ale fałszywym założeniu, że OWP i jej lider, Jaser Arafat, staną się prawdziwymi partnerami na drodze do pokoju i podejmą walkę z terroryzmem na Zachodnim Brzegu i w Strefie Gazy. 9 września 1993 roku Arafat napisał do premiera Izraela, Icchaka Rabina:

„Podpisanie Deklaracji Zasad oznacza nową erę w historii Bliskiego Wschodu. W głębokim przekonaniu co do tego, chciałbym potwierdzić następujące zobowiązania OWP:

OWP uznaje prawo Państwa Izrael do istnienia w pokoju i bezpieczeństwie.

OWP akceptuje Rezolucje 242 i 338 Rady Bezpieczeństwa ONZ.

OWP zobowiązuje się do procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie i do pokojowego rozwiązania konfliktu między obiema stronami, deklarując, że wszystkie nierozwiązane kwestie dotyczące statusu permanentnego zostaną rozstrzygnięte poprzez negocjacje.

OWP uważa podpisanie Deklaracji Zasad za wydarzenie historyczne, inaugurujące nową epokę pokojowego współistnienia, wolnego od przemocy i wszelkich działań zagrażających pokojowi i stabilności. W związku z tym OWP wyrzeka się stosowania terroryzmu i przemocy oraz zobowiązuje się do nadzoru nad wszystkimi elementami i personelem OWP, by zapewnić przestrzeganie zobowiązań, zapobiegać naruszeniom i karać winnych…”

Jednak krótko przed podpisaniem porozumień z Oslo, Arafat porównał je do traktatu z Hudaibijji, w którym prorok Mahomet zobowiązał się nie atakować plemienia Kurajszytów z Mekki przez dziesięć lat. Mimo to, w ciągu dwóch lat Mahomet zgromadził armię 10 000 ludzi, wkroczył do Mekki i ją podbił.

Niedługo po podpisaniu porozumień z Oslo, Arafat został przyłapany na próbie przemycenia czterech niebezpiecznych terrorystów do Izraela w swoim oficjalnym konwoju. „Trzech terrorystów znajdowało się w bagażnikach każdego z mercedesów, a czwarty, Dżihad al-Amarin, leżał na tylnym siedzeniu, na którym siedział Arafat” – relacjonował wówczas Avi Dichter, były szef izraelskiego wywiadu Shin Bet.

Ponad 30 lat później jest jasne, że eksperyment z Oslo całkowicie się nie powiódł. W nowo utworzonej Autonomii Palestyńskiej, zdominowanej przez lojalistów Arafata z frakcji Fatah, palestyńskie organizacje terrorystyczne – w tym Hamas – rozkwitły. Pomagały im w tym ogromne, bezwarunkowe dotacje z Europy – „niemal 30 miliardów euro od 1994 roku” – które zwolniły palestyńskich przywódców z obowiązku tworzenia realnej gospodarki. Dzięki temu środki te mogły być wykorzystywane do finansowania terroryzmu i korupcji. Kraje arabskie, takie jak Katar, Arabia Saudyjska i Kuwejt, również hojnie wspierały Palestyńczyków. W efekcie, od momentu gdy OWP została „wprowadzona” przez Izrael do Strefy Gazy i na Zachodni Brzeg, tysiące Izraelczyków zginęło w nieustających atakach terrorystycznych.

Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebują Izrael i USA w Strefie Gazy, jest kolejna fałszywa umowa w stylu Oslo. W Gazie i tak nadal pełno jest islamistycznych grup terrorystycznych. Tak jak Departament Obrony USA – obecnie Departament Wojny – w rzeczywistości ma na celu osiągnięcie pokoju przez siłę, tak i Gaza potrzebuje „Rady Wojny”, która zwalczy terroryzm i raz na zawsze zniszczy jego polityczną oraz militarną infrastrukturę.

W rzeczywistości tylko dwa kraje są zdolne do realizacji tego zadania: Stany Zjednoczone i Izrael. Inne państwa – nie tylko arabskie i muzułmańskie, jak ostrzegał król Jordanii Abdullah II, ale również kraje europejskie, w tym Niemcy, Włochy, Wielka Brytania i Kanada – nie wykazują najmniejszego zainteresowania faktyczną walką z terroryzmem w Strefie Gazy.

Dlatego administracja Trumpa powinna poważnie rozważyć objęcie Gazy wyłączną kontrolą USA i Izraela – przynajmniej, jak to Trump powiedział w kontekście Wenezueli:

„Zamierzamy zarządzać tym krajem do czasu, aż możliwe będzie bezpieczne, właściwe i pewne przekazanie władzy… Nie możemy ryzykować, że przejmie ją ktoś, kto nie ma na względzie dobra… mieszkańców.”

Jeśli USA mogą zarządzać Wenezuelą czy Grenlandią, albo organizować „zabezpieczenia” dla Ukrainy w postaci amerykańskich firm, to dlaczego nie w Strefie Gazy – mniejszej, ale równie ważnej geopolitycznie?

Amerykańsko-izraelska kontrola nad Strefą Gazy zapewniłaby, paradoksalnie, najmniejsze ryzyko dla wszystkich zainteresowanych stron – przede wszystkim dla samych Palestyńczyków z Gazy. Tylko takie rozwiązanie wydaje się realnie prowadzić do ograniczenia przemocy i osiągnięcia długoterminowej stabilizacji w regionie.

Od dziesięcioleci tylko USA i Izrael prowadzą realną walkę z islamistycznymi organizacjami terrorystycznymi – w tym z Al-Kaidą, Państwem Islamskim (ISIS), Hezbollahem, Hamasem i Palestyńskim Islamskim Dżihadem.

Kontrola amerykańsko-izraelska umożliwiłaby także pokojowo nastawionym mieszkańcom Gazy przeciwstawienie się radykałom. Większość Palestyńczyków w Strefie Gazy od zawsze bała się krytykować Hamas. Ci, którzy odważyli się mówić głośno, byli zabijani, torturowani, aresztowani lub zmuszeni do ucieczki.

Wspólna obecność USA i Izraela – zarówno w zakresie bezpieczeństwa, jak i biznesu – mogłaby wreszcie doprowadzić do powstania umiarkowanej, pragmatycznej palestyńskiej klasy politycznej. Taki scenariusz nigdy nie ziści się, jeśli do Gazy zostaną wpuszczone Katar, Turcja, Pakistan czy Autonomia Palestyńska. Znacznie bardziej prawdopodobne jest wówczas zerwanie umów i wybuch nowej wojny po odejściu Trumpa z urzędu.

Amerykańska lub izraelska kontrola nad Gazą nie tylko powstrzymałaby dalszy wzrost potęgi palestyńskich organizacji terrorystycznych i ich ataków, ale także wysłałaby jasny sygnał uspokajający do sąsiednich państw arabskich i muzułmańskich, że mogą liczyć na USA w walce z islamistycznym terrorem skierowanym przeciw ich własnym reżimom. Warto przypomnieć, że takie kraje jak Egipt, Jordania, Arabia Saudyjska, Zjednoczone Emiraty Arabskie i Bahrajn od lat czują się zagrożone, a nierzadko atakowane przez Bractwo Muzułmańskie, Hamas, Hezbollah czy rebeliantów w Jemenie.

Kontrola amerykańsko-izraelska oznaczałaby także napływ inwestycji zagranicznych i rozwój gospodarczy Strefy Gazy. Silna obecność USA i zachodniego kapitału, z gwarancją bezpieczeństwa dla tych inwestycji, stworzyłaby miejsca pracy i poprawiła warunki życia mieszkańców, a sama Gaza mogłaby wreszcie stać się spektakularną „Riwierą Gazy”, na którą zasługuje.

Obecnie żadne państwo nie spieszy się, by inwestować w Gazę. Jeśli rządy powiązane z Bractwem Muzułmańskim miałyby nad nią kontrolę, nie byłoby mowy o ochronie inwestycji ani o egzekwowaniu prawa.

Co gorsza, potencjalni darczyńcy widzą, że Hamas i inne grupy terrorystyczne nadal kontrolują znaczne obszary Gazy i nie zamierzają ani się rozbroić, ani ustąpić. Jeśli administracja USA sądzi, że arabsko-muzułmańska „Rada Pokoju” rzeczywiście podejmie działania zmierzające do rozbrojenia Hamasu, czeka ją brutalne rozczarowanie. W momencie, gdy padnie pierwszy strzał, ostatnią rzeczą, o której pomyśli „Rada Pokoju”, będzie „pokój”.

Po dwóch latach śmierci i zniszczenia wielu Palestyńczyków wolałoby żyć pod rządami Amerykanów, a nawet – choć tego głośno nie przyznają – Izraelczyków, niż pod władzą organizacji terrorystycznej, która przyniosła im tylko śmierć, zniszczenie i nową nakbę (katastrofę).

To nie znaczy, że ci pokojowo nastawieni Palestyńczycy nagle nawrócą się na chrześcijaństwo czy judaizm, ale wielu z nich po cichu cieszyłoby się z życia pod rządami demokracji, które szanują prawa człowieka, chronią wolność słowa, poprawiają warunki życia i wreszcie przynoszą prawdziwy „pokój i dobrobyt”.

Partnerstwo strategiczne, jakie umożliwiłaby wspólna kontrola Gazy przez USA i Izrael, mogłoby pozytywnie wpłynąć na cały Bliski Wschód i przyspieszyć realizację marzenia o normalizacji stosunków między Izraelem a jego arabskimi sąsiadami. Arabia Saudyjska i inne państwa arabskie i muzułmańskie z dużym prawdopodobieństwem chętnie stanęłyby po stronie „silnego konia”.

Jak na ironię, Trump i izraelski premier Benjamin Netanjahu cieszą się popularnością wśród wielu Arabów i muzułmanów – są postrzegani jako liderzy godni zaufania, stanowczy i nieugięci, których słowa mają znaczenie.

Wreszcie, kontrola amerykańsko-izraelska nad Gazą ułatwiłaby natychmiastową realizację programów pomocy humanitarnej. USA i Izrael mogłyby, jak to już robią, zagwarantować, że żywność i lekarstwa trafiają do tych, którzy naprawdę ich potrzebują, i że Hamas oraz inne organizacje terrorystyczne nie będą kradły pomocy humanitarnej, by finansować swoje działania. ONZ, Autonomia Palestyńska i inne organizacje międzynarodowe zawiodły zarówno w dostarczaniu pomocy, jak i w zapobieganiu jej przejmowaniu przez Hamas.

Tylko USA i Izrael wydają się mieć zarówno wolę, jak i możliwości, by skutecznie poprawić infrastrukturę i warunki życia mieszkańców Gazy.

Nie jest za późno, by administracja Trumpa rozważyła tę opcję. To naprawdę najlepsza droga do zapewnienia bezpieczeństwa, stabilności i dobrobytu w Strefie Gazy i w całym regionie. Jeśli państwa arabskie i muzułmańskie się nie zgodzą – mogą zostać w tyle i patrzeć, jak pociąg odjeżdża. W przeciwnym razie Strefa Gazy i „Rada Pokoju” staną się po prostu kolejnym nieudanym eksperymentem.

Link do oryginału: https://www.gatestoneinstitute.org/22201/gaza-us-israeli-control

Gatestone Institute, 15 stycznia 2026

Bassam Tawil to Arab i muzułmanin z Bliskiego Wschodu. Jego praca jest możliwa dzięki hojnej darowiźnie pary, która pragnie pozostać anonimowa. Gatestone Institute wyraża głęboką wdzięczność.

What normalizing antisemitism looks like

Jonathan S. Tobin

New York City Mayor Zohran Mamdani shakes hands with a Jewish man aboard the subway to Grand Army to sign an executive order establishing the Mayor’s Office of Mass Engagement, Jan. 2, 2026. Credit: Michael Appleton/Mayoral Photography Office.

What does it look like when you normalize antisemitism rather than making it something that only exists on the margins of society? In the more than two years since the Hamas-led Palestinian attacks in Israel on Oct. 7, 2023, American Jews have seen hatred directed against them steadily portrayed as not just a reasonable argument but the work of idealists who oppose a mythical “genocide” perpetrated by “white” oppressors and their supporters.

We are now at the point where the views of those who feel that one Jewish state on the planet is one too many—while encouraging terrorism and even contemplating the genocide of Israelis—are considered acceptable public discourse. And many non-Jews and even a sizable minority of Jews in New York City think anyone aware of this should just stop complaining about it.

Marginalizing Jewish fears

That’s the only conclusion to be drawn from a new poll of New Yorkers that fully demonstrates that Jews are officially being marginalized while antisemites have moved into the mainstream.

The poll released this week from the liberal Democratic firm Honan Strategy Group paints a stark contrast between the feelings and opinions of much of New York City’s Jews and non-Jews. It shows that a majority of Jewish residents think that the newly inaugurated Mayor Zohran Mamdani is threatening them and enabling those who mean them harm. By contrast, the majority of non-Jews think that Jews are “overreacting” and complaining simply because of “politics.”

That’s a troubling result. Nevertheless, it’s difficult to imagine any responsible pollster even asking such a question, let alone publishing the results if this had been posed to any other minority group.

In 2026, would blacks or Hispanics who believed that they were under attack from a politician who openly favored discrimination against them be polled about whether their fears were overblown or just an example of unfair political attacks? Would those who are not members of those groups be asked to weigh in on whether these minority groups were “overreacting” to what they perceived as racism?

Not likely.

But it’s considered nothing out of the ordinary for a political consulting group that serves a party where antisemitism has become normalized for such a question to be considered a legitimate point of discussion.

The context for this poll is a situation where Jews, who make up only approximately 10% of New York City’s population, are the victims of 57% of all of the reported hate crimes committed in the city. The statistics were announced this week by New York Police Commissioner Jessica Tisch, along with Mamdani and New York Gov. Kathy Hochul. All three expressed concern as to how Jews are being targeted, with the mayor chiming in to claim that he will “continue to confront hate crimes aggressively and protect every community targeted because of who they are.”

Genocide for some Jews

Left unsaid was the reason why Jews are the focus of so much hate in the city with the largest Jewish population in the world, one that has been a bastion of deep-blue political liberalism. The answer is that many of the incidents stem from the left-wing campaign of delegitimization and demonization against the Jewish community that is championed by Mamdani himself.

The 34-year-old mayor, whose short career has revolved around opposition to the existence of the modern-day State of Israel, hasn’t just refused to condemn the chants calling for terrorism (“Globalize the intifada”) or for genocide against them (“From the river to the sea”) employed by those who target Jews for intimidation and violence on college campuses. He is also an unabashed supporter of BDS—the movement to boycott, sanction and divest from Israel—that is a form of illegal discriminatory commercial conduct against Israelis and American Jews and not, as he claims, political speech.

Mamdani seeks to differentiate his anti-Zionism from supporting actual violence against the intended victims of the threats emanating from the mobs that share his views. Half of the Jews in the world live in Israel. So to say that you can be in favor of genocide against them but want New York’s Jews to be safe—the overwhelming majority who consider the Jewish state important to their identity and faith—isn’t merely disingenuous. It’s a form of gaslighting, albeit one that is increasingly considered normative among liberal elites and in the media, especially in The New York Times and other liberal news outlets.

His decision on day one in office to revoke the executive orders issued by his predecessor after Oct. 7 that were designed to protect Jews, such as recognizing the International Holocaust Remembrance Alliance working definition of antisemitism in law, spoke louder than his anodyne though oddly unspecific assurances about Jewish safety, uttered during the hate-crimes presser with Tisch and Hochul. Critics of the definition, like Mamdani, do so because they want to disassociate the term from the way contemporary antisemites, whether on the left or the right, conduct themselves. They seek a definition of antisemitism in which actual acts of Jew-hatred don’t count.

That he chose to do so was not an accident. Far from being tangential to his goals for New York, it’s fair to say that the man who founded a chapter of the antisemitic Students for Justice in Palestine at Bowdoin College in Maine more or less got into politics to promote this agenda of Jew-hatred.

As for the poll, it’s important to view the survey data from a source that is aligned with Mamdani with a shovel full of salt. The survey question was clearly designed to help the mayor by not outlining what Jews are complaining about or fully explaining his eliminationist views about Israel. It framed the issue as a choice between validating how Jews “feel” and labeling it as a politicized “overreaction.” In that way, it helped minimize Mamdani’s contempt and depict those who are complaining about it as hysterics or mindless partisans.

Nevertheless, it’s important as an accurate reflection of how liberal opinion leaders—the poll was first leaked to the left-wing Forward newspaper—want to frame the debate about the post-Oct. 7 surge of antisemitism. The goal here is to both minimize a growing surge of Jew-hatred and to essentially exonerate those political players who are stoking it.

Singling out Jews

This has been accomplished by flooding public discourse, in mainstream and left-wing forums, with blood libels about Israel committing “genocide” in Gaza. The Jewish state’s efforts to defend its citizens against Palestinians who engaged in an orgy of murder, rape, torture, kidnapping and wanton destruction are depicted as not merely aggression but part of a racist and settler-colonial effort to harm “people of color” by “white” oppressors. Mamdani and his supporters frame the efforts of Islamist murderers and rapists to eradicate the Jewish state as akin to the struggle for civil rights in the United States. In doing so, they treat all Jews who won’t disavow an essential element of their faith and identity as, like Israelis, racists who deserve to be singled out for violence.

Under the circumstances, it’s hardly surprising that even a skewed poll like that of Honan Strategy would show that 55% of non-Jews would say that Jews are “overreacting” to Mamdani’s antisemitism.

Nor should we be shocked that 47% of Jewish respondents would say that Mamdani’s “criticisms” of Israel are “legitimate policy disagreement,” while only 40% of Jews and 23% of non-Jews say that he has crossed a line and is fueling antisemitism.

Even if we think those numbers are tilted heavily in Mamdani’s favor, they reflect the way many Jews, especially in a city that is a stronghold for the left wing of the Democratic Party, have acted the way many targets of hate have always behaved. Some of this is due to the influence of Marxists like Mamdani, a self-styled Democratic Socialist who spoke of replacing America’s tradition of “rugged individualism” for one of “collectivism” in his inaugural speech. They have traditionally attacked Jewish identity and rights, dating back to the writings of Karl Marx (who was born a Jew but was converted as a child, along with the rest of his assimilated German family) in the 19th century, through the lethal oppression of Jews by the Soviet Union. Moscow also helped foster and promote the libelous campaign now taken up by Mamdani that labels Zionism as a form of racism.

In the last year, incidents of bloody antisemitic terrorism in Boulder, Colo.; Washington, D.C.; Manchester, England; and last month, on Bondi Beach in Australia have demonstrated what happens when governments are indifferent to advocacy for these smears.

Jews internalizing hatred

But the willingness of some Jews to dismiss antisemitism, even after all the horror of the last two years, is also about something else. It’s clear that a minority—albeit a sizable one in places like New York, where so much of the Jewish community leans hard to the left—of the Jews have internalized the animus directed at them and now blame the victims, whether Israelis or Americans, of antisemitism for the behavior of the antisemites.

It is not atypical behavior for victims of discrimination to look inward to find the causes of violence rather than at the perpetrators and ideas that animate them. But it is more likely to happen when mainstream discourse becomes dominated by the Jew-haters. Under those circumstances, it is far easier for those who promote this noxious ideology to get away with pretending to be an advocate for human rights, as Mamdani does, and for the Jewish targets of victimization to be told to pipe down and stop complaining.

That was, after all, just how African-Americans who protested against those who promoted segregation and discrimination during the century of Jim Crow racism in the United States. In an era where such vile bigotry was made commonplace, they were also dismissed and told they were overreacting. Now, the very people on the left who falsely analogize that dark period of American history to the Palestinian war on Jewish existence, supported by Marxists and Islamists, are telling Jews to back down in much the same manner.

The only answer to Mamdani and those promoting the idea that those who notice the antisemitism of the left and American Muslims are just partisan hysterics must be the same one given by advocates of civil rights to the racists of America’s past. Those in the media and the political establishment must be told that members of the Jewish community aren’t going to be marginalized by being told to calm down and not believe evidence seen almost daily. Decent Americans of every faith and ethnic background must make it clear that Jews will not be silent or acquiesce to a mayor out for retribution. His actions must be resisted with the same loud and determined protests and political action that Americans have eventually meted out to other types of hate-mongers.

Jonathan S. Tobin is editor-in-chief of the Jewish News Syndicate, a senior contributor for The Federalist, a columnist for Newsweek and a contributor to many other publications. He covers the American political scene, foreign policy, the U.S.-Israel relationship, Middle East diplomacy, the Jewish world and the arts. He hosts the JNS “Think Twice” podcast, both the weekly video program and the “Jonathan Tobin Daily” program, which are available on all major audio platforms and YouTube. Previously, he was executive editor, then senior online editor and chief political blogger, for Commentary magazine. Before that, he was editor-in-chief of The Jewish Exponent in Philadelphia and editor of the Connecticut Jewish Ledger. He has won more than 60 awards for commentary, art criticism and other writing. He appears regularly on television, commenting on politics and foreign policy. Born in New York City, he studied history at Columbia University.

Police Chief in UK Retires After Facing Scrutiny for Banning Israeli Maccabi Tel Aviv Fans From Soccer Match

Shiryn Ghermezian

WMP Chief Constable Craig Guildford speaking before the Home Affairs Committee on Jan. 6, 2026. Photo: Screenshot